കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളില് ഒരു തുരുത്തുപോലെ തലയുയര്ത്തി നില്ക്കുന്ന ‘ന്യൂ ഹൊറൈസണ്’ ഹോട്ടലിന്റെ ആഡംബരത്തിന് മീനുവിന്റെ ഉള്ളിലെ നീറ്റലിനെ ഒട്ടും ശമിപ്പിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. മിനുസമാര്ന്ന മാര്ബിള് തറകളും, സ്ഫടികവിളക്കുകള് പൊഴിക്കുന്ന മഞ്ഞവെളിച്ചവും, ആധുനികമായ എയര്കണ്ടീഷണറുകളും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല് അവളുടെ ഹൃദയത്തിനുള്ളില് ഒരു മണല്ക്കാറ്റ് ആഞ്ഞുവീശുകയായിരുന്നു.
വേദിയില് മൈക്കിന് മുന്നില് നില്ക്കുന്ന നിതിന് മോഹനനെ അവള് അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കിനിന്നു. പതിറ്റാണ്ടുകള്ക്ക് മുമ്പുള്ള ആ പഴയ പത്രപ്രവര്ത്തകന്! അന്ന് മുഷിഞ്ഞ ബാഗും ചുരുട്ടിയ പേപ്പറുകളുമായി നടന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരനില് നിന്നും അയാള് എത്രമാത്രം മാറിയിരിക്കുന്നു. നര പടര്ന്ന മുടിയിലും കനത്ത ഫ്രെയിമുള്ള കണ്ണടയ്ക്കുള്ളിലും ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുള്ള ആ പഴയ പ്രസരിപ്പ് അവളുടെ ഓര്മ്മകളെ കാലത്തിന്റെ ചുവരുകള് ഭേദിച്ച് പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു.
‘പ്രശസ്ത പത്രപ്രവര്ത്തകനും സാഹിത്യകാരനുമായ നിതിന് മോഹനന്…’ എന്ന് കോംപയറര് വിശേഷിപ്പിക്കുമ്പോള്, കോടീശ്വരനായ ഒരു ഡോക്ടറുടെ മുന്ഭാര്യ എന്ന മേല്വിലാസമെല്ലാം അഴിഞ്ഞുവീണ്, അവള് വെറുമൊരു കേള്വിക്കാരിയായി ആള്ക്കൂട്ടത്തിനിടയില് ചുരുങ്ങിക്കൂടി.
ഓര്മ്മകള്ക്ക് മരുന്നിന്റെയും ചായയുടെയും മണമായിരുന്നു. പഴയ നഴ്സിംഗ് ഹോമിലെ തിരക്കുകള്ക്കിടയില്, അപകടത്തില്പ്പെട്ട സുഹൃത്തിന് കൂട്ടിരിക്കാന് വന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്. പരിചയപ്പെട്ടതിന്റെ മൂന്നാം ദിനം രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയില് ഡ്യൂട്ടി റൂമിന് പുറത്ത് അവര് പങ്കുവെച്ച ചായയും പുതിയ പ്രണയത്തിന്റെ മധുരവും.
രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയില് പുറത്തെ വരാന്തയില് അവര് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. സ്റ്റീല് ഗ്ലാസിലെ ചായയില് നിന്നും ആവി ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”നിതിന്, ഈ പത്രപ്രവര്ത്തനം കൊണ്ട് നീ എവിടെയെത്താനാണ്? ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളും ഈ ഓട്ടവും… മടുക്കുന്നില്ലേ?”
മീനു മെല്ലെ ചോദിച്ചു.
നിതിന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
”മീനു, ഓരോ വാര്ത്തയും ഓരോ ജീവിതമാണ്. പണമല്ല, മാറ്റങ്ങളാണ് എന്റെ ലക്ഷ്യം. എന്നെങ്കിലും ഈ നഗരം എന്റെ ശബ്ദം കേള്ക്കും, നീ അന്ന് എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകുമോ?”
അവള് അവന്റെ കൈകളില് കൈചേര്ത്തു വെച്ചു.
”നീ എവിടെ എത്തിയാലും അന്ന് ഈ ആശുപത്രിയിലെ കട്ടന് ചായയുടെ മണവും ഈ വരാന്തയും ഞാന് മറക്കുമോ?”
നിതിന് അവളെ ചേര്ത്തുപിടിച്ചു.
