458. തത്ത്വമൂര്ത്തിഃ – തത്ത്വം മൂര്ത്തീഭവിച്ചവന്. തത്ത്വം എന്ന പദത്തിന് മുന്നാമത്തില് സ്വീകരിച്ച നിര്വചനം ഇവിടെയും ചേരും. “പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഉത്പത്തി, സ്ഥിതി, നാശം എന്നിവയ്ക്ക് ആധാരമായി കരുതപ്പെടുന്ന സത്വം” എന്നാണ് അവിടെ നിര്വചിച്ചത്. അങ്ങനെയുള്ള സത്യത്തിന് മൂര്ത്തിയുണ്ടോ എന്ന സംശയം തോന്നാം. അതിനുത്തരം “ഉണ്ട് ഗുരുവായൂരമ്പലത്തിന്റെ ശ്രീകോവിലിനുള്ളിലേക്കു നോക്കുക എന്നാണ്. നാരായണീയത്തിലെ ഒന്നാം ശ്ലോകം ഓര്ക്കുക.” സാന്ദ്രമായ ആനന്ദാവബോധം സ്വരൂപമായതും മറ്റൊന്നിനോടും ഉപമിക്കാനാകാത്തതും ദേശകാലങ്ങള്കൊണ്ടു പരിമിതമല്ലാത്തതും എന്നും സ്വതന്ത്രമായതും നൂറായിരം നിഗമനങ്ങളാല് പ്രകാശിക്കപ്പെടുന്നതും ഒറ്റനോട്ടത്തില് സ്പഷ്ടമല്ലാത്തതും പിന്നീട് ശ്രേഷ്ഠപുരുഷാര്ത്ഥമായിത്തീരുന്നതും ആയ ബ്രഹ്മതത്ത്വം കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടറിയത്തക്കവണ്ണം ഗുരുവായൂരില് ശോഭിക്കുന്നു. ഇതാ നോക്കൂ! എന്നു പറഞ്ഞാണ് ആചാര്യന് ജനങ്ങളുടെ ഭാഗ്യമായ ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ ശ്രീവിഗ്രഹം നമുക്കു കാട്ടിത്തരുന്നത്.
നാരായണീയം ഒന്നാം ശ്ലോകം വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കുകയും വ്യാഖ്യാനം വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കി മനനം ചെയ്യുകയും ശീലമാക്കിയാല് ഈ തത്ത്വമൂര്ത്തിയെ ഓരോ പൂവിലും തളിരിലും തുരുമ്പിലും ജന ബിന്ദുവിലും കടലിലും കരയിലും മലയിലും എന്നുവേണ്ട, ശ്രദ്ധയില്പ്പെടുന്ന എല്ലാത്തിലും കാണാന് കഴിയും.
459. തത്ത്വചിന്താ പ്രചോദകഃ – തത്ത്വചിന്തയെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നവന്. ‘തത്ത്വചിന്ത’ എന്ന പദം അദ്ധ്യാത്മശാസ്ത്രങ്ങളെ മൊത്തത്തില് കുറിക്കുന്നു. ഏതുവിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ചിന്തയും തത്ത്വചിന്തയാണ്.
(തുടരും)
ഡോ. ബി.സി.ബാലകൃഷ്ണന്
