കോഴിക്കോട് : കേരളത്തിലെ മതേതരത്വം ഹിന്ദുക്കള്ക്ക് എതിരായ ഒന്നാണെന്നും ഹിന്ദു ഇവിടെ കൂര്ക്കം വലിച്ചുറങ്ങുകയാണെന്നും ഒരു കാലത്തും ആ സമുദായം രക്ഷപ്പെടില്ലെന്നും പറയുന്ന പോസ്റ്റ് സമൂഹമാധ്യമ പേജില് പങ്കുവെച്ച് ആരിഫ് ഹുസൈന് തെരുവത്ത്. താന് പഠിച്ച ഇസ്ലാമിക സ്കൂളിലെ പ്രഭാത പ്രാര്ത്ഥന ഹിന്ദുക്കുട്ടികള് പ്രശ്നമില്ലാതെ ഏറ്റു ചൊല്ലിയപ്പോള് ഹിന്ദുക്കളുടെ വന്ദേമാതരം മുസ്ലിമിനെക്കൊണ്ട് ചൊല്ലിച്ചാല് അത് വലിയ തെറ്റാകുന്ന മതേതരത്വമാണ് ഇന്ത്യയിലെന്നും അതിനാല് ഇന്ത്യ ഒരു കാലത്തും രക്ഷപ്പെടാന് പോകുന്നില്ലെന്നും ആരിഫ് ഹുസൈന് തെരുവത്ത് പറയുന്നു.
ആരിഫ് ഹുസൈന് തെരുവത്തിന്റെ പോസ്റ്റ് വായിക്കാം:
വന്ദേമാതരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദങ്ങൾ എന്നെ വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നത് എന്റെ ബാല്യകാലത്തെ ഒരു പ്രത്യേക ഇടത്തിലേക്കാണ്: കോഴിക്കോട്ടെ ഞാൻ പഠിച്ച സ്കൂളിലേക്ക്. ദയപുരം റസിഡൻഷ്യൽ സ്കൂൾ. രാവിലെ 9 മണിക്ക് സെൻട്രൽ മൈക്രോഫോണിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന ഫാത്തിഹയോടെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രഭാതങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരുന്നത്.
വല്ലപ്പോഴും മാത്രമായിരുന്നില്ല അത്. പ്രാർത്ഥനാ മുറിയിൽ ഒതുങ്ങിനിന്ന ഏതെങ്കിലും സ്വകാര്യ വിശ്വാസപ്രകടനവുമല്ലായിരുന്നു. അതവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ തന്നെ ഭാഗമായിരുന്നു; ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തല സംഗീതം.
തുടർന്നാണ് ചിലദിവസങ്ങളിലെ സ്കൂൾ അസംബ്ലി.
സ്കൂൾ ലീഡർ ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ ചൊല്ലിത്തരും.
ആ പൗരത്വ ചടങ്ങിന്റെ എവിടെയോ വെച്ച് ഫാത്തിഹ വീണ്ടും കടന്നുവരും, ഇത്തവണ ഇംഗ്ലീഷിൽ.
എന്റെ അമുസ്ലിംകളായ സഹപാഠികൾ എന്റെ അരികിൽ നിന്ന് അത് ഏറ്റുചൊല്ലുന്നത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നുണ്ട്.
ആ പരിഭാഷ ആരംഭിക്കുന്നത് തികച്ചും നിഷ്കളങ്കമായിട്ടായിരുന്നു:
“In the name of God…”
ദൈവം. അല്ലാഹു എന്നല്ല.
ബിസ്മില്ലാഹി റഹ്മാനി റഹീം എന്നതിൽ അല്ലാഹു അപ്രത്യക്ഷമായി.
ഭാഷാപരമായ ഒരു സമർത്ഥമായ അലക്കുവെളുപ്പിക്കൽ. വ്യക്തമായ ഇസ്ലാമിക നാമത്തിന് പകരം സാർവത്രികമെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന “ദൈവം” എന്ന വാക്ക് വെക്കുക; അതോടെ തികച്ചും ഇസ്ലാമികമായ ഒരു പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് മതേതര കുപ്പായമണിഞ്ഞ് ഒരു ബഹുസ്വര സദസ്സിലൂടെ സുഗമമായി കടന്നുപോകാം.
തുടർന്ന് വരുന്നത്:
“Thee do we worship, and Thee do we seek help from.”
മനോഹരമായ ഇംഗ്ലീഷ്, അല്ലേ?
ഏതാണ്ട് ഷേക്സ്പീരിയൻ ശൈലി.
