ഭാഷാ സൗന്ദര്യലഹരി: സൗന്ദര്യലഹരിയുടെ മലയാള പരിഭാഷ

60
ആപാതമാധുര്യഗീതാമൃതം സുഖദ
വാഗീശ്വരീകണ്ഠജനിതം
ആവോളമങ്ങു തവ കാതായപാത്രമതി –
ലാഹന്ത കോരി നുകരുമ്പോള്‍
ആനന്ദമൂര്‍ച്ഛ കളിയാടും മുഖത്തൊടിള –
കീടുന്ന കുണ്ഡലകലാപാ –
ലാമോദപൂര്‍വമഭിനന്ദിക്കയല്ലി, മൊഴി –
മാതിന്റെ ഗാനകലയമ്മേ!

61
മഞ്ഞിന്‍മലയ്‌ക്കു മകളേ നന്മണിക്കനിക –
ളുള്ളില്‍ വിളങ്ങുമൊരു വംശ-
ത്തണ്ടായ നാസയതു ഞങ്ങള്‍ക്കു നിത്യസുഖ
സൗഭാഗ്യയോഗമരുളേണം
മുഗ്ധാംഗി നിന്റെ മധു നിശ്വാസവേഗമൊടു
മുത്തൊന്നടര്‍ന്നഴകിലമ്മേ
മുപ്പാരിനുള്ള വഴിനക്ഷത്രമെന്ന പടി
മൂക്കുത്തിയായി വിലസുന്നു !

62
മധുരാധരം സുദതി,യരുണാധരം, കമല
ദലസന്നിഭോജ്വലമുദാരം
പറവാനുമില്ലിതിനൊരുപമാനമോര്‍ക്കിലൊരു
പവിഴക്കൊടിക്കു കനിയെന്നാം
സതതം സ്വയംപ്രഭയൊടഴകാര്‍ന്നു നില്ക്കുമിവ
ചൊരിയും പ്രകാശകിരണത്താല്‍
തെളിയുന്ന തൊണ്ടിയുടെ പഴമെന്തു കഷ്ടമിഹ
ഞെളിയുന്നു പോല്‍ നാണമെന്യേ.

63
പൂന്തിങ്കൾ പോലെ മുഖകാന്തിപ്രകാശമിഹ
പാൽവെണ്ണിലാച്ചിരി പൊഴിക്കെ,
തൂവെണ്ണ പോലെയതു കോരിക്കുടിച്ചുദര-
രോഗം പിടിച്ചിത ചകോരം
മന്ദാഗ്നിമാറുമിനിയെന്നോർത്തു രാത്രിയവ –
രമ്പോടു കൗമുദി കുടിപ്പൂ
നന്നായ് മതിർത്ത രസനയ്‌ക്കമ്ലരുചിതന്നെ –
യല്ലോ വിധിപ്പു ഭിഷജന്മാർ

64
അതിസുന്ദരം ത്രിപുരദഹനാദിസത്കഥക-
ളവിരാമമായൊഴുകിയെത്തും
നറുചെമ്പരത്തിയിതൾനിറമാർന്ന നിൻ രസന
നടമാടിടട്ടെ ഹൃദയത്തിൽ
സ്ഫടികം തൊഴുന്ന നിറമുടയോൾ സരസ്വതിയു-
മിവിടെ സ്ഥിരം കഴികയാലേ
അരുണാംഗിയായ് പരിണമിക്കുന്നു മാണിക്യ –
മണിയെന്ന പോലെ മധുരാംഗീ !

65
യുദ്ധം ജയിച്ചുഴറിയെത്തി, തലപ്പാവു –
മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞുടനെയമ്മേ
ദൈത്യാരിയിന്ദ്രനഥ ഷഡ്വക്ത്രനും നിന്റെ
ചാരത്തണഞ്ഞു നിലകൊൾവൂ
ഏറ്റം പ്രിയത്തൊടു ഹരൻ നല്കിടും മധുര –
മേതും ഗണിക്കാതെയിവരോ
വായ്‌ക്കൊൾവു നിൻ വദനതാംബൂലശകലങ്ങ –
ളാസ്വാദ്യമാനന്ദപൂർവം!

66
മധുരാംഗി, മാണിക്യമണിവീണയിൽ ത്രിപുര –
ദഹനന്റെ ചരിതങ്ങളഴകായ്
മൊഴിമാതുതാനമൃതമഴയെന്നപോലെ നവ-
രസരാഗമാലിക ചമയ്‌ക്കെ
ഇളകും ശിരസ്സൊടതിനഭിനന്ദനം മൊഴിയു –
മവിടുത്തെ മാധുര്യശ്രുതിയാ-
ലപലപിതമാം വീണയുടനേ സരസ്വതിയു-
മൊരു പട്ടുകൊണ്ടു പൊതിയും പോൽ!

