തനിക്കുള്ളതൊന്നും വിട്ടു കളയാന്‍ ആരും തയ്യാറാകുന്നില്ല. ലഭ്യമാകുന്ന സൗകര്യങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ ആരും തയ്യാറല്ല. കുട്ടിക്കാലത്തു ലഭിച്ചിരുന്ന ലാളന പോലും വേണ്ടെന്നു വെയ്‌ക്കാന്‍ സന്നദ്ധരല്ല. ഇതെല്ലാം തനിക്ക് അര്‍ഹതപ്പെട്ടതാണോ എന്നു പോലും ആലോചിക്കാതെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുള്ള വിഹിതം കൂടി തട്ടിയെടുക്കാനാണ് താല്‍പര്യം.
എന്നിട്ടും താന്‍ തികഞ്ഞ ധര്‍മിഷ്ഠനായി ഭാവിക്കും. ഇത് ചുറ്റുപാടും കാണുന്ന ലോകരുടെയൊക്കെ ചിന്താഗതിയാണ്. നാലക്കം തികക്കയ്‌ക്കാനാകാത്ത പാര്‍ട്ടിക്കു പോലും ദേശീയ കക്ഷിയെന്ന മോഹം വിടാനാകാതെ പ്രതിപക്ഷനേതാവോ, പ്രധാനമന്ത്രിയോ ആകാനുള്ള, ആണെന്നു ഭാവിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടാണ്. ഇതാണ് ഇന്നത്തെ രാഷ്‌ട്രീയ സ്ഥിതി.
‘നരകസ്ഥോപി ദേഹംവൈ ന പുമാംസ്്ത്യക്തുമിഛതി
നാരക്യം നിര്‍വൃതൗ സത്യാം ദേവമായാ വിമോഹിത:’
നരകത്തില്‍ കഴിയുന്നവന്‍ പോലും അത് ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ സന്നദ്ധനാകുന്നില്ല. അവിടെ ലഭിക്കുന്ന തുച്ഛമായ സന്തോഷത്തെപ്പോലും വിട്ടുകളയാന്‍ അവന്‍ തയ്യാറാകുന്നില്ല. ഇതാണ് മായാശക്തി.
സ്വാര്‍ഥകാര്യങ്ങള്‍, ഭാര്യ, സന്താനങ്ങള്‍, ഗൃഹം, വളര്‍ത്തുമൃഗങ്ങള്‍, ധനാദിദ്രവ്യങ്ങള്‍, ബന്ധുക്കള്‍ തുടങ്ങിയവയില്‍ താല്‍പ്പര്യമുറച്ച്, ഹൃദയത്തിലുറപ്പിച്ചവന്‍ അവയിലുള്ള സ്‌നേഹവും മതിപ്പും ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. ഇവയിലുള്ള ദുരിതങ്ങള്‍ പോലും നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷയോടെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. അതിനാല്‍ത്തന്നെ അവയെ പുഷ്ടിപ്പെടുത്തുന്നതിനായുള്ള ധനസമ്പാദനാദികാര്യത്തിനായി ഏറെ കര്‍മ്മവൈപരീത്യങ്ങള്‍ ചെയ്ത് ദുരിതങ്ങള്‍ സമ്പാദിച്ചു വരുന്നു. ഇന്നത്തെ ദു:ഖനിവൃത്തിക്ക് ഉതകുവാനായിക്കരുതി വീണ്ടും വീണ്ടും ദുരിതകര്‍മങ്ങള്‍ ചെയ്തു വയ്‌ക്കുന്നു.
സ്വന്തക്കാര്‍ക്കുവേണ്ടി അധ്വാനിച്ച് സമ്പാദിച്ചതെല്ലാം അവര്‍ക്കായി ഉപയോഗിച്ച് ക്രമേണ മനസ്സും ശരീരവും തളരും. ദുരിതാനുഭവങ്ങള്‍ കൂടും. കൂടുതല്‍ സമ്പാദിക്കാനായി അധ്വാനഭാരം കൂട്ടാനാവാതെ വിഷമിക്കും. ശരീരശക്തി ക്ഷയിക്കുന്നതിനാല്‍ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും വിപരീതമായി മാറും. രോഗങ്ങള്‍ വര്‍ധിക്കും. ക്രമത്തില്‍ താന്‍ സ്വന്തക്കാര്‍ക്കെല്ലാം ഒരുതരത്തിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു തരത്തില്‍ ഭാരമായി മാറുന്നു.
അതോടെ ഭാര്യയും മക്കളുമെല്ലാം അവഗണിക്കുന്നു. അത് മനസ്സിനെയും തളര്‍ത്തും. താന്‍ സ്‌നേഹിച്ചവര്‍ എന്ന് താന്‍ അഭിമാനിക്കുന്നവര്‍ നമ്മളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ കടുത്ത നിരാശയില്‍ ആഴ്ന്നു പോകുന്നു.
വേണ്ടത്ര ആഹാരം വേണ്ടരീതിയില്‍ കിട്ടതെയാവും. കഴിക്കുന്ന ആഹാരത്തെപ്പോലും വേണ്ടവിധം ദഹിപ്പിക്കാനുള്ള ശക്തി ശരീരത്തിനില്ലാതെയാവും. വാത, പിത്ത, കഫ ദോഷങ്ങളാല്‍ ദുരിതങ്ങളനുഭവിക്കും. ശ്വാസനാളത്തില്‍ കഫം നിറഞ്ഞ് സംസാരിക്കാന്‍ പോലും വിഷമിക്കും. സംസാരിച്ചാല്‍ തന്നെ കേള്‍ക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും താല്‍പ്പര്യമില്ലാതെയാകും. ഇതോടെ കടുത്ത അവഗണനയില്‍ മനംനൊന്തും സ്വയം ശപിച്ചും വിഷമിച്ചും കഴിയും. രാപകലില്ലാതെ കടുത്ത സ്വരത്തില്‍ ചുമ തുടരുമ്പോള്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ അനിഷ്ടവും വെറുപ്പും വര്‍ധിക്കും. മക്കളുടേയും പേരക്കുട്ടികളുടേയും ഉറക്കം കെടുത്താനുള്ള ജന്മമെന്ന് അവര്‍ പഴിപറയുന്നതു കേട്ടും ഏറെ ദു:ഖിക്കും.
‘ഏവം കുടുംബഭരണേ വ്യാപൃതാത്മാ ജിതേന്ദ്രിയ:
മ്രിയതേ രുദതാം സ്വാനാം ഉരുവേദനയാസ്തശ്രീ:’
കുടുംബഭരണത്തില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവരുടെ അനുഭവമിതാണ്. സ്വയം വേദനിച്ചും എല്ലാവരേയും വേദനിപ്പിച്ചും കഴിയും. സര്‍വവിധ ഐശ്വര്യങ്ങളും ഇല്ലാതാവും. മുഖപ്രസാദവും നശിക്കും. ഇങ്ങനെയൊരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് കാലകിങ്കരന്മാരുടെ ആക്രമണത്തിന് വിധേയനാകുന്നത് എങ്കിലുള്ള അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും?