അത്രയും കാവ്യാത്മകം.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അരോചകമായ ആ ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ ഒരുപക്ഷേ ആരും നിന്നതുമില്ല: അസംബ്ലിയിലുള്ള ഓരോ ഹിന്ദുവും ക്രിസ്ത്യാനിയും നിരീശ്വരവാദിയുമായ കുട്ടിയെക്കൊണ്ട് ആരാധിക്കുന്നു എന്ന് ഏറ്റുപറയിപ്പിക്കുന്ന ഈ “Thee – നീ” യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണ്?
ഒടുവിൽ അവസാന വാക്യങ്ങൾ വരുന്നു.
“Guide us to the straight path…”
“അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവരുടെ വഴി.
കോപത്തിന് ഇരയായവരുടെ വഴിയല്ല.
വഴിപിഴച്ചുപോയവരുടെ വഴിയുമല്ല.”
ആരാണവർ? ഇസ്ലാം പഠിപ്പിക്കുന്നു, അത് ജൂതരും കൃസ്ത്യാനികളും ആണെന്ന്..!
അവിടെയെന്റെ അമുസ്ലിം സുഹൃത്തുക്കൾ നിന്ന് അത് ഏറ്റുചൊല്ലുകയായിരുന്നു. ജൂതൻ മാത്രം ഉണ്ടായില്ല…!
ഒരേയൊരു നേർവഴിയേ ഉള്ളൂവെന്നും ബാക്കിയുള്ള വഴികളെല്ലാം പിഴച്ചതും കോപത്തിന് പാത്രമായതുമാണെന്നും ആ കുട്ടികൾ ഫലത്തിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുകയായിരുന്നു.
അത് ജൂതരെയും കൃസ്ത്യാനികളെയും ആണ് ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത് എന്നവർ അറിഞ്ഞില്ല.
ആരും മതേതരത്വമെന്ന് പറഞ്ഞ് അലറിയില്ല.
പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് മുൻപ് ആരും ഭരണഘടനാ ധാർമ്മികതയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചതുമില്ല.
തങ്ങളുടെ മതപരമായ മനസ്സാക്ഷി മുറിവേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് ആരും പ്രഖ്യാപിച്ചതുമില്ല. ഹിന്ദു ഉണർന്നതുമില്ല..!
ഞങ്ങൾ വെറുതെ വളർന്നു വലുതായി.
ഓർമ്മകളെ ക്രൂരനായ ഒരു കൊമേഡിയനാക്കി മാറ്റുന്ന ഘട്ടം ഇപ്പോഴാണ് വരുന്നത്.
പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറം, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്, കോൺഗ്രസ്സ് രാഷ്ട്രീയ ഇടങ്ങളിൽ സുരക്ഷിതമായി നിലയുറപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, അതേ അമുസ്ലീങ്ങളായ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളിൽ ചിലർ തന്നെ വന്ദേമാതരം എന്തുകൊണ്ട് പ്രശ്നഭരിതമാണെന്ന് ആവേശത്തോടെ വിശദീകരിക്കുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നു.
ഞാൻ അത് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്..!
കാണാൻ നല്ല രസമുള്ള കാഴ്ച..!
വാക്യങ്ങളുടെ അർത്ഥം ആദ്യമായി
വലിയ പ്രശ്നമാകുന്ന കാഴ്ച..!
മുസ്ലിംകളുടെ മതവിശ്വാസങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായ ഒന്ന് ചൊല്ലാൻ അവരെ നിർബന്ധിക്കാൻ പാടില്ലത്രേ.
പെട്ടെന്ന് മനസ്സാക്ഷി പവിത്രമായി മാറുന്നു. പെട്ടെന്ന് വാക്കുകൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടാകുന്നു.
പെട്ടെന്ന്, മറ്റൊരു സമുദായത്തിന്റെ മതപരമായ അർത്ഥങ്ങൾ പേറുന്ന വരികൾ ഒരാളെക്കൊണ്ട് ചൊല്ലിക്കുന്നത് മതേതരത്വത്തിന് നേരെയുള്ള കടന്നുകയറ്റമായി മാറുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ എന്റെ പൂർവ വിദ്യാലയത്തിലെ പ്രഭാത മൈക്രോഫോണിനെക്കുറിച്ച് ഓർത്തുപോകുന്നത്.
“Thee do we worship…”
ഹിന്ദുക്കളും ക്രിസ്ത്യാനികളുമായ കുട്ടികൾ അത് ഏറ്റുചൊല്ലുന്നത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
“Guide us to the straight path…”
“അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവരുടെ വഴി.
കോപത്തിന് ഇരയായവരുടെ വഴിയല്ല.
വഴിപിഴച്ചുപോയവരുടെ വഴിയുമല്ല.”
