അഗ്നിക്ഷേത്രങ്ങള്
അരുണാചലത്തിലെയും അസര്ബൈജാനിലെയും (ബാക്കു) അഗ്നിക്ഷേത്രങ്ങള്ക്ക് രസകരമായ ചരിത്രവും ഐതിഹ്യങ്ങളുമുണ്ട്. ഈ സ്ഥലങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചും ആളുകള് പാരമ്പര്യമായി തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടങ്ങളില് ഇവിടേക്ക് പോയിരുന്നതിന്റെ കാരണത്തെക്കുറിച്ചും സദ്ഗുരു വിവരിക്കുന്നു.
സദ്ഗുരു: അഗ്നിയെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവ് കാരണമാണ് ഇന്ന് നമുക്ക് ഇത്രയധികം വൈവിധ്യമാര്ന്ന ഭക്ഷണങ്ങള് കഴിക്കാന് സാധിക്കുന്നത്. തീ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില് പാചകം ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നു. തീ ഉപയോഗിച്ച് മൃദുവാക്കാന് കഴിയുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് ലോകത്തിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ വസ്തുക്കളും നമുക്ക് ഭക്ഷിക്കാന് കഴിയുന്നത്. എപ്പോഴാണോ നമുക്ക് തീയെ നിയന്ത്രിക്കാന് സാധിച്ചത്, അന്നുമുതല് അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ വിവിധ വശങ്ങള് വികസിച്ചു.
ഇക്കാരണത്താല് തന്നെ, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളുടെയും എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെയും ഭാഗമാണ് അഗ്നി ആരാധന. ചില സംസ്കാരങ്ങളില് ഇത് വളരെ ഉയര്ന്ന തലത്തിലുള്ള വൈദഗ്ധ്യത്തില് എത്തിയിട്ടുണ്ട്, മറ്റുള്ളവയില് ഇത് ഒരു ശക്തമായ പ്രതീകമായി മാത്രം ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു. അഗ്നിക്കായി അനേകം ക്ഷേത്രങ്ങള് നിര്മ്മിക്കപ്പെട്ടു. കുറച്ച് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് ഞാന് അസര്ബൈജാനിലായിരുന്നു, അവിടെ ഇത്തരമൊരു അഗ്നിക്ഷേത്രമുണ്ട്.
അസര്ബൈജാനിലെ അഗ്നിക്ഷേത്രം
പെട്രോളിയവും പ്രകൃതിവാതകവും കൊണ്ട് സമ്പന്നമായ നാടാണ് അസര്ബൈജാന്. വാസ്തവത്തില്, അസര്ബൈജാന് എന്നാല് ‘അഗ്നിയുടെ നാട്’ എന്നാണ് അര്ത്ഥം. പ്രകൃതിവാതകം ഭൂമിയില് നിന്ന് തനിയെ പുറത്തേക്ക് വരികയും അവിടെ തീ കത്തുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. ആയിരക്കണക്കിന് വര്ഷങ്ങളായി ഈ അഗ്നി അവിടെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, കത്തുന്ന ഈ പ്രകൃതിവാതകത്തിന് ചുറ്റുമാണ് ഒരു ഹൈന്ദവ അഗ്നിക്ഷേത്രം പണികഴിപ്പിച്ചത്. ഇത് പലതവണ പുനര്നിര്മ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്, എങ്കിലും യഥാര്ത്ഥ ക്ഷേത്രത്തിന് ഏകദേശം 8500 വര്ഷം പഴക്കമുണ്ടെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ആ കാലഘട്ടത്തില് അസര്ബൈജാനില് വലിയൊരു ശതമാനം ഹിന്ദു ജനസംഖ്യയുണ്ടായിരുന്നു. അഫ്ഗാനിസ്ഥാന്, പാകിസ്ഥാന്, ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യ എന്നിവയെല്ലാം ചേര്ന്ന് പൊതുവെ ഹിന്ദുസ്ഥാന് എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. അതിനാല് ആളുകള് ഈ പ്രദേശങ്ങളില് നിന്ന് യാത്ര ചെയ്ത് ഈ അഗ്നിക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റും താമസിക്കാനും മരിക്കാനുമായി എത്തിയിരുന്നു. ‘മരിക്കാന്’ എന്ന് ഞാന് പറയുമ്പോള്, അത് അവര് മരിക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നല്ല അര്ത്ഥമാക്കുന്നത്, മറിച്ച് നിങ്ങള് ആഗ്രഹിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും എല്ലാവരും മരിക്കും എന്നതാണ്. ഇത് പലരും മറന്നുപോയ കാര്യമാണ്; മറ്റുള്ളവര് മാത്രമേ മരിക്കൂ എന്നാണ് അവര് ചിന്തിക്കുന്നത്.
