ഈശ്വരനുമായി ഐക്യം പ്രാപിച്ച് ഈശ്വരനില് നിന്നന്യമായ ”അഹം” എന്ന ആശയത്തിനു നിങ്ങള് അറുതി വരുത്തണം. അതാണു പൂര്ണാവസ്ഥ. മായാമണ്ഡലത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരാത്ത ഒരു അവസ്ഥയാണിത്. ഒരു ചങ്ങല പല കണ്ണികള്കൊണ്ട് കോര്ത്തിണക്കിയിരിക്കുന്നതുപോലെ പല ഘടകങ്ങള് അതായത് അജ്ഞതയുടെ വൈവിദ്ധ്യമാര്ന്ന രൂപങ്ങള് ചേര്ന്നതാണ് മായയിലെ വ്യവഹാരം.
വ്യക്ത്യധിഷ്ഠിതമായ ”ഞാന്” എന്ന ഭാവം ഉള്ള കാലത്തോളം ശരീരവുമായി താദാത്മ്യത ഉണ്ടായിരിക്കും. ഈ താദാത്മഭാവം ഉള്ള കാലം വരെ ശരീരവുമായി താദാത്മ്യത ഉണ്ടായിരിക്കും. അപ്പോള് ബ്രഹ്മത്തില്നിന്നു വ്യതിരിക്തമായ ഒരു പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അനുഭവം നിലനില്ക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചാനുഭവം നിലനില്ക്കുമ്പോള് പ്രാപഞ്ചിക കാര്യങ്ങളില് കൂടുതല് ശ്രദ്ധയുണ്ടാവുന്നു.
സഗുണവിഭൂതികളായി ദര്ശിക്കപ്പെടുന്നതും അതീന്ദ്രിയാനുഭൂതിയിലൂടെ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുന്നതും ഒരേ അദ്വൈതസത്യമായ ഈശ്വരനെ തന്നെയാണ്.
സഗുണാവതാരത്തില് ഈശ്വരന് ആ ദേഹവടിവില് പരിമിതനാണെന്നു ഒരിക്കലും കരുതരുത്. ഈശ്വരന് എത്രമാത്രം കരുണാമയനാണെന്നും സ്വന്തം സൃഷ്ടിജാലങ്ങളോട് എത്രമാത്രം പ്രേമമുണ്ടെന്നുമാണ് സഗുണാവതാരം വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
നിര്ഗുണ ബ്രഹ്മത്തെ സഗുണരൂപത്തില് ദര്ശിക്കുന്നതിലാണ് ഭക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. നാനാത്വത്തെ ഏകത്വത്തിലേക്കും ഏകത്വത്തെ നാനാത്വത്തിലും ദര്ശിക്കാനുള്ള കഴിവാണ് വിജ്ഞാനം.
ആദ്ധ്യാത്മികാനേ്വഷണത്തിനു മനുഷ്യനു സ്വാധീനമായിട്ടുള്ള ഉപാധികള് ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും ബുദ്ധിയുമാണ്. ഈ മൂന്നും പ്രകൃതിയില് നിന്നാണുണ്ടായിട്ടുള്ളത്. പ്രകൃതിയിലൂടെ ഒരുവന് അതിനതീതമായ ചൈതന്യത്തെ ദര്ശിക്കുവാന് സാദ്ധ്യമല്ല. അന്ധകാരത്തില് പ്രകാശദര്ശനമില്ല. അതുപോലെ അജ്ഞതയില് വിജ്ഞാനോദയവുമില്ല. എന്നാല് ദീപ്തിമത്തായ ബ്രഹ്മചൈതന്യത്തിന്റെ അനുഭൂതി അനുഭവമാകുമ്പോള് പ്രകൃതിയില്ലാതാകും.
പരമപരിശുദ്ധമായ വിജ്ഞാനത്തില് ത്രിപുടിയില്ല. ജ്ഞാനം മായയില് ഉള്പ്പെട്ടതും വിജ്ഞാനം മായാതീതവുമാണ്.
ചിത്തത്തെ മനസ്സ്,ബുദ്ധി, അഹങ്കാരം എന്നീ ത്രിവിധ വൃത്തികളില്നിന്ന് ഒറ്റപ്പെടുത്തണം. എങ്കില്മാത്രമേ ചിത്തം ചിന്തനയുടെ അഗാധതലങ്ങളില് വേരോടുകയുള്ളൂ. ആത്മാനേ്വഷണപരമായ ഈ പരിചിന്തനം അഗാധാവസ്ഥയിലെത്തുമ്പോള് ശരീരവിസ്മൃതി ഉണ്ടാകുന്നു. ഒടുവില് ചിത്തം വൃത്തിരഹിതമായിത്തീര്ന്ന് പരിശുദ്ധ ചൈതന്യമായി വിരാജിക്കുന്നു.
ശ്രീ രമാദേവി
