അനന്യത എന്നതുകൊണ്ട് മറ്റ് ആശ്രയങ്ങളെ ത്യജിക്കുന്നതാണ് എന്ന് ഒന്നുകൂടി വ്യക്തമാക്കിത്തരുകയാണ്. പുരാണഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പത്തു ലക്ഷണങ്ങളില്‍ നിരോധോമുക്തിരാശ്രയ എന്നീ മൂന്നെണ്ണമാണ് അവസാനത്തേത്. മനസ്സിന്റെ മറ്റു ചാഞ്ചല്യങ്ങളെ നിരോധിച്ച് മുക്തമാക്കി എന്തിനെയാണോ ആശ്രയിക്കേണ്ടത് അതില്‍ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തിക്കലാണ് പുരാണലക്ഷണം. എന്തിനെയാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി ആശ്രയിക്കേണ്ടത്, അതില്‍ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് മറ്റ് ആശ്രയങ്ങളെയെല്ലാം തള്ളിക്കളയുന്നത്, ത്യജിക്കുന്നത് പുരാണലക്ഷ്യം.
ആ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗം തന്നെയാണ് ഈ സൂത്രത്തില്‍ വിവരിക്കുന്നത്. മറ്റേതെങ്കിലും ഒന്നില്‍ ആശ്രയം തേടുന്ന അവസ്ഥ വന്നാല്‍ നമുക്ക് ജീവിതലക്ഷ്യം തെറ്റും.
ഭാഗവതം ജഡഭരതന്റെ കഥയില്‍ ഭരതമുനിക്ക് ജീവിതത്തിനിടയില്‍ ഒരു മൃഗത്തിനോടുള്ള സ്‌നേഹം അതിരുവിട്ടതോടെ ലക്ഷ്യം തെറ്റിയതും തുടര്‍ന്ന് ഒരു മാന്‍ ആയി ജന്മമെടുക്കേണ്ടിവന്നതും വിവരിക്കുന്നു.
ഗര്‍ഭിണിയായ ഒരു മാനിനെ സിംഹം ആക്രമിക്കാന്‍ ഓടിച്ചപ്പോള്‍ ഭയപ്പെട്ട് ചാടി ഗര്‍ഭപതനമുണ്ടായതും മറ്റാരും ആശ്രയമില്ലാതായ മാനിനെ ഭരതമുനിയെടുത്തു ലാളിച്ചുവളര്‍ത്തുന്നതുമാണ് ആ കഥ. തുടര്‍ന്നങ്ങോട്ട് എല്ലായ്‌പ്പോഴും ആ മാനിന്റെ സംരക്ഷണം മാത്രമായി മുനിയുടെ ചിന്ത. ക്രമേണ ഉപാസനയും യജ്ഞങ്ങളുമെല്ലാം ഇല്ലാതായി. എല്ലായ്‌പ്പോഴും മാനിന്റെയടുത്തുണ്ടാകാന്‍ മോഹം. ഇതിനിടെ ജീവിതലക്ഷ്യം മറന്നു. മരണസമയമടുത്തപ്പോള്‍ മാനിനെക്കുറിച്ചു മാത്രം ചിന്ത വന്നതിനാല്‍ അടുത്ത ജന്മം മാനായിത്തന്നെ പിറന്നുകൊണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാല്‍ ജന്മാന്തര പുണ്യത്താല്‍ പൂര്‍വജന്മസ്മൃതി വന്നു. ഇനിയൊരു ജന്മമുണ്ടായാല്‍ ഭഗവാനെത്തന്നെ ആശ്രയമായിക്കണ്ട് ജീവിക്കുമെന്ന് വ്രതമെടുത്ത് നിശ്ചയിച്ചു. പിന്നീടുള്ള ജന്മത്തില്‍ ജഡഭരതനായി ഒന്നിനോടും പ്രതികരിക്കാതെ ജീവിച്ച് ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയ കഥയാണ് ഭാഗവതം ജഡഭരതചരിതത്തില്‍ വര്‍ണിക്കുന്നത്.
അതായത് ഭഗവാന്‍മാത്രം ഏകാശ്രയം എന്ന അവസ്ഥ വരണം. മറ്റ് ആശ്രയങ്ങളെ ഒഴിവാക്കണം.
നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഒരു സമ്പ്രദായമുണ്ട്. കാശിക്കു പോയാല്‍ നമുക്കിഷ്ടമുള്ള എന്തിനേയെങ്കിലും ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നത്. നമ്മെത്തന്നെ ഭഗവാനിലേക്കു സമര്‍പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള കാല്‍വയ്‌പുകളാണത്. ഇന്ന് ചിലര്‍ ലക്ഷ്യം മറന്ന് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത എന്തെങ്കിലും ഉപേക്ഷിച്ചുപോരുന്നതും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് പാവയ്‌ക്ക ഇഷ്ടമല്ലാത്തയാള്‍ പാവയ്‌ക്ക ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ.
