അയോധ്യ സമ്പന്നമായിരുന്നു. ജനങ്ങള് സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു. രാജാവായ ദശരഥന് ശക്തനും നീതിമാനുമായിരുന്നു. അത്തരം സമൃദ്ധിക്കിടയിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സില് ഒരു ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു സന്താനമില്ലായ്മ. രാജ്യം ഭരിക്കാന് അവകാശിയില്ലെന്ന ആശങ്ക മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിന്റെ പൂര്ണതയെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യന്റെ വേദനയും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. കുലഗുരു വസിഷ്ഠന്റെ നിര്ദേശപ്രകാരം മഹര്ഷി ഋഷ്യശൃംഗന്റെ നേതൃത്വത്തില് പുത്രകാമേഷ്ടി നടത്താന് ദശരഥന് തീരുമാനിച്ചു. ആ യാഗത്തില് ലഭിച്ച പ്രസാദമായ പായസം ദശരഥ പത്നിമാര് പങ്കിട്ടു കഴിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് ശ്രീരാമന്റെയും സഹോദരന്മാരുടെയും തിരുവവതാരത്തിന് വഴിയൊരുങ്ങിയത്. എത്ര സമ്പത്തും അധികാരവും പ്രശസ്തിയും ഉണ്ടായാലും മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തില് കുറവുകള് ഉണ്ടാകാം. അവയെ നിരാശയോടെ നോക്കാതെ, വിശ്വാസത്തോടെയും ക്ഷമയോടെയും നേരിടുമ്പോഴാണ് പുതിയൊരു തുടക്കത്തിനുള്ള വാതില് തുറക്കുന്നത്. ദശരഥന് തന്റെ വേദനയെ പ്രത്യാശയായി മാറ്റുകയായിരുന്നു. രാമസ്പര്ശം: പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെടുന്നിടത്തല്ല, അത് കൈവിടാതിരിക്കുമ്പോളാണ് ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോകന്നത്.
