67
ഹിമശൈലരാജനുടനതിവത്സലാർദ്രമൊരു –
വിരൽകൊണ്ടു തൊട്ടുമ്മവയ്‌ക്കും
പ്രണയാധികൊണ്ടു പതി,യധരംഗ്രഹിപ്പതിനു
പലവട്ടമാകുലമുയർത്തും
പരമേശ്വരന്റെ കരപരിലാളനങ്ങളൊടു
വിലസുന്ന മുഖമുകുരപീഠം
പറവാനുമെന്തിതിനു പകരം,മഹേശി, തവ
ചുബുകം തദുപമാനരഹിതം

68
ആശ്ലേഷമാല്യമരനണിയിക്കവേ, കുളിരു –
കോരിത്തദാ മുള്ളെഴുന്നും
ചേലായ് വിടർന്ന മുഖനാളീകസൂനമതി –
നാധാരമാം കണ്ഠനാളം
കാണായ് വരുന്നവിടെ നീലാംഗരാഗരുചി
കൂടിക്കലർന്ന മണിമാല്യം
പായൽപുരണ്ടു വിലസീടും മൃണാളമതു-
പോലെന്തുരമ്യമഭിരാമം!

69
ഗതിഗമകഗീതരസനിപുണേ,ഗളേ വരണ –
ത്രിസരങ്ങളണിയുന്ന മഹിതേ,
ഹരനന്നു ചാർത്തിയൊരു വരമാലികയ്‌ക്കു സമ –
മണിരേഖമൂന്നഴകി,ലമ്മേ
കരുതുന്നു ഞാൻ, ഷഡ്ജമദ്ധ്യഗാന്ധാരങ്ങ –
ളൊരുമിച്ചു കലരാതിരിപ്പാ –
നടയാളമെന്നു സ്വരനിയമങ്ങളതിരിട്ടു
വിലസുന്നിതീ മൂന്നു വരയാൽ !

70
കരപല്ലവം കമലവലയോപമം മൃദുല –
മതിലോലമീ നാലുലതകൾ
പുകഴുന്നുപോലേകസമയം, ചതുർമുഖനു –
മനവരതമാനന്ദസാന്ദ്രം
സമയാന്തകന്റെ നഖമുനകൾ ഭയന്നജനു-
മഭയം കൊതിച്ചു വിവശാംഗൻ
വദനങ്ങൾ നാലുമിഹ ഭവദീയഭവ്യഭുജ
വലയത്തിലാക്കി മരുവുന്നു.

71
നഖകാന്തികൊണ്ടു നവപരിവേഷമാർന്ന തവ
കമനീയമാം കരതലങ്ങൾ –
ക്കുപമാനമെന്തു ശിവ! പറവാനെനിക്കു നവ-
കമലങ്ങളെത്ര ശരിയാവും !
വരലക്ഷ്‌മിതന്റെ തിരുചരണങ്ങൾ ചേർന്നരുണ –
കലയാർന്നിടുന്ന നളിനങ്ങൾ –
ക്കൊരുവേളയംബ, തവ കരലക്ഷ്മിയോടു പട –
പൊരുതാനഹോ ഭാവമുണ്ടാം

72
ചൊൽക്കൊണ്ടൊരറുമുഖനുമപ്പോലെ ഗജമുഖനു –
മൊപ്പം നുകർന്നു രസമേലും
സ്നിഗ്‌ധങ്ങളായ കുചകുംഭങ്ങളമൃതൊഴുകി
നിൽക്കട്ടെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃത്തിൽ
മത്തേഭവക്‌ത്രനുടനിക്കൊങ്ക കണ്ടളവു
പൊയ്‌പോയി മസ്തകമിതെന്നോർ –
ത്തത്യന്തഭീതിയൊടു നെറ്റിത്തടം തടവി –
യച്ഛന്നു ചിരിയരുളിപോലും !

73
ചിൽക്കാതലേ ജനനി, വക്ഷോജയുഗ്മമി തു
പാൽക്കുംഭമല്ല,മൃതമെല്ലാ-
മുൾക്കൊണ്ടിരിക്കുമിരുമാണിക്യകലശമി തി –
വാഴ്‌ത്തുന്നതാണുചിതമമ്മേ ,
നിത്യം നുകർന്നിവയെ , വിഘ്‌നേശ്വരൻ ഗുഹനു –
മിപ്പോഴുമജ്ഞേയരതിയായ്
നില്ക്കുന്നു ,ശുദ്ധസുഖചിത്തങ്ങളോടു
സമയത്തെജ്ജയിച്ച വരമോടെ !

