1. വേദങ്ങള് അഥവാ ശ്രുതികള്
ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളില് ഏറ്റവും പുരാതനം വേദങ്ങള് അഥവാ ശ്രുതികളാണ്. സ്വാനുഭവങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടുള്ള നിയമങ്ങളേയും വെളിപാടുകളേയും ആധാരമാക്കി നിര്മിച്ചിട്ടുള്ളവയാണ് വേദങ്ങള് അഥവാ ശ്രുതികള്. അവ സനാതനമായ സത്യങ്ങളും അപൗരുഷേയങ്ങളുമാണ്. അതിനാല് ചോദ്യ പ്പെടാനാവില്ലാത്തവയുമാണ്. നിത്യസത്യങ്ങളുമാണ്.
ഉദാ: ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്ത്വാകര്കത്ത്വം.
ഭൂമി പടിഞ്ഞാറുനിന്നും കിഴക്കോട്ടേക്ക് കറങ്ങുന്നു. മറ്റെല്ലാ ഹൈന്ദവ ശാസ്ത്രങ്ങളും വേദത്തില്നിന്നുത്ഭവിച്ചവയാണ്. ഋഷീശ്വരന്മാരുടെ ‘ധ്യാനാവസ്ഥിത’ മനസ്സില് കേള്ക്കാന് കഴിഞ്ഞതിനാലാണ് അവയെ ശ്രുതികളെന്ന് വിളിച്ചത്.
വേദമെന്നാല് അറിയുക എന്നാണ്. വേദമെന്നാല് സത്യത്തിന്റെ ജ്ഞാനമെന്നര്ത്ഥം. ഈശ്വരനും സൃഷ്ടിയും അനന്തവും നിത്യവുമാകയാല് ഈശ്വരജ്ഞാനമെന്ന നിലയില് വേദങ്ങളും അനന്തവും നിത്യവുമാണ്. അവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ഹൈന്ദവ തത്വശാസ്ത്രത്തെ ‘സനാതന ധര്മ്മം’ എന്ന് പറയുന്നത്. (തത്ത്വം = ഉല്പ്പത്തി, സ്ഥിതി, ലയം എന്നിവയ്ക്ക് ആധാരമായ സത്യം) ”വേദോഖില ധര്മം മൂലം.”
വേദങ്ങളെ നാലായി പകുത്ത് ഭഗവാന് വേദവ്യാസന് ഓരോ ശിഷ്യന്മാരെയും പഠിപ്പിച്ചു.
1. ഋഗ്വേദം – പൈലന് ഉപദേശിച്ചു.
2. സാമവേദം – ജൈമിനിക്ക് ഉപദേശിച്ചു.
3. അഥര്വ്വവേദം – സുമന്തുവിന് ഉപദേശിച്ചു.
4. യജുര്വേദം – വൈശമ്പായനന് ഉപദേശിച്ചു.
ഓരോ വേദങ്ങള്ക്കും നാല് ഭാഗങ്ങള് വീതമുണ്ട്.
എ) സംഹിത: – മന്ത്രഭാഗങ്ങള് സ്ത്രോത്രഭാഗങ്ങള്. ബ്രഹ്മചര്യത്തിന് അഥവാ വിദ്യാഭ്യാസകാലത്ത് പഠിക്കേണ്ടവ.
ബി) ബ്രാഹ്മണം:- യാഗം, ക്രിയ, നിര്ദ്ദേശങ്ങള്. ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തില് അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടവ.
സി) ആരണ്യകം:- വാനപ്രസ്ഥകാലത്ത് അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടവ. വിവിധ ആരാധനകളെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
ഡി) ഉപനിഷത്തുകള്:- വേദാന്തം. വേദങ്ങളുടെ സാരമാണ് ഉപനിഷത്തുകള്. ആത്മനിഷ്ഠയുടെ ബ്രഹ്മസാക്ഷാത്കാരമാണ് പ്രതിപാദ്യം.
(തുടരും)
