കര്മയോഗം
ജ്ഞാനയോഗമാണോ, കര്മയോഗമാണോ ശ്രേഷ്ഠം എന്ന അര്ജുനന്റെ ചോദ്യത്തിന് കൃഷ്ണന് മറുപടി പറയുന്നു. ഈ ലോകത്തില് അറിവു നേടി അറിവു നല്കുന്ന യജ്ഞമാണ് ജ്ഞാനയോഗികള് ചെയ്യുന്നത്. ശാരീരികമായി അര്പ്പണ ഭാവത്തോടെ നിരന്തരമുള്ള പ്രവര്ത്തനങ്ങള് ചെയ്യുന്നവരാണ് കര്മയോഗികള്.
കര്മയോഗത്തിലൂടെയല്ലാതെ ജ്ഞാനയോഗത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം അസാധ്യമാണ്. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ സര്വചരാചരങ്ങളും നിരന്തരം കര്മനിരതമാണ്. കര്മേന്ദ്രിയങ്ങളെ ബലാല്ക്കാരമായി നിയന്ത്രിച്ച് മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാതെയിരിക്കുന്നവന് ശുദ്ധതട്ടിപ്പുകാരാണ്. എന്നാല് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ മനസ്സു കൊണ്ട് നിയന്ത്രിച്ച് അതാത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ കര്മനിരതമാക്കുന്നതാണ് ഉത്തമം. അവനവന് ചെയ്യേണ്ടതായ കര്മം ധര്മമായിട്ടാണ് കര്മയോഗികളനുഷ്ഠിക്കുന്നത്. യജ്ഞഭാവത്തോടെ ത്യാഗപൂര്ണമായി കര്മമനുഷ്ഠിക്കുമ്പോള് കര്മത്തോടും കര്മഫലത്തോടും കര്മയോഗികള്ക്ക് ബന്ധനമുണ്ടാകുന്നില്ല. കര്മയോഗത്തിലൂടെ തന്നെയാണ് പ്രകൃതിയിലെ സര്വചരാചരങ്ങളും യജ്ഞഭാവത്തില് കര്മനിരതമാകുന്നത്.
യജ്ഞഭാവത്തിലുള്ളതും സമര്പ്പണ മനോഭാവത്തോടെയുള്ളതുമായ കര്മാനുഷ്ഠാനത്തിലൂടെ യോഗിക്ക് സര്വചൈതന്യവും പ്രകൃതിയും പ്രസാദിച്ചനുഗ്രഹിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ എല്ലാ പ്രതിഭാസങ്ങളും യജ്ഞഭാവത്തില് ചാക്രികമായി നിരന്തരം തുടരുന്നു. ഈ ചക്രത്തിന്റെ, ഭ്രമണത്തിന്റെ ഭാഗമായി തീരുന്നതാണ് ധര്മം. അതാണ് ആത്മസംതൃപ്തിക്ക് കാരണഭൂതമായി തീരുന്നതും. ബന്ധം നിലനിര്ത്തുമ്പോഴും ബന്ധനമില്ലാതെ കര്മനിരതരാകുവാന് കര്മയോഗിക്ക് സാധിക്കുന്നു. ജനകാദി മഹാരാജാക്കന്മാര് പോലും രാജ്യഭരണം നടത്തിയത്, ബന്ധം നിലനിര്ത്തി ബന്ധനമില്ലാതെയാണ്. അതാണ് ശ്രേഷ്ഠന്മാരുടെ പന്ഥാവും.
ഞാനും( ശ്രീകൃഷ്ണന് ) പ്രകൃതിയും നിരന്തരം കര്മനിരതമാകുന്നത് യജ്ഞഭാവത്തിലുള്ള കര്മാനുഷ്ഠാനത്തിന് ഉത്തമമാതൃകയാണ്. സാധാരണക്കാര് കര്മമനുഷ്ഠിക്കുന്നതു പോലെ തന്നെയായിരിക്കും കര്മയോഗിയും കര്മമനുഷ്ഠിക്കുന്നത്. സാധാരണക്കാര് കര്മത്തില് ബന്ധനസ്ഥരാണെങ്കില് കര്മയോഗി ബന്ധിതനല്ലാ എന്ന വ്യത്യാസമേയുള്ളൂ. അതു കൊണ്ട് നമ്മള് കര്മയോഗികളാകണം. മറ്റൊരു മാര്ഗമുള്ളത് കൂടുതല് എളുപ്പമാണ്. നാം ചെയ്യുന്ന അഥവാ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന എല്ലാ കര്മങ്ങളും ഈശ്വരാര്പ്പണമായി അനുഷ്ഠിക്കണം. ഈ യുദ്ധം പോലും ഈശ്വരാര്പ്പണമായ യജ്ഞമായി മാറ്റുക. അതാണ് കര്മയോഗിക്കുത്തമം.
(‘ഭഗവദ്ഗീതാസന്ദേശംനിത്യജീവിതത്തില്’എന്ന പുസ്തകത്തില് നിന്ന്)
