ഭഗവാന് ശ്രീകൃഷ്ണന് സര്വരാശിയിലും നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു. സര്വരും, സര്വതും കൃഷ്ണനിലേക്ക് ആകര്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ആകര്ഷിക്കുന്നത് എന്നാണ് കൃഷ്ണനാമത്തിനര്ത്ഥം. ആ കൃഷ്ണന് സര്വതിനെയും സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ഉള്ളിലും പുറമെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും നമ്മള് ക്ലേശത്തിന്റെ, ദുഃഖത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില് ചെന്നുപെടുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണിങ്ങനെ…?
കൃഷ്ണന്റെ ബന്ധുക്കളായ പാണ്ഡവരെ ഓരോ പ്രതിസന്ധിയിലും ശ്രദ്ധാപൂര്വം സംരക്ഷിച്ചു എന്നിട്ടും പാണ്ഡവര്ക്ക് ഒരുപാട് ദുഃഖങ്ങള് അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നു. സദാ സമീപത്തുണ്ടായിരുന്ന കൃഷ്ണനെ ഈശ്വരനായിക്കാണാന് പാണ്ഡവര്ക്ക് വേണ്ടവിധം കഴിഞ്ഞില്ല. അതിപരിചയം കൃഷ്ണന്റെ മാസ്മരികതയെ അറിയാന് തടസ്സമായി. സമീപത്തുള്ള ഈശ്വരനെ ദുഃഖം വരുമ്പോഴോ അമിതാഹഌദം വരുമ്പോഴോ നമ്മളും മറന്നുപോകുന്നു. ഫലമോ ദുഃഖത്തിന്റെ തീവ്രത കൂടുന്നു.
കാലപ്രവാഹത്തില് പാണ്ഡവര്ക്ക് ദുഃഖം നല്കിയതും ഓരോ ദുഃഖത്തില്നിന്നും സംരക്ഷിച്ചതും ഒരേ കൃഷ്ണന്. ദുഃഖം കൊണ്ടേ അഹങ്കാരം നശിക്കൂ. ഓരോ ആപത്തില്നിന്നും രക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോള് ഭഗവാനില് ഭക്തിയുണ്ടാകും. അതിനുവേണ്ടിയാണ് വീണ്ടുംവീണ്ടും ദുഃഖങ്ങള് നല്കിയും അവയില്നിന്നെല്ലാം സംരക്ഷിച്ചതും. വരുന്ന ദുഃഖങ്ങള് നമ്മെ നന്നാക്കാനും ശക്തിപ്പെടുത്താനും ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് എല്ലാം ഭഗവാനില് പ്രസാദമായി കണ്ട് സ്വധര്മം അനുഷ്ഠിക്കാന് ശീലിക്കണം.
പരമാനനന്ദവും ആത്മശാന്തിയും അനുഭവിക്കണമെങ്കില് ഒറ്റവഴിയേയുള്ളു. പരിപൂര്ണ ശരണാഗതി! അതിനുകഴിഞ്ഞാല് ഭഗവാന് ആ നിമിഷംതന്നെ യോഗക്ഷേമം പൂര്ണമായി ഏറ്റെടുക്കും. ഭഗവാന് ഈ ഉറപ്പ് തന്നു. വിവേകാനന്ദ സ്വാമി പറഞ്ഞു, ‘ബലം ഒരെണ്ണമെ വേണ്ടൂ, മനോബലം. സമസ്ത രോഗത്തിനുമുള്ള ഔഷധമാണത്.’ ഇതൊക്കെ നാം വേണ്ടവിധം കേള്ക്കുന്നോ അതോ ആലസ്യങ്ങളില്പ്പെട്ട് സുഖിക്കാനും വിശ്രമിക്കാനും നോക്കുകയാണോ? ശ്രദ്ധിക്കൂ.. ചലനമാണ് ജീവിതം. നിശ്ചലത ജീവനില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ്. കൂടുതല് സുഖിച്ചാല് മരിച്ചില്ലെങ്കിലും അസുഖങ്ങള് ബാധിച്ച് കിടക്കേണ്ടിവരും. അതിനിട വരുത്തരുത്. ഒറ്റ ജീവിതമേയുള്ളു. നല്ല രുചിയുള്ളതൊക്കെ തിന്നും കുടിച്ചും ജീവിക്കണം എന്നത് വിഡ്ഢിയുടെ ഫിലോസഫിയാണ്. ജന്മാഷ്ടമിയുടെ വശ്യതയാര്ന്ന കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ ശ്രേഷ്ഠ ചിന്തകള് ഇതിന് കടകവിരുദ്ധം! ജനനംമുതല് വിയോഗം വരെ കര്മനൈരന്തര്യവും തൂമന്ദഹാസവും ആണ് അവ. സൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിലാക്കൂ!
മോഹന് വാസുദേവന്
