മനുഷ്യന്റെ ഭൗതികജീവിത സുഖത്തിന്റെ ഉന്നതലക്ഷ്യമാണ് സ്വര്‍ഗാദിലോകസുഖം. യാഗാദികളായ വൈദിക കര്‍മമാര്‍ഗത്തിലൂടെ മുന്നേറാത്തതുകൊണ്ട്, യോഗഭ്രഷ്ടന്‍ കര്‍മങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചതുകൊണ്ട് സ്വര്‍ഗത്തില്‍ ചെല്ലുകയില്ല. അതുകൊണ്ട് നിരാശ്രയനായിത്തീര്‍ന്നു. ബ്രഹ്മപദ പ്രാപ്തിയുടെ ഒരു ഉപായമായ ധ്യാനയോഗം പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുകൊണ്ട് ‘അപ്രതിഷ്ഠന്‍’ ആയി. ജ്ഞാനമാര്‍ഗത്തിലൂടെ മുന്നേറാന്‍ ആ വ്യക്തി ജ്ഞാനം-പ്രാഥമിക ജ്ഞാനം നേടാന്‍ പോലും ശ്രമിച്ചതുമില്ല.
ഇങ്ങനെ ഭൗതിക സുഖം ഉപേക്ഷിച്ച്, ആത്മീയ ലോകത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട് വഴിമധ്യത്തില്‍ വച്ച് യാത്ര തുടരാനായില്ല. ഈ അവസ്ഥയില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്ന യോഗഭ്രഷ്ഠന്‍ അങ്ങനെ നശിച്ചുപോകുമോ? വലിയ മേഘക്കൂട്ടത്തില്‍നിന്ന് കാറ്റിന്റെ ശക്തികൊണ്ട് ഒരു മേഘശകലം വേറിട്ടുപോയി. മറ്റൊരു മേഘക്കൂട്ടത്തില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ കഴിഞ്ഞതുമില്ല. ആ മേഘശകലം നശിക്കുന്നതുപോലെ ഈ യോഗിയും നശിച്ചുപോയില്ലേ? കൃഷ്ണാ! നീ മഹാബാഹുവാണ്. രണ്ടു തടിച്ച കൈകള്‍ നിനക്കുണ്ടല്ലോ! ഒരു കൈകൊണ്ട് ഭക്തന്റെ സങ്കടം നശിപ്പിക്കാനും മറ്റേ കൈകൊണ്ട് സന്തോഷം നല്‍കാനും നിനക്കു കഴിയുമല്ലോ. ആ യോഗി നശിക്കുമോ, രക്ഷപ്പെടുമോ?
അര്‍ജ്ജുനന്‍ സംശയനിവൃത്തിക്ക്
പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു (6-39)
കൃഷ്ണ, നീ ഭക്തന്മാരുടെ സങ്കടം നശിപ്പിക്കുന്നവനാണല്ലോ. ഈ സംശയം എന്റെ മനസ്സിന് സങ്കടം വളര്‍ത്തുന്നു. അതുകൊണ്ട് സംശയമാകുന്ന ഈ വിഷച്ചെടിയെ വേരോടെ (അശേഷതഃ) പിഴുതെടുത്ത് ദൂരെക്കളയണം. നീയാണ് അതിന് യോഗ്യതയുള്ള ആള്‍. നീ എല്ലാ ദേവന്മാര്‍ക്കും ഈശ്വരനാണ് (പരമേശ്വരനാണ്) സര്‍വജ്ഞനാണ്, നിനക്ക് തുല്യനായിട്ട് വേറെ ദേവനോ ഋഷിയോ ശാസ്ത്രജ്ഞനോ- ഈ സംശയം തീര്‍ത്തുതരാന്‍ കഴിവുള്ളവര്‍-ഇല്ല. നീയാണ് പരമഗുരു; നീ എല്ലാം പ്രത്യക്ഷമായിക്കാണുന്നു. ഒരു പുല്‍ക്കൊടി ഇളകുന്നതുപോലും നീ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ നീ അല്ലാതെ വേറെ ആരും സംശയച്ഛേദാവായിട്ട് ഇല്ല.
9961157857
