ഈശ്വരനും അവിടത്തെ മായയും യഥാര്ത്ഥത്തില് രണ്ടല്ല. നിജമായി പറഞ്ഞാല് ഈശ്വരനല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല. മായ അവിടത്തെ അനിര്വചനീയമായ ശക്തിയാണ്. ഈ ശക്തിയിലൂടെ ഈശ്വരന് പ്രപഞ്ചമായും ജീവരാശിയായും പ്രകടമാകുന്നു. ജീവപ്രപഞ്ചത്തെ വിക്ഷേപിക്കുമ്പോള് ഈശ്വരന് ജീവന്മാരുടെ അധിനായകനും സാക്ഷീചൈതന്യവും നിയന്താവും ഗുരുവും രക്ഷാകര്ത്താവുമാണ്. സൃഷ്ടിജാലം ഈശ്വരനില് വിലയിക്കുമ്പോള് ഈശ്വരന് നിര്ഗുണ ബ്രഹ്മമാണ്. സൃഷ്ടിപരമായ ലീലയും ശാശ്വതമാകയാല് നിത്യബ്രഹ്മംതന്നെയാണ് ശാശ്വതസൃഷ്ടികാരണമായ നിത്യനായ ഈശ്വരന്. ലീലയും ശാശ്വതമാകയാല് നിത്യബ്രഹ്മംതന്നെയാണ് ശാശ്വതസൃഷ്ടികാരണമായ നിത്യനായ ഈശ്വരന്.
ജീവഭാവം എന്ന ആശയം അജ്ഞതമൂലം ബ്രഹ്മത്തിലുള്ള അദ്ധ്യാരോപമാണ്. ജ്ഞാനോദയത്തില് അത് അകലുമ്പോള് പിറന്ന ജീവഭാവമില്ല. ബ്രഹ്മം മാത്രമേ അവശേഷിക്കൂ. ഈശ്വരാവതാരത്തിനുമാത്രമേ ഈശ്വരതത്വബോധം ഉള്ക്കൊള്ളാന് കഴിയൂ. ഭക്തിയെ ഉത്തേജിപ്പിക്കാനും ആരാധന സ്വീകരിക്കാനും കഴിയുന്നത് ഈശ്വരനോ അവതാരരൂപത്തില് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന സഗുണേശ്വരനോ മാത്രമേ കഴിയൂ. അല്ലാതെ നിര്വ്വികല്പസമാധിയില് മാത്രം അനുഭവവേദ്യമാകുന്ന നിര്ഗുണബ്രഹ്മത്തിന് അത് സാദ്ധ്യമല്ല. നിങ്ങള് ഉപാസിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും അറിയുകയും ചെയ്യുമ്പോള് നിങ്ങള് ബന്ധം പുലര്ത്തുന്നത് സഗുണബ്രഹ്മവുമായിട്ടാണ്.
നാമരൂപഗുണങ്ങളെ സ്വയം സ്വീകരിക്കുകയും എണ്ണമറ്റ അമാനുഷികലീലകളുടെ സൗകുമാര്യവും ഗാംഭീര്യവും അഭിവ്യഞ്ജിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവതാരം കോടാനുകോടി ജനങ്ങളുടെ ധ്യാനവിഷയവും ആരാദ്ധ്യപാത്രവുമായിത്തീരുന്നു. അവതാരനാമം മഹാമന്ത്രമായി ഭവിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ ഇതിഹാസം പവിത്രീകരണക്ഷമമായ ഗ്രന്ഥമായി പരിണമിക്കുന്നു. അവിടത്തെ അഭിരാമവും കരുണാപൂര്ണവുമായ രൂപം മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിലെ പൂജാവിഗ്രഹമായും പാവനമായ ശ്രീകോവിലുകളിലെ പ്രതിഷ്ഠാമൂര്ത്തിയായും പ്രശോഭിക്കുന്നു.ശ്രീരാമന് ത്രേതായുഗത്തിലും ശ്രീകൃഷ്ണന് ദ്വാപരയുഗത്തിലുമാണ് അവതാരത്തെ സ്വീകരിച്ചത്. ആയിരക്കണക്കിനു ആണ്ടുകള് കടന്നുപോയെങ്കിലും തീവ്രതയാര്ന്ന ഭക്തോത്തംസങ്ങള് അവരുടെ ദിവ്യരൂപങ്ങള് സമീപകാലത്തുപോലും ദര്ശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ ദിവ്യരൂപങ്ങള് അനശ്വരമാണ്. ആ രൂപത്തെ ധ്യാനിക്കുമ്പോള് മനസ്സ് രൂപരഹിത സത്യവസ്തുവിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരുന്നു.
– രമാദേവി
തയ്യാറാക്കിയത്:
ടി. ഭാസ്കരന് കാവുംഭാഗം