ഇന്ത്യയില് മരിക്കാന് സമയമാകുമ്പോള് കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഇരിക്കരുത്, എപ്പോഴും അകന്നു പോകണം എന്നൊരു പാരമ്പര്യമുണ്ട്. ഇത് കേള്ക്കുമ്പോള് വിചിത്രമായി തോന്നാം. പാശ്ചാത്യ സംസ്കാരങ്ങളില്, മുഴുവന് കുടുംബവും അവിടെ ഉണ്ടാകണമെന്ന് നിങ്ങള് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, നിങ്ങളുടെ വരവിനായി മറ്റേ വശത്ത് കാത്തിരിക്കുന്ന ബന്ധുക്കള് പാര്ട്ടി ഒരുക്കുന്നു. എന്നാല്, ഇന്ത്യയില് മരിക്കാന് സമയമാകുമ്പോള് നിങ്ങള് കുടുംബത്തില് നിന്ന് മാറിനില്ക്കണം, കാരണം നിങ്ങള് കുടുംബത്തോടൊപ്പമാണെങ്കില്, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നാടകം ഇതാണെന്ന് കരുതിക്കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ മാനസിക നാടകങ്ങള് നിങ്ങള് തുടര്ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
നിങ്ങളുടെ മാനസിക നാടകം അന്തിമമായ സത്യമല്ല. നിങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളും ചിന്തകളും ഒരളവ് വരെ പ്രധാനമാണ്, പക്ഷേ അസ്തിത്വപരമായി അവയ്ക്ക് അര്ത്ഥമില്ല. നമ്മുടെ ഘടനയുടെ ഒരു പ്രധാന ഭാഗമായ മാനസിക തലത്തില് മാത്രമേ അവയ്ക്ക് അര്ത്ഥമുള്ളൂ. നിങ്ങള് അത് അവഗണിക്കണമെന്ന് ഞാന് പറയുന്നില്ല. അത് നിങ്ങള്ക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ടതല്ലെന്ന് ഞാന് പറയുന്നില്ല. ഞാന് പറയുന്നത് അതിന് അസ്തിത്വപരമായ പ്രാധാന്യമില്ലെന്ന് മാത്രമാണ്. അതിനെ അതിജീവിച്ചാല് മാത്രമേ നിങ്ങള്ക്ക് നന്നായി മരിക്കാന് കഴിയൂ.
അസര്ബൈജാനി അഗ്നിക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം
ആളുകള് ഒരു നിശ്ചിത പ്രായം കഴിഞ്ഞുവെന്നും അടുത്ത ഒന്നോ രണ്ടോ വര്ഷത്തിനുള്ളില് മരണം സംഭവിക്കാമെന്നും തിരിച്ചറിയുമ്പോള്, അവര് മരിക്കാനായി പവിത്രമായ ഒരിടത്തേക്ക് തനിയെ നടന്നുപോകുമായിരുന്നു. അവര്ക്ക് തങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളോ കുട്ടികളോ പങ്കാളിയോ കൂടെയുണ്ടാകണമെന്ന് ആഗ്രഹമില്ലായിരുന്നു, കാരണം ഇവയെല്ലാം ഇവിടെ നിങ്ങളുടെ സുഖസൗകര്യങ്ങള്ക്കായി നിങ്ങള് ചെയ്യുന്ന ക്രമീകരണങ്ങള് മാത്രമാണെന്നും ജീവിതത്തിന്റെ പരമമായ സ്വഭാവമല്ലെന്നും അവര്ക്ക് തിരിച്ചറിയണമായിരുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ പരമമായ സത്യം നിങ്ങള് ജനിക്കുന്നത് ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നും മരിക്കുന്നത് ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നുമാണ്. നമ്മളെല്ലാ
വരും ഒരു വിമാനാപകടത്തില് പെട്ട് ഒരുമിച്ച് മരിച്ചാലും നമ്മള് ഒരുമിച്ചല്ല മരിക്കുന്നത്. നമ്മള് ഒറ്റയ്ക്കാണ് മരിക്കുന്നത്. വ്യക്തിജീവിതം അതിന്റെ യഥാര്ത്ഥ അവസ്ഥയില് സ്വയം നേരിടേണ്ടതുണ്ട്. കൂട്ടമായി നിങ്ങള്ക്ക് അതിനെ നേരിടാന് കഴിയില്ല.
അതുകൊണ്ട് ആളുകള് എപ്പോഴും കാശി, അല്ലെങ്കില് അസര്ബൈജാനി അഗ്നിക്ഷേത്രം പോലുള്ള ഊര്ജ്ജസ്വലവും പവിത്രവുമായി കരുതപ്പെടുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പിന്വാങ്ങിയിരുന്നു, കാരണം മരണനിമിഷം വരുമ്പോഴെങ്കിലും ശാരീരികവും മാനസികവുമായ നാടകങ്ങളെ മറികടക്കാന് നിങ്ങള് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങള് ചെറുപ്പമായിരിക്കുമ്പോള് നിങ്ങളുടെ ശരീരം ഒരുതരം നാടകം കളിച്ചേക്കാം; നിങ്ങള്ക്ക് പ്രായമാകുമ്പോള് അത് മറ്റൊരു തരം നാടകം കളിക്കും. നിങ്ങള് ചെറുപ്പമായിരിക്കുമ്പോള് അത് സുഖങ്ങളുടെ നാടകമായിരിക്കാം; പ്രായമാകുമ്പോള് അത് വേദനകളുടെ നാടകമായിരിക്കും. സുഖവും വേദനയും തമ്മില് വലിയ വ്യത്യാസമില്ല. അവ നിങ്ങളുടെ നാഡീവ്യൂഹത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങള് മാത്രമാണ്. ഒരു തരത്തില് സ്പര്ശിച്ചാല് അത് സുഖമാണ്; മറ്റൊരു തരത്തില് സ്പര്ശിച്ചാല് അത് വേദനയാണ്. ഒരേ കാര്യം രണ്ട് വ്യത്യസ്ത രീതികളില് സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം.
