ജ്ഞാനത്തിന്റെ സമുല്കൃഷ്ട വീക്ഷണത്തോടുകൂടി കര്മ്മത്തേയും ആദ്ധ്യാത്മികാനേ്വഷണത്തെയും യോജിപ്പിച്ച് സമഞ്ജസമായി പൊരുത്തപ്പെടണം. ഇതാണ് ഭാരതീയ പാരമ്പര്യപ്രകാരമുള്ള ആദ്ധ്യാത്മികത.പുരാതന കാര്യത്തെ മഹര്ഷിമാര് ഏകാന്തതയില് തപസ്സനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു. എന്നാല് അവരുടെ ആശ്രമങ്ങള് വെറും തപോവാടങ്ങളായിരുന്നില്ല.
അവ ജീവചൈതന്യ സ്ഫുരിതവും കര്മ്മബഹുലവുമായ ഗുരുകുലങ്ങളായിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസവും സംസ്കാരനിരതവുമായ സമാരാദ്ധ്യ കേന്ദ്രങ്ങളായിരുന്നു. അരികിലും അകലത്തുമുള്ള വിദ്യാര്ത്ഥികള് ഋഷിവര്യന്മാരുടെ ചുറ്റും ബ്രഹ്മവിദ്യാലബ്ധിക്കായി വന്നുചേര്ന്നിരുന്നു. ഗുരുവും ശിഷ്യനും തമ്മില് നിഷ്കളങ്കസ്നേഹവും ഉല്കൃഷ്ടമായ ബന്ധവും പുലര്ത്തിയിരുന്നു.
തപോവനങ്ങള് ശാന്തിയും അനുഗ്രഹവും ധാര്മ്മിക സംസ്കാരവും ആത്മതേജസ്സും പ്രസരിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതുപോലെ അക്കാലത്തെ രാജാക്കന്മാരും വേദേതിഹാസങ്ങളില് പരിണത പ്രജ്ഞരും നിഗൂഢമായ അന്തഃജ്ഞാനം സിദ്ധിച്ചവരുമായിരുന്നു. രാജകീയ ധര്മ്മങ്ങള് നീതിബോധത്തോടും കാര്യക്ഷമമായും അവര് നിര്വഹിച്ച് പോന്നിരുന്നു. എന്നാല് രാജ്യപരിപാലനം മാത്രമായിരുന്നില്ല അവരുടെ ധര്മ്മം. ഈശ്വരധ്യാനത്തിലും വ്യാപൃതരായിരുന്നു.
രാജമന്ദിരത്തിലെ സുഖഭോഗങ്ങളുടെയും ആഡംബരപ്രൗഢിയുടെയും മദ്ധ്യത്തില് പ്രവര്ത്തിക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് ജീവിതത്തിന്റെ പരമലക്ഷ്യത്തില് ബദ്ധമായിരുന്നു. അത്തരത്തിലുള്ള രാജര്ഷികള് പുരാണങ്ങളിലും വേദങ്ങളിലും ഉപനിഷത്തുകളിലും പ്രമുഖസ്ഥാനമലങ്കരിക്കുന്നു.
ഇതില്നിന്നെല്ലാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട തത്വം അദ്ധ്യാത്മികതയുടെ യഥാര്ത്ഥ സ്ഥാനം കര്ത്തവ്യങ്ങളിലും ധാര്മ്മിക ശാസനകളിലും സാമൂഹ്യമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിലും അവരുടെ ജീവിതം അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നുവെന്നാണ്. തന്റെ നൈസര്ഗിക സ്വഭാവും ഈശ്വരനനോടുളള ബന്ധവും പരമമായ സ്വധര്മ്മവും ആത്യന്തികമായ ജീവിതലക്ഷ്യവും പൂര്ണമായി വിസ്മരിച്ച് ഒരാള് കര്മ്മനിരതനാകുന്നത് വെറും ഭൗതികത്വമാണ്.
ഭൗതികത്വം എന്നത് കര്മ്മബന്ധനം അഥവാ സംസാരം എന്നതിന്റെ പര്യായമാണ്. മനസ്സിനെ ഈശ്വരബദ്ധമാക്കി സ്വധര്മ്മത്തോട് നീതി പുലര്ത്തി സ്വഗൃഹത്തേയും സമൂഹത്തേയും സംബന്ധിച്ച കര്ത്തവ്യങ്ങള് നിര്വഹിക്കുന്നതാണ് ആദ്ധ്യാത്മികമായ ജീവിതരീതി. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ ആദ്ധ്യാത്മികമാക്കുന്നതുകൊണ്ട് ദിവ്യമായ സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തിലേക്ക് നിങ്ങള് സമീപിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
