എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് നാം ദേഹം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത്? നമുക്കു നമ്മുടെ ഈശ്വരത്വം സാക്ഷാത്കരിച്ച്, ഉള്ളിലുള്ള ഈശ്വരാംശത്തെ അറിഞ്ഞ് ആത്മസ്വാതന്ത്ര്യം നേടാനുള്ള ഉപകരണമാണ് ഈ ശരീരം എന്നതുകൊണ്ട്. മൂന്നോ നാലോ നേരം ഭക്ഷിച്ച് കുറച്ചു പണിയുമെടുത്ത് കുറച്ചു കാലം ജീവിച്ചിരിക്കാന് മാത്രമുള്ള ഉപകരണമല്ല ഇത്. മനുഷ്യനു നാലു ജീവിതോദ്ദേശ്യങ്ങളുണ്ടെന്നാണ് ഹിന്ദുശാസ്ത്രങ്ങള് പറയുന്നത്. ധര്മം (ശരിയായി ജീവിക്കല്), അര്ഥം (ജീവിതാവശ്യത്തിനുള്ള പണമുണ്ടാക്കല്), കാമം (സുഖം നേടല്), മോക്ഷം (ജനനവും മരണവുമില്ലാത്ത ഈശ്വരീയാവസ്ഥയിലെത്തല്) എന്നിവയാണ് അവ. ഇവയില് മോക്ഷമാണ് പരമപ്രധാനമായി, പരമപുരുഷാര്ഥമായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നുവെച്ചാല് മനുഷ്യന്റെ പരമപ്രധാനമായ ജീവിതോദ്ദേശ്യം അതാണ്. സര്വോന്നതമായ ഈ മനുഷ്യജീവിതലക്ഷ്യം നേടാന് അനുയോജ്യമായ രീതിയിലായിരിക്കണം ശരീരത്തിന്റെ സ്ഥിതി എന്നതുകൊണ്ടാണ് ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം പ്രധാനമാകുന്നത്.
മനുഷ്യനായി ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞാല് ജാതി മാറ്റാന് ആര്ക്കും കഴിയില്ല. അതായത് മനുഷ്യനു മറ്റൊരു ജീവിയാകാന് കഴിയില്ല. എന്നാല് ഗുണവും ആയുസ്സും മാറ്റാന് കഴിയുന്നതാണ്. ദുര്ഗുണങ്ങള് മാറ്റി സദ്ഗുണങ്ങള് വികസിപ്പിക്കാന് കഴിയും. ശരിയായ യോഗികള്ക്കാണെങ്കില് എത്ര കാലമെങ്കിലും ജീവിക്കാനും കഴിയും. പതഞ്ജലിമഹര്ഷിയുടെ യോഗസൂത്രത്തില് വിഭൂതിപാദത്തിലെ 47-ാമത്തെ സൂത്രമായ ‘രൂപലാവണ്യബലവജ്രസംഹനനത്വാനി കായസംപത്’ വിവേകാനന്ദസ്വാമികള് ഇങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു: ”ശരീരം അമര്ത്യമാവുന്നു. അതിനെ ഹനിക്കാന് ഒന്നിനും സാധ്യമല്ല. യോഗി ഇച്ഛിച്ചാലല്ലാതെ അതിനെ നശിപ്പിക്കാന് ഒന്നിനും കഴിവില്ല. ‘യോഗി കാലദണ്ഡത്തെ ഭഞ്ജിച്ചു ശരീരത്തോടെതന്നെ ലോകത്തിലിരിക്കുന്നു.’ യോഗിക്കു രോഗമോ ജരയോ മൃത്യുവോ സംഭവിക്കുന്നതല്ലെന്നു ശ്രുതികള് ഘോഷിക്കുന്നു.” എന്നാല് ഇതെല്ലാം വളരെയേറെ പുരോഗമിച്ച യോഗികള്ക്കുമാത്രം സാധ്യമായതിനാല് സാധാരണക്കാര് ഏതു വിധേനയും ശ്രമിക്കേണ്ടത് നൂറു വര്ഷമെങ്കിലും ജീവിക്കാനാണ്. ‘കുര്വന്നേവേഹ കര്മാണി ജിജീവിഷേച്ഛതം സമാഃ’ എന്ന് ഈശാവാസ്യോപനിഷത്ത് ഉപദേശിക്കുന്നു. എന്നുവെച്ചാല്, ‘ഈ ലോകത്തില്, (ശാസ്ത്രവിഹിതങ്ങളായ) കര്മങ്ങള് ചെയ്യുന്നവനായിട്ടുതന്നെ നൂറു കൊല്ലങ്ങള് ജീവിക്കാന് ആഗ്രഹിക്കണം’ എന്ന്. കാരണം, പെട്ടെന്നു മരിച്ചുപോകുന്നവര്ക്ക് ഈശ്വരസാക്ഷാത