വ്യാസഭഗവാന് രചിച്ചു എന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന അധ്യാത്മരാമായണം സ്വാഭാവികമായും വേദതത്ത്വം പ്രതിപാദിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെതന്നെ. പരാസത്യം ശ്രീരാമദേവതത്ത്വം ബന്ധമോക്ഷങ്ങളുടെ കാരണം ജഗദുത്ഭവസ്ഥിതി പ്രളയങ്ങളുടെ കേന്ദ്രശക്തിയായ പരബ്രഹ്മം അതാണല്ലോ വേദത്തിലെ പ്രതിപാദ്യം. വേദസൂക്തങ്ങള് രചിച്ച വ്യാസന്തന്നെ ആ തത്ത്വം ജനസാമാന്യത്തിനറിയാന്വേണ്ടി അതിനെ ഒരു കഥയാക്കി. കഥ എന്നുപറഞ്ഞാല് അന്നുള്ളത് ആദികവി രചിച്ച രാമായണമാണ്. പുരുഷോത്തമനായി ഭഗവദ്ഗീതയില് പുരുഷോത്തമയോഗത്തില് അങ്ങനെയൊരാളിന്റെ ലക്ഷണം പറയുന്നു. ലോകത്തു ജീവിച്ച മനുഷ്യന് ശ്രീരാമചന്ദ്രനാകകൊണ്ടാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിര്ദ്ദേശത്താല് വാല്മീകി ശ്രീരാമകഥ ആദികാവ്യമായി രചിച്ചത്. കാവ്യ സൃഷ്ടിയാകയാല് വേദതത്ത്വം അവിടെ അതേപടി പറയേണ്ട കാര്യമില്ല. ഈ പുരുഷോത്തമനെ നായകനാക്കിക്കൊണ്ട്, ത്യാഗം, സത്യം, സമാര്ഗം, ധര്മസംരക്ഷണ എന്നിവയെ സ്ഥാപിക്കുകവഴി അധ്യാത്മരാമായണം വേദത്തെ നേരിട്ടു പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ഈ കൃതി മലയാളത്തിലാക്കിയപ്പോള് എഴുത്തച്ഛന് ലക്ഷ്യമാക്കിയതും വേദത്തെ ജനങ്ങളിലെത്തിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. സംസ്കൃത കൃതിയെ പുനഃസൃഷ്ടി ചെയ്തു സ്തുതി പ്രധാനമാക്കി. ആ സ്തുതികളാവട്ടെ എല്ലാംതന്നെ ശ്രീരാമന് എന്ന രാജാവിനെപ്പറ്റിയല്ല. അദ്ദേഹത്തിലൂടെ ജഗദുത്ഭവഹേതുവായ പരബ്രഹ്മത്തെപ്പറ്റിയാണ്. തന്റെ നാട്ടുകാര്ക്ക് വേദത്തെപ്പറ്റി അറിവില്ല എന്ന കാര്യം സ്വന്തം അജ്ഞാനമാക്കി എടുത്തു. ” ബ്രഹ്മപാദജന്” (ശൂദ്രന് എന്നു പറയും). ആകയാല് ”അജ്ഞാനീനാം ആദ്യനായുള്ളോരീ ഞാന്” ആണ് കവി. ഈ അജ്ഞാനത്തെ മാറ്റി കിട്ടാന് തനിക്ക് (ജനത്തിന്) ആശ്രയിക്കാവുന്ന പരംപുരുഷന് ശ്രീരാമനാണ്, കഥ വിസ്തരിക്കുന്നത്. ആ നായകനിലൂടെ വേദജ്ഞാനം ശൂദ്രജനത്തിന് (പൊതുജനത്തിന്) ഉണ്ടാവാന് വേണ്ടിയാണ്. ആ ജ്ഞാനം സംസാര (ജീവിത) ദുഃഖത്തെ ഒഴിവാക്കി ജീവിതത്തെ സത്യസൗന്ദര്യങ്ങളുടെ രംഗമാക്കി മാറ്റും. പെരുവഴിയമ്പലത്തില്ക്കൂടി ദുഃഖിതരായി പിരിയുന്നവരെ, ആ വഴിയുടെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചെത്തിക്കുന്നു എന്നതാണ് കഥാരൂപത്തില് വേദജ്ഞാനം പകരുന്ന രാമായണത്തിന്റെ ലോകോത്തരമായ ഗുണവിശേഷം.
മലയാള കവിതയെ സംബന്ധിച്ചാണെങ്കില് വേദാധ്യയനത്തിന് അര്ഹനല്ലെന്നു വിനീതനായി സമ്മതിക്കുന്ന എഴുത്തച്ഛന് വേദതത്ത്വം അതിന്റെ സാരാംശത്തില് ആവാഹിച്ചെടുത്ത് നമുക്കു തന്നിരിക്കുന്നു തന്റെ കൃതിയിലൂടെ എന്നത് അനുഗ്രഹവര്ഷമായി, അത്ഭുതത്തോടെ, കാണേണ്ടതാണ്.
പി. നാരായണക്കുറുപ്പ്
