ജ്വലിക്കും തേജോമയം എന്നത് മനസില്ക്കൂടി നേടിയ ഒരനുഭവമാണ്. അതാണ് ജ്യോതിര്മയമായി തോന്നിയത്. ആരംഭത്തില് മനസിനോടുചേര്ന്നനിലയില് അങ്ങനെ തോന്നുന്നു. എങ്കിലും ഈ അനുഭവത്തില് മനസ് ഏകാഗ്രമാവുന്നത് പ്രത്യേകം എടുത്തുപറയേണ്ടതുണ്ട്.
നിര്വികല്പ്പ സമാധിയാകട്ടെ ജ്ഞാനം, അജ്ഞാനം എന്ന രണ്ടിനേയും വിശദമാക്കുന്ന ശുദ്ധചൈതന്യസ്ഫൂര്ത്തിയാണ്. ഈ അനുഭവം ഇരുട്ടിനും വെളിച്ചത്തിനും അപ്പുറത്താണ്. ഇരുട്ടിപ്പുറമാണത് എന്നത് വേഗം സമ്മതിക്കും. പ്രകാശത്തിനതീതം എന്നത് എങ്ങനെയാണെന്നോ ഇപ്പോള് മനോമയത്തില് പ്രകാശത്തില്ക്കൂടിയാണ് ഞാന് എല്ലാം കാണുന്നത്. സ്വരൂപാനുഭവത്തിലാകട്ടെ പ്രകാശം എന്നത് സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന ആത്മപ്രകാശമാണ്. യോഗമാര്ഗത്തില് ആത്മാനുഭൂതി കൈവരുംമുമ്പ് പല നിറങ്ങളില് പറന്നുനടക്കുന്ന പ്രകാശദൃശ്യം ഉണ്ടാവുന്നതായി യോഗികള് പറയുന്നു.
അഖണ്ഡാനുഭൂതിക്കുവേണ്ടി ശ്രീപാര്വതിദേവി തപസനുഷ്ഠിച്ചു. വിവിധ വര്ണങ്ങളിലുള്ള പ്രകാശങ്ങളെ ദേവി ദര്ശിച്ചപ്പോള് അവയെല്ലാം സ്വരൂപത്തില്നിന്നുണ്ടായി മറയുന്നവയാണെന്നറിഞ്ഞ് അവയെ ഗണ്യമാക്കാതെ തപസ് തുടര്ന്നു. അപ്പോള് അപരിമിതമായ ഒരു പ്രകാശം ദൃശ്യമായി, അതും വെറുമൊരു ദൃശ്യം മാത്രമാണെന്ന് അതിനെ അവഗണിച്ച് തപസ് കൂടുതല് ഏകാഗ്രമാക്കി. അപ്പോള് കരു വികരണാദികള്ക്കതീതമായി ഒരു പരമശാന്തി അനുഭവപ്പെട്ടു. തന്മയമായി അറിഞ്ഞ പ്രവര്ത്തനം ഈ പരമശാന്തിയാണ്, പരേതത്ത്വത്തിന്റെ അഖണ്ഡാനുഭൂതിയെ ദേവി അറിഞ്ഞു.
തപസുകൊണ്ടു ബ്രഹ്മ ത്തെ അറിയൂ, തപസുതന്നെ ബ്രഹ്മം എന്നു തൈത്തിരീയോപനിഷത്തിലും തപസാണതിന്റെ സ്വരൂപം ആ തപസ് ജ്ഞാനമയമാണ്. അവിടെ സൂര്യചന്ദ്രന്മാരും നക്ഷത്രങ്ങളും മിന്നല്പ്രഭയും അഗ്നിയും ജ്വലിക്കില്ല. അവയെല്ലാം സ്വയംപ്രകാശമായ ഇതിന്റെ പ്രകാശത്താലാണ് വര്ത്തിക്കുന്നത്. അതിന്റെ പ്രകാശംകൊണ്ടാണ് സകലതും പ്രകാശിക്കുന്നത് എന്നൊക്കെ മറ്റുപനിഷത്തുക്കളിലും പറയുന്നുണ്ട്.
രമണമഹര്ഷി