”മറക്കില്ല മീനു… നിന്റെ പുഞ്ചിരിയും നെറ്റിയിലെ കുങ്കുമപ്പൊട്ടും കഴിഞ്ഞേ എനിക്ക് ലോകത്തോട് മറ്റെന്തും പറയാനുള്ളൂ.”
ആ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടില്, ആദ്യത്തെ ചുംബനത്തിന്റെ ലഹരിയില് അയാള് മന്ത്രിച്ചു,
”നമ്മള് തോറ്റുപോയാലും ഈ പ്രണയം തോല്ക്കരുത് മീനു.”
നഴ്സിങ് ഹോമിന്റെ വരാന്തയിലെ ആ ചെറിയ വെളിച്ചത്തില്, തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് അവര് പരസ്പരം മിണ്ടിയിരുന്ന ആ രാത്രികള് മീനുവിന്റെ ഉള്ളില് നീറ്റലായി പടര്ന്നു. കേവലം വാക്കുകള് മാത്രമായിരുന്നില്ല അന്ന് അവര്ക്കിടയില് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടത്; ഹൃദയമിടിപ്പുകളുടെ താളം തിരിച്ചറിയാന് കഴിയുന്നത്ര ആത്മബന്ധമായിരുന്നു അത്. നിതിന്റെ വിയര്പ്പിന്റെയും പഴയ കടലാസുകളുടെയും മണമുള്ള ആ നെഞ്ചില് തലചായ്ച്ചു നിന്നപ്പോള്, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സുരക്ഷിതത്വം താന് അനുഭവിക്കുന്നതായി അവള് കരുതിയിരുന്നു.
അന്ന് ആ വരാന്തയുടെ അറ്റത്ത്, ഇരുട്ടിന്റെ മറവില് നിതിന് അവളെ ആദ്യമായി ചുംബിച്ചപ്പോള് അവളുടെ ഉള്ളില് ഒരു പ്രണയക്കടല് ഇരമ്പിയാര്ത്തു. ആ നിമിഷങ്ങളില് അവര് വെറുമൊരു നഴ്സും പത്രപ്രവര്ത്തകനുമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് ഒരേ ശ്വാസത്തില് കോര്ത്തിണക്കപ്പെട്ട രണ്ട് ആത്മാക്കളായിരുന്നു. പിന്നീട് നഗര സായാഹ്നങ്ങളില് അവര് ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിച്ച എത്രയോ ദിനങ്ങള്! ഒന്നിച്ചുറങ്ങിയ പല രാത്രികളില്, ഇനിയൊരിക്കലും പിരിയില്ലെന്ന് ആവേശത്തോടെ അയാള്ക്ക് നല്കിയ ഉറപ്പുകള് ഇന്ന് അവളുടെ ഉള്ളില് ഒരു വിങ്ങലായി അവശേഷിക്കുന്നു.
കൊവിഡ് മഹാമാരി ലോകത്തെ നിശ്ചലമാക്കിയപ്പോള്, ഹൃദയം മുറിച്ചെടുത്തതുപോലെ അവള്ക്ക് കടല് കടക്കേണ്ടി വന്നു. ആശുപത്രി അധികൃതര് അവരുടെ ദുബായിലെ ശാഖയിലേക്ക് അവള്ക്ക് മാറ്റം നല്കി. കനത്ത ശമ്പളവും കൊതിപ്പിക്കുന്ന വാഗ്ദാനങ്ങളും!
ദുബായിലേക്ക് പോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള രാത്രി… യാത്രയ്ക്കുള്ള പെട്ടി ഒരുക്കുമ്പോള് മീനുവിന്റെ കൈകള് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിതിന് ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മഴ നോക്കി നില്ക്കുകയാണ്.
”നിതിന്… അവിടെ ശമ്പളം കൂടുതലാണ്. കുറച്ചു കാലം മാത്രം… അത് കഴിഞ്ഞാല് നമുക്ക് സുഖമായി ജീവിക്കാമല്ലോ?”
അവള് അവന്റെ അരികിലെത്തി.
അയാള് അവളുടെ മുഖം കൈകളില് കോരിയെടുത്തു.
”പണം നമുക്ക് വേണം മീനു, വേണ്ടെന്നല്ല. പക്ഷേ, ഈ ദൂരം നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ ബന്ധം അറുത്തുമാറ്റുമോ എന്നാണ് എന്റെ പേടി. അവിടെ നീ കാണുന്ന ലോകം മറ്റൊന്നായിരിക്കും.”
