രാമന് ജനിച്ചതുതന്നെ രാജാവാകാനാണ്. കാരണം ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തില് മൂത്തയാള് തന്നെ രാജാവ്. അനന്തരാവകാശിക്കു വേണ്ടി ദശരഥന് പുത്രകാമേഷ്ടി നടത്തി ജനിച്ചവന്. എല്ലാ വിദ്യകളും സ്വായത്തമാക്കി എല്ലാ സദ്ഗുണങ്ങളും തികഞ്ഞവന്.
കൈകേയിയുടെ താല്പര്യപ്രകാരം വനത്തില് പോയിട്ടും രാമപാദുകങ്ങളാണ്സിംഹാസനത്തിലിരുന്നത്. രാമനെ രാജാവായി സങ്കല്പിച്ചു തന്നെയാണ് ഭരതന് അയോധ്യ ഭരിച്ചതും. രാമനെ അയോദ്ധ്യയിലേയ്ക്ക് തിരികെ വിളിക്കാന് ഭരതന് വനത്തിലെത്തിയപ്പോള് രാജാവിന്റെ ധര്മ്മത്തെപ്പറ്റിയും ഭരണത്തില് രാജാവ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളും ഭരണ നിപുണനായ ഭരതനുപറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നതു കണ്ടാല് രാമന് രാഷ്ട്രഭരണത്തില് എത്രമാത്രംനിഷ്ണാതനായിരുന്നു എന്നും എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധ ഭരണകാര്യങ്ങളില് നല്കിയിരുന്നുവെന്നും മനസ്സിലാക്കാം.
സത്യത്തില് വനത്തിലും രാമന് രാജധര്മമ്മാണു ചെയ്യുന്നത്. ലോകം മുഴുവന്നാശം വിതയ്ക്കുന്ന രാക്ഷസരെ ഓരോരുത്തരേയും വധിക്കുമ്പോഴും അദ്ദേഹം പ്രജാരക്ഷകനായ രാജാവു തന്നെ. പ്രജകളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചു സംരക്ഷിക്കുന്ന രാജാവിന് സ്വന്തം വ്യക്തിപരമായ സ്നേഹം ത്യജിക്കേണ്ടി വരുന്നു., വനവാസത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകളില് സീതയും ലക്ഷ്മണനുമൊന്നിച്ചുള്ള ഈ ജീവിതം കൊട്ടാരത്തിലേക്കാള് ഇഷ്ടമായി എന്നു രാമന് പറയുന്നുണ്ട്.
14 വര്ഷം കഴിഞ്ഞ് തിരികെയെത്തുമ്പോള് ഭരദ്വാജ മഹര്ഷിയുടെ ആശ്രമത്തില് തങ്ങിയിട്ട് മാരുതിയെ ഭരതന്റെയടുത്തേയ്ക്കയയ്ക്കുന്നു ശ്രീരാമന്. അവിടെച്ചെന്ന് ഇതുവരെ നടന്ന വിവരമെല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോള് ഭരതന്റെ മുഖഭാവം ശ്രദ്ധിച്ചു മനസ്സിലാക്കണം എന്നു ഹനുമാനോടു പ്രത്യേകം നിര്ദ്ദേശം നല്കുന്നുമുണ്ട് രാമന്. ഭരതന് രാജാവെന്ന നിലയില്
സംതൃപ്തനാണെങ്കില് അയോധ്യയിലേക്കു തിരികെ പോകേണ്ടതില്ലെന്നു തന്നെ രാമന് കരുതുന്നതായി ഇവിടെ നമുക്കു മനസ്സിലാകും. ജ്യേഷ്ഠന് അനുജനോടുള്ള കരുതല്. പക്ഷേ സര്വ്വ സുഖങ്ങളും ത്യജിച്ച് പാദുകം വച്ചു പൂജിച്ചു തന്നെ ഭരണം നടത്തുന്ന ഭരതനെയാണ് നാം നന്ദിഗ്രാമത്തില് കാണുന്നത്. ജ്യേഷ്ഠനുള്ള രാജ്യം ഉത്തരോത്തരം അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുത്തുമ്പോഴും ഇത് എന്റേതല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ ജ്യേഷ്ഠനെ തിരിച്ചേല്പ്പിക്കാന് വ്യഗ്രതപ്പെടുന്ന അനുജന്. എത്രമഹത്തായ സാഹോദര്യം.
