താനെ ജില്ലയിലുള്ള നല്ല സുപ്പാര എന്ന സ്ഥലത്ത് താമസിക്കുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിന് ഞാനൊരു കത്തയച്ചു. ഈ സ്ഥലം മുംബൈയിലാണ്. ഒരുമാസം കാത്തു. മറുപടിയില്ല. വീണ്ടും എഴുതി. അതിനും മറുപടി കിട്ടിയില്ല. മൂന്നാമത്തെ കത്തിനും മറുപടി കിട്ടാഞ്ഞപ്പോള് ഫോണില് ബന്ധപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം ആ സ്ഥലത്ത് തപാല് ഓഫീസ് നിര്ജീവമാണെന്നും ഇനിമേലില് ഇ-മെയില് വഴി ബന്ധപ്പെട്ടാല് മതിയെന്നും പറഞ്ഞു.
ഇതേ അനുഭവം കേരളത്തിലുമുണ്ടായി. കത്തയച്ച സ്ഥലം പെരുമണ്ണ, കോഴിക്കോട് 673016. അതും മൂന്നു കത്തുകള്. ബന്ധുവിനായിരുന്നു. കത്തൊന്നും കിട്ടാറില്ല എന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ടെലഫോണ് ബില് കൂടി ഫോണില് മെസേജ് കണ്ടാണ് അടയ്ക്കാറെന്നും പറഞ്ഞു.
എന്റെ അനുജന് താമസിക്കുന്നത് മല്ലേഷ്പാളയ എക്സ്റ്റന്ഷന്, വിഭൂതിപുര, ന്യൂടിപ്പസന്ദ്ര പോസ്റ്റ്, ബെംഗളൂരു 560075 എന്ന അഡ്രസ്സിലാണ്. അദ്ദേഹത്തിനയക്കുന്ന കത്തും കിട്ടാതെവന്ന കാരണത്താല് ഞാനിപ്പോള് സ്പീഡ്പോസ്റ്റായോ കൊറിയര് വഴിയോ ആണ് കത്തുകള് അയക്കുന്നത്. ഇത് കുറെ ചെലവുള്ള കാര്യമാണ്. ഇതാണ് കര്ണാടകത്തിലെ സ്ഥിതി.ആലുവയില്നിന്നും അയച്ച കത്ത് നാലാംദിവസവും തൃശൂരില്നിന്നയച്ച കത്ത് ആറാം ദിവസവും കിട്ടിയ അനുഭവവുമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കലല്ല, പലപ്പോഴും. അയച്ച പോസ്റ്റാഫീസിന്റെ സീല് തീയതിയാണ് ആധാരം. പല സ്ഥലങ്ങളിലും പോസ്റ്റ്പെട്ടിയില്നിന്നും ദിവസവും കത്തുകള് എടുക്കുന്നില്ലെന്നത് അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്.
ഇമെയില്, എസ്എംഎസ് എന്നീ സൗകര്യങ്ങളുള്ള ഈ യുഗത്തില് എന്തിനീ കത്തുകള് അയക്കാന് തുനിയുന്നു എന്ന ചോദ്യമുദിക്കാം. ശരിയാണ് എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണോ ഇവ? തോന്നുന്നില്ല. കമ്പ്യൂട്ടര് ഇല്ലാത്തവര്, ഉള്ളത് ഉപയോഗിക്കാന് അറിയാത്തവര്, ഗ്രാമീണവാസികള്, 79 തികഞ്ഞ് 80 ലേക്ക് കാലുവെച്ച എന്നെപ്പോലുള്ള വയസ്സന്മാര് എന്നീ വിവിധതരക്കാരുള്ള ഈ ഭാരതവാസികളുടെ സൗകര്യവും സന്തോഷവും കണക്കാക്കേണ്ടതാണെന്ന് പറയാതിരിക്കാന് വയ്യ.
കുറെക്കാലമായി തപാല് സംവിധാനത്തെ കൊല്ലാന് തുടങ്ങിയിട്ട്. തല്ഫലമായി ഇന്ന് ഈ വകുപ്പ് വെന്റിലേറ്ററിലാണ്. രക്ഷിക്കാന് തീര്ച്ചയായും സാധിക്കും. ഇച്ഛാശക്തിയും ലക്ഷ്യബോധവും വേണമെന്നുമാത്രം പ്രായോഗികമായി ചിന്തിച്ച് പ്രവര്ത്തിച്ചാല് ഈ പ്രസ്ഥാനത്തെ നിലനിര്ത്താന് കഴിയും. കഴിയണം. സാമ്പത്തികഭദ്രതയോടെതന്നെ കഴിയും. അതൊരു സാധാരണക്കാരന്റെ ആവശ്യമാണ്. മോദിസര്ക്കാര് ഇക്കാര്യത്തില് ഒരു പുനര്ചിന്തനം ചെയ്യുമെന്ന് ആശിക്കുന്നു. പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുമെന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
തളി ശങ്കരന് മൂസത്, ഇടപ്പള്ളി