74
ഹരനന്നുകൊന്ന മദകരിതന്റെ നെറ്റിയതി –
ലുതിരുന്ന മുത്തുമണിയെല്ലാം
പരിചോടു കോർത്തു തവ മണിമാറിടത്തിലവ –
നണിയിച്ചുപോൽ ധവളമാല്യം
അധരാംഗകാന്തിയതിൽ നിഴലിക്കയാലരുണ
ശബളാഭമാർന്നു വിളയാടും
മണിമാലയോ, ത്രിപുരദഹനപ്രതാപമൊടു
കലരുന്ന കീർത്തിയതുതാനോ ?

75
അമൃതാംബുരാശി തവ ഹൃദയം ചുരന്നൊഴുകു –
മതിദിവ്യമാകിന മുലപ്പാ –
ലഖിലർക്കുമന്നമറിവരുളുന്ന ബ്രഹ്‌മ സുധ –
യിതി വാഴ്‌ത്തിടുന്നു സുരസംഘം
പരമേശ്വരീ, പണ്ടു ദ്രവിഡാത്മജന്നുമിതു
കരുണാർദ്രയായരുളി നീയ –
ങ്ങവനോ, മഹാകവികളടികൂപ്പുമാറു ഹിമ –
ഗിരിയിൽ ഭവൽക്കാവ്യമെഴുതീ!

76

നെറ്റിക്കനൽക്കണ്ണുപൊട്ടിത്തെറിച്ചളവു കത്തിപ്പടർന്നെരിയുമുടലോ –
ടത്യന്തഭീതനഥ നെട്ടോട്ടമോടിയതി ചിത്രം ! മഹാമദനനമ്മേ,
മുങ്ങിക്കളഞ്ഞു തവ നാഭീസരസ്സിലുട നെങ്ങും പരന്ന പുകയഴകായ്
ചിന്നിപ്പടർന്നൊഴുകി, നിന്മേനിയിൽ വിലസു മിന്നല്ല രോമാളിയെന്നായ് !

77

കാളിന്ദിയാറ്റിലെഴുമോളങ്ങൾപോലെ തവ ലാവണ്യലോലമുദരത്തിൽ കാർവർണകാന്തിയൊടു കാണുന്ന രോമലയാളുന്നു നാഭികുഹരത്തിൽ
മേരുപ്രതാപമൊടു മേവുന്ന നിൻ മുലകൾ പാരം ഞെരുക്കിയലിയിക്കെ
ച്ചോരുന്നു നീലനിറമോലുന്ന വ്യോമജലമാരമ്യമാം വാപിയോളം

78
നിൻനാഭി ഹൈമവതി, ഗംഗാനദിക്കു ചുഴി –
കൊങ്കാഫലാഢ്യതനുരുഹമാം
വല്ലിക്കു മൂലതട,മപ്പോലനംഗാഗ്‌നി
കത്തിജ്ജ്വലിക്കുന്ന കുണ്ഡം
രതിയായ ദേവിയുടെ കളിവീടഹോ, പരമ
ശിവനേത്രസാഫല്യമുഖമായ്
വിലസുന്നു, ഹാ! ഞങ്ങളകമേയെഴും മദന –
നവിടേയ്‌ക്കൊരാഹുതി , ജനിത്രി !

79
കുന്നായ വന്മുലകളൊന്നായെടുത്തധിക –
സമ്മർദ്ദമാർന്ന കൃശമദ്ധ്യം
കണ്ടാലുമിപ്പൊഴിഹ രണ്ടായ് മുറിഞ്ഞിടുമി-
തെന്നുണ്ടു തോന്നി മധുരാംഗീ !
തീരം തകർത്തൊഴുകുമാറിന്റെ വക്കിലൊരു
പൂവല്ലിപോലെയതിലോലം
മേവുന്ന നിൻ നടുവിനേകുന്നു സ്വസ്തിശുഭ –
മീയെങ്ങൾ, ഹേ ശൈലതനയേ!
80
പോർമുലകളാം കനകകോമളകുടങ്ങളണി –
ചേലപടഭേദനസമൃദ്ധം
ചേലൊടു ചമച്ച രതിലോലനതി സൂക്ഷ്മതര-
മായ് വിലസുമീമധുരമുദരം
ഹാ! മുറിയുമിതികരുതി ലോലലവലീലതകൾ
മൂന്നുരു പിണച്ചഴകിലമ്മേ
കാമനണിയിച്ച കല കാണ്മു തവ തിരുവുടലി –
ലാർദ്രമിതു കാൺകെ ശിവഹൃദയം