”ഒരിക്കലുമില്ല,” അവള് അവന്റെ നെഞ്ചില് തലചായ്ച്ചു.
”ഈ ഹൃദയമിടിപ്പ് എനിക്ക് മനഃപാഠമാണ്. കടല് കടന്നാലും ഞാന് തിരിച്ചു വരും… നിനക്കായി മാത്രം.”
”വാക്കാണ്?” നിതിന് ചോദിച്ചു.
”വാക്ക്!” അവള് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകള്ക്ക് കടല്ക്കാറ്റിനേക്കാള് ആയുസ്സില്ലെന്ന് അന്ന് നിതിന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
”തിരിച്ചു വരും… നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കണം” എന്ന് നിതിന് വാക്ക് കൊടുക്കുമ്പോള് അവളുടെ കണ്ണുകള് നനഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, മറുനാട്ടിലെ മണല്ക്കാറ്റില് പ്രണയത്തിന്റെ ആര്ദ്രത പെട്ടെന്ന് വറ്റിപ്പോയി. സുരക്ഷിതത്വത്തിനായുള്ള മോഹവും ആഡംബര ജീവിതത്തോടുള്ള ആര്ത്തിയും അവളെ മറ്റൊരു വഴിക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു. ഒരു ഡോക്ടറുടെ പ്രണയാഭ്യര്ത്ഥന കിട്ടിയപ്പോള്, ബാങ്ക് ബാലന്സുകളുടെ തിളക്കത്തില് അവള് അവനെ സൗകര്യപൂര്വ്വം വിസ്മരിച്ചു.
എന്നാല്, പൊള്ളയായ ആ ബന്ധം തകര്ന്നടിഞ്ഞപ്പോള്, സ്വര്ണ്ണക്കൂട്ടിലെ ഏകാന്തതയില് ശ്വാസം മുട്ടിയപ്പോഴാണ് അവള് വീണ്ടും പഴയ നിതിനെ തിരഞ്ഞത്. സോഷ്യല് മീഡിയയുടെ ഇടുങ്ങിയ വഴികളില് അവനെ കണ്ടെത്തി ഒരു സന്ദേശമയക്കുമ്പോള്, പഴയ ആ പാവം കാമുകന് ഓടിവരുമെന്ന് അവള് കരുതി. പലതവണ ടൈപ്പ് ചെയ്തും മായ്ച്ചും ഒടുവില് അവള് അയച്ച ആ സന്ദേശം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:
”നിതിന്, ഞാന് കൊച്ചിയിലുണ്ട്. ഒന്ന് കാണാന് പറ്റുമോ? പഴയ കാര്യങ്ങള്… എനിക്ക് മാപ്പ് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ട്.”
മണിക്കൂറുകള്ക്ക് ശേഷം വന്ന നിതിന്റെ മറുപടി ഇതായിരുന്നു:
”മീനു, ചില മാപ്പുകള് വൈകി എത്തുന്ന മഴ പോലെയാണ്. മണ്ണ് കുളിര്പ്പിക്കാന് അതിന് കഴിഞ്ഞേക്കും, പക്ഷേ ഉണങ്ങിപ്പോയ ചെടികളെ പുനര്ജ്ജീവിപ്പിക്കാന് കഴിയില്ല. ഞാന് ഇപ്പോള് എന്റെ തിരക്കുകളിലാണ്. നമുക്ക് ഓര്മ്മകളില് മാത്രം പരിചിതരായി തുടരാം.”
മൈക്കിന് മുന്നില് നിന്ന് നിതിന് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള് മീനു ശ്വാസമടക്കി നിന്നു. ഓരോ വാക്കിലും അനുഭവങ്ങളുടെ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു.
”വിജയം എന്നത് വലിയ കാറുകളോ ബാങ്ക് ബാലന്സോ അല്ല,” നിതിന് സദസ്സിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
”നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളപ്പോഴും സത്യസന്ധമായി പ്രണയിക്കാനും, വഞ്ചിക്കപ്പെടുമ്പോഴും തളരാതെ സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളെ പിന്തുടരാനും കഴിയുന്നതാണ് യഥാര്ത്ഥ വിജയം. എന്റെ വരികളിലെ തീയത്രയും ഞാന് അനുഭവിച്ച ഏകാന്തതയില് നിന്ന് ഉണ്ടായതാണ്.”