എല്ലാവരും അതും ഒരുമിച്ച് ഏറ്റുചൊല്ലുന്നത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
മതേതരത്വം ഒരുപക്ഷേ പിന്നീട് എപ്പോഴോ കടന്നുവന്നതാകാം.
ഹിന്ദു കൂർക്കം വലിച്ചു ഉറങ്ങുകയുമാണ്.
കാണാൻ നല്ല രസമുള്ള കാഴ്ച..!
അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ മതേതരത്വത്തിന്റെ ഈ സവിശേഷമായ പതിപ്പ് എപ്പോഴും പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത് ഇങ്ങനെയായിരിക്കാം:
ഒരു സമുദായത്തിന്റെ മതവികാരങ്ങൾ അവകാശങ്ങളായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു, അതേസമയം അതേ സമുദായത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ നിശബ്ദമായി സംസ്കാരമെന്ന ലേബലിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം ഒടുവിൽ മനുഷ്യരോട് ചെയ്യുന്നത് ഇതാണ്. ഒരു മാന്യമായ സമൂഹം ചെയ്യേണ്ടതുപോലെ യഥാർത്ഥ വിവേചനങ്ങളിൽ നിന്ന് ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല അത് ചെയ്യുന്നത്; മറിച്ച്, ഒരു സമുദായത്തെ എപ്പോഴും പരാതികളുടെയും അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെയും ഇരവാദത്തിന്റെയും ഭാഷയിലൂടെ മാത്രം നോക്കിക്കാണാൻ അത് രാഷ്ട്രീയത്തെ പതിയെ പരുവപ്പെടുത്തുന്നു.
ആ ചട്ടക്കൂട് വിശുദ്ധമായിക്കഴിഞ്ഞാൽ, വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളല്ലാതായിത്തീരും.
അവ വെറും “സാഹചര്യങ്ങൾ” മാത്രമായി മാറും.ഒരു ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള മതപരമായ എതിർപ്പ് അടിച്ചമർത്തലായി മാറും.
അതേ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള മതപരമായ അടിച്ചേൽപ്പിക്കൽ പൊരുത്തപ്പെടലായി മാറും.
മറ്റു കാര്യങ്ങളിലെല്ലാം ബുദ്ധിമാന്മാരായ ഒരു തലമുറയ്ക്ക് മുഴുവൻ, പരസ്പരവിരുദ്ധമായ ഈ രണ്ട് നിലപാടുകളും കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാതെ രണ്ടിന്റെയും ഭാഗമാകാൻ സാധിക്കുകയും ചെയ്യും.
വിദ്യാലയത്തെ കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നത് ഒരുപക്ഷേ ഇതാണ്:
മുസ്ലിംകൾ ഫാത്തിഹ ചൊല്ലി എന്നതല്ല, അതിന് അവർക്ക് എല്ലാ അവകാശവുമുണ്ട്.
ഞാനത് അക്കാലത്ത് പൂർണ്ണ ബോധ്യത്തോടെ ചൊല്ലി എന്നതുമല്ല.മറിച്ച്, ഇസ്ലാമിക ദൈവശാസ്ത്രം ഉച്ചരിക്കാൻ അമുസ്ലിംകളായ കുട്ടികൾ നിർബന്ധിതരായി എന്നതും, ഇന്ന് നാം വളരെ കാര്യക്ഷമമായി നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന ആ ‘മതേതര രോഷത്തിന്’ അർഹമായ ഒന്നായി അന്ന് ആരും അതിനെ കണ്ടില്ല എന്നതുമാണ്.
ആ സെൻട്രൽ മൈക്രോഫോൺ ഇപ്പോഴും എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.
ലീഡർക്ക് പിന്നാലെ അസംബ്ലി അത് ഏറ്റുചൊല്ലുന്നത് ഇപ്പോഴും ഞാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ട്.
കുട്ടിക്കാലത്ത് തങ്ങൾ നിശബ്ദമായി അനുഭവിച്ച അതേ അസ്വസ്ഥത മുസ്ലിംകൾ ഒരിക്കലും അനുഭവിക്കാൻ പാടില്ല എന്ന് വാദിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തെ അതേ ആളുകളിൽ ചിലർ ന്യായീകരിക്കുന്നതും ഇപ്പോൾ ഞാൻ കേൾക്കുന്നു.
ചരിത്രത്തിന് വല്ലാത്തൊരു കറുത്ത തമാശബോധമുണ്ട്.
ഇന്ത്യ അതിനോട് മത്സരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഈ രാജ്യം രക്ഷപ്പെടില്ല. 😊
