എപ്പോഴും അവര് ശരീരം, ഇന്ദ്രിയങ്ങള്, മനസ്സ്, ബുദ്ധി ഇവ കൊണ്ട് ഭഗവത് സേവയില് മുഴുകിനില്ക്കുന്നു. അവരുടെ-
യോഗക്ഷേമം വഹാമി
യോഗവും ക്ഷേമവും ഞാന് തന്നെ നിര്വഹിച്ചുകൊടുക്കും. ഇതുവരെ ലഭിക്കാത്തത് കിട്ടുന്നതിന് യോഗം എന്ന് പറയുന്നു. കിട്ടിയതിന് ഒരു കുറവും സംഭവിക്കാതിരിക്കുന്നത് ‘ക്ഷേമം’ എന്നുപറയപ്പെടുന്നു. ഭക്തന്മാരുടെ യോഗം എന്നത് പുനരാവൃത്തി- വീണ്ടും ഭൗതികലോകത്തില് ജനിക്കേണ്ടി വരാതിരിക്കുക എന്ന പരമപുരുഷാര്ത്ഥമാണ് യോഗം. ഭഗവദ് ഭജനാനന്ദത്തിന് ഒരു കുറവും വരാതിരിക്കുക ക്ഷേമവും.
കര്മ്മനിഷ്ഠന്മാരുടെയും ഭഗവദ്ഭക്തന്മാരുടെയും വ്യത്യ സ്തമായ അനുഭവം നോക്കുക. ഭഗവാന് സകലവിധയജ്ഞങ്ങളുടെയും ഭോക്താവാണ് എന്ന ബോധം രണ്ടുകൂട്ടര്ക്കും തുല്യമാണ്. രണ്ടു കൂട്ടരുടെയും ഉപാസനാ മാര്ഗ്ഗം വ്യത്യസ്തമാണ്. കര്മിഷ്ഠന്മാര് യജ്ഞകര്മം ചെയ്യുന്നു. ഭഗവദ് ഭക്തന്മാര് ഭഗവാനെ സ്നേഹത്തോടെ സേവിക്കുക-ഭജിക്കുക എന്ന ഉപായം സ്വീകരിക്കുന്നു. പരമമായ-അതുല്യമായ ആനന്ദം ലഭിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ അനുഭൂതിയില് വ്യത്യസ്തതയുണ്ട്.
കര്മനിഷ്ഠന്മാരുടെ അജ്ഞാനം
വേദപൂര്വഭാഗത്തില് പണ്ഡിതന്മാരായവര് യജ്ഞാദികര്മ്മങ്ങളില് ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ദേവന്മാരെ ഭഗവാന്റെ രൂപഭേദങ്ങളായി കാണുന്നില്ല. ത്രൈവിദ്യാഃ മാം സോമപാഃ എന്ന ഗീതാ ശ്ലോകത്തില് ഭഗവന് ”എന്നെത്തന്നെയാണ് എന്റെ രൂപഭേദങ്ങളെത്തന്നെയാണ് അവര് യജിക്കുന്നത്” എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് അവര് ശ്രദ്ധിക്കുകയേ ഇല്ല. ഒരു ചടങ്ങായി യജ്ഞ പൂജാദികള് ചെയ്തു. ഒടുവില് ബ്രഹ്മാര്പ്പണം ചെയ്യുന്നു എന്നുമാത്രം.
ഭക്തന്മാരുടെ ജ്ഞാനം
ഭഗവദ് ഭക്തന്മാര്, ഭഗവാന്റെ സേവനം തുടങ്ങുമ്പോള് തന്നെ, ഭഗവാന്റെ രൂപവും ഗുണങ്ങളും കേട്ടുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. പിന്നീട് എല്ലാ അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ഭഗവാനുമായി നേരിട്ടു ബന്ധപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ ചെയ്യുന്നു. എല്ലാ ദേവതകളും ഭഗവാന്റെ രൂപഭേദങ്ങളാണെന്നും എല്ലാവിധ യജ്ഞങ്ങളും ഹോമങ്ങളും പൂജകളും ഭക്തിയോഗത്തില് ഉള്പ്പെടുത്തണമെന്നും അവര്ക്കറിയാം. ഈ ഭക്തന്മാരുടെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും ഭഗവാന് സ്വയം നിര്വഹിക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. ശ്രീകൃഷ്ണ ഭക്തന്മാര്ക്ക്, ഭഗവാന് സന്തോഷിച്ച് കൊടുക്കുന്ന ഭൗതിക ദിവ്യസുഖങ്ങളും മോക്ഷസുഖവും അവര് പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും അനുഭവിക്കുന്നു, കൃതാര്ത്ഥരാകുന്നു.