ഹാളിലെ കയ്യടികള്ക്കിടയില് മീനുവിന്റെ ഉള്ളില് ആ പഴയ ചായയുടെ ഗന്ധവും, വാഗ്ദാനങ്ങള് ലംഘിക്കപ്പെട്ട ഒരു രാത്രിയുടെ വിങ്ങലും മാത്രം ബാക്കിയായി. അവള്ക്ക് സ്വയം തോന്നി- അന്ന് താന് ഉപേക്ഷിച്ചു പോയത് വെറുമൊരു പത്രപ്രവര്ത്തകനെയല്ല, ഒരു മഹാസാഗരത്തെയായിരുന്നു.
അയാള്ക്ക് ഇപ്പോള് പ്രായം അമ്പത്തഞ്ച് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ആ പ്രായം അയാളുടെ തേജസ്സ് വര്ദ്ധിപ്പിച്ചിട്ടേയുള്ളൂ. അവാര്ഡുകളുടെയും അംഗീകാരങ്ങളുടെയും പട്ടിക നീളുമ്പോള് മീനു ഓര്ത്തു; താന് എറിഞ്ഞുടച്ച ആ പഴയ സ്നേഹത്തിന്റെ തീച്ചൂളയില് വെന്തായിരിക്കണം ഈ മനുഷ്യന് ഇത്രമേല് തിളക്കമുള്ളവനായത്. തന്റെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിലെ കോടികള്ക്കും താന് അണിയുന്ന മുന്തിയ വസ്ത്രങ്ങള്ക്കും നല്കാന് കഴിയാത്ത ഒരു സമാധാനം അയാളുടെ പുഞ്ചിരിയിലുണ്ട്.
അവളുടെ തൊണ്ടയിടറി. ഒന്നു ചേര്ന്നുനില്ക്കാന് മോഹിച്ച ആ കൈകള് ഇന്ന് ഏറെ ദൂരത്താണ്. ഈ ആള്ക്കൂട്ടത്തിനിടയില് അയാള് അവളെ കാണാന് ഒരു സാധ്യതയുമില്ല. കണ്ടാല് തന്നെ തിരിച്ചറിയുമോ? അതോ പഴയ ആ അവജ്ഞ നിറഞ്ഞ മൗനം ആവര്ത്തിക്കുമോ?
പുസ്തക പ്രകാശനം കഴിഞ്ഞ് ആളുകള് നിതിന് മോഹനെ പൊതിയുകയായിരുന്നു. അവളുടെ അകന്ന ബന്ധുവായ പ്രസാധകന് അയാളെ എല്ലാവര്ക്കും പരിചയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ആ ബഹളങ്ങളിലേക്ക് ചെന്നുനില്ക്കാന് മീനുവിന് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവള് മെല്ലെ ഹാളില് നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ‘ന്യൂ ഹൊറൈസണിന്റെ’ വലിയ ഗ്ലാസ് വാതിലിന് പുറത്ത് കൊച്ചി നഗരം മഴ നനഞ്ഞ തിരക്കിലായിരുന്നു.
ഒരിക്കല് തന്റെ മാത്രം ആയിരുന്ന ആ മനുഷ്യന് ഇന്ന് ലോകത്തിന്റേതാണ്. താന് അന്യയായിരിക്കുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട വസന്തത്തേക്കാള് അവളെ വേദനിപ്പിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അയാള് വളര്ന്ന് ഈ ഉന്നതിയില് എത്തിയപ്പോള്, അതിന്റെ അഭിമാനത്തില് പങ്കുചേരാന് തനിക്ക് അര്ഹതയില്ലാതെ പോയല്ലോ എന്ന തിരിച്ചറിവ്.
തന്റെ ആഡംബര കാറിലേക്ക് കയറുമ്പോള്, ഹാളില് നിന്നും നിതിന് മോഹനന്റെ ശബ്ദം മൈക്കിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കേള്ക്കാമായിരുന്നു. ആഴമുള്ള, പതറാത്ത ഒരു ശബ്ദം. കൊച്ചിയുടെ ആകാശങ്ങളില് അത് മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവള്ക്ക് ഒരിക്കലും തൊടാനാകാത്ത അത്രയും ഉയരത്തില്… ഒരു നൊമ്പരമായി.
ജന്മഭൂമി ഓണ്ലൈന്