81
തുംഗാദ്രിനാഥനുടെ കന്യേ, നിനക്കു പിതൃ-
സമ്മാനമെന്തു പറവാനി –
ഗ്ഗംഭീരമായ നിജ വിസ്താരവും ഗുരുത –
യൊന്നോടെടുത്തരുളിയെന്നോ !
ഭൂമണ്ഡലം കവിയുമാറിന്നിതംബഗുരു
കാണുമ്പൊഴാർക്കുമിതുതോന്നും
നീയഷ്ടമൂർത്തിയുടെ ജായാപദത്തിനതി
യോഗ്യാ മഹാഭൂതഭവ്യാ

82
തുമ്പിക്കരം കനകരംഭാഗണങ്ങളിവ
രണ്ടും ജയിച്ച തുട രണ്ടും
കുമ്പിട്ടു നീ പതിയെഴുന്നെള്ളിടും പൊഴുതു
മുന്നിട്ടു നിന്നുപചരിപ്പൂ
സമ്മോദമോടു തൊഴുതുണ്ടായ ദാർഢ്യമൊടു
നിൻ ചാരുജാനുയുഗമമ്മേ
ജംഭാരിതന്റെ മദകുംഭീന്ദ്രമസ്തകവു-
മെന്നേ ജയിച്ചു വിലസുന്നു

83
കാലാന്തകന്നെ വിജയിപ്പാനഹോ തന്റെ
ബാണങ്ങൾ രണ്ടുഗുണമാക്കി
കാമൻ നിറച്ച ശരതൂണീരമല്ലിതവ
കാമ്യം കണങ്കാലു രണ്ടും
കേമപ്പെടുന്ന വിശിഖങ്ങൾ തിളങ്ങിയിത
കാണപ്പെടുന്നു നിശിതാഗ്രം
ചേലുറ്റ ചന്ദ്രകലപോലുള്ള നിന്റെ നഖ –
ജാലങ്ങളെന്ന വടിവോടെ

84
ശ്രുതികൾക്കു സിന്ദൂരതിലകം ഭവച്ചരണ –
മറിവിന്നു സൗഭാഗ്യകലയായ്
വിലസേണമംബ മമ ഹൃദയാദ്രിമൂർദ്ധ്‌നി ശുഭ –
മുണരുന്ന പുലരിമുകുളംപോൽ
വിബുധേന്ദ്രവന്ദ്യവരചരണങ്ങളിൽ പരമ –
ശിവഗംഗ പാദ്യവിധി ചെയ് വൂ
സുകൃതാംഗനായ് ഹരിയുമരുണാംഘ്രി ലാക്ഷരസ –
മഴകോടു മുടിയിലണിയുന്നു.
85
വന്ദേ പദം ജനനി, സന്താപനാശകര –
മംഭോജരമ്യമരുണാഭം
ചെമ്പഞ്ഞി ചേർന്നു ശുഭചിഹ്നങ്ങളാർന്നു ഹൃദി
സംഭാവയേ സർവ്വതീർത്ഥം
കന്ദർപ്പകേളികളിൽ നിൻപാദതാഡനമ –
തമ്പോടു കാത്തു കൊതിയേറും
ചന്ദ്രക്കലാധരനു പണ്ടേയസൂയ ബത
കങ്കേളിയോടു ജഗദംബേ !
86
രതിമധുരലഹരിയൊടു പരമശിവനൊരുനിശയി-
ലപരവധുനാമമറിയാതൊ-
ന്നുരിയാടി ഭീതിയൊടുമതിലേറെ ലജ്ജയൊടു
തലതാഴ്‌ത്തിനിന്നു വിറകൊൾകെ
ക്ഷുഭിത തവ പദകമലമതിചപലമുടനുടനെ –
യരനു തിരുനെറ്റിയിലുതിർക്കെ
കിലുകിലിതരവമുണരുമണികൊലുസിലമരുമൊരു
രതികണവനുടെ ചിരി ജയിപ്പൂ
87
മഞ്ഞൊന്നു പെയ്യുമളവയ്യോ നശിക്കുമിവർ
സന്ധ്യയ്‌ക്കു വാടിമറിയുന്നോർ
അംഭോനിധീമകളെയെങ്ങും വിടാതെ മടി –
തന്നിൽ പിടിച്ചു മരുവുന്നോർ
ചെന്താമരപ്പൂക്ക,ളമ്മേ, ഹിമാദ്രിയതി –
ലെങ്ങും കളിച്ചു ദിനനിശയെ –
ന്നില്ലാതെ ലക്ഷ്മികളെ നീളെക്കൊടുത്തരുളു-
മങ്ങേപ്പദത്തിനെതിരെന്നോ !