വേദനയുടെയും സുഖത്തിന്റെയും കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും ബന്ധനത്തിന്റെയും ഈ നാടകത്തെ മറികടക്കാന് ഇത്തരം സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മാറിനില്ക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്, അതിനാലാണ് ഇത്തരം ക്ഷേത്രങ്ങള് നിര്മ്മിക്കപ്പെട്ടത്.
അരുണാചലം – ഇന്ത്യയിലെ ഒരു അഗ്നിക്ഷേത്രം
അഗ്നിക്കായി നിര്മ്മിക്കപ്പെട്ട പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ക്ഷേത്രമാണ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ അരുണാചലം, ഇത് വാസ്തുവിദ്യയുടെ അതിമനോഹരമായ ഒരു വിസ്മയമാണ്. ജിയോ എഞ്ചിനീയറിംഗിന്റെ – ഭൂമി എങ്ങനെ കറങ്ങുന്നു എന്നതിന്റെ – അടിസ്ഥാനത്തില് മികച്ച രീതിയിലാണ് ഈ ക്ഷേത്രം രൂപകല്പ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഉത്തരായനാന്ത ദിനത്തില് മാത്രം സൂര്യപ്രകാശം അരുണാചലേശ്വരന്റെ മുഖത്ത് വീഴുന്ന രീതിയിലാണ് അവര് ഇത് നിര്മ്മിച്ചത് – ഇവിടെ ശിവന് ‘അഗ്നിദേവനായി’ കുടികൊള്ളുന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യയില് നിങ്ങള്ക്ക് കാണാന് കഴിയുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ ക്ഷേത്രങ്ങളിലൊന്നാണ് അരുണാചലം. നിങ്ങള് അവിടെ പോകുന്നത് ആരാധിക്കാനല്ല, മറിച്ച് മൂന്ന് അടിസ്ഥാന അഗ്നികള് കൊണ്ട് നിങ്ങളെത്തന്നെ ജ്വലിപ്പിക്കാനാണ്, അങ്ങനെ അഗ്നിയുടെ നാലാമത്തെ മാനം – സാധാരണയായി സംസാരിക്കപ്പെടാത്ത ഒന്ന് – നിങ്ങള്ക്ക് പ്രാപ്യമാകും.
അരുണാചല പര്വതത്തിന്റെ താഴ്വാരത്താണ് ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഒരു നിര്ജ്ജീവ അഗ്നിപര്വ്വതമാണ് ഈ പര്വതം, അത് തികച്ചും അത്ഭുതകരമാണ്. ഈ അഗ്നിപര്വ്വതത്തിന്റെ ചരിത്രമോ എത്ര കാലം മുമ്പാണ് ഇത് നിഷ്ക്രിയമായതെന്നോ എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ തീര്ച്ചയായും ആയിരക്കണക്കിന് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് ഇത് നിഷ്ക്രിയമായിരിക്കണം. എങ്കിലും, ഇതൊരു അഗ്നിപര്വ്വതമാണെന്ന് ആളുകള് ഇന്നും ഓര്ക്കുന്നു.
ഇതൊരു അഗ്നിപര്വ്വതമാണെന്ന ഓര്മ്മ എങ്ങനെയോ നിലനിന്നു പോന്നു, കാരണം ഒരേ സ്ഥലത്ത് തലമുറകളായി താമസിക്കുന്ന ചുരുക്കം സംസ്കാരങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്ത്യയിലേത്. ഒരേ സ്ഥലത്ത് താമസിക്കുന്നതിന് അവര് വലിയ വില നല്കിയിരുന്നു. അവര് അധിനിവേശത്തിന്റെ പാതയിലായിരുന്നില്ല. എവിടെയെങ്കിലും ഒരു സ്വര്ണ്ണമല വാഗ്ദാനം ചെയ്താലും അവര് പോകില്ലായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ പൂര്വികര് ജീവിച്ചയിടത്ത് തന്നെ തുടരാന് അവര് ആഗ്രഹിച്ചു. ഇക്കാരണത്താല് അവര് ഇന്നും അത് ഓര്ക്കുന്നു. ഇന്നും ക്ഷേത്രത്തേക്കാള് പവിത്രമായി ആ മലയെ കാണുന്നു. അത്തരത്തിലാണ് ആ പാരമ്പര്യം നിലനില്ക്കുന്നത്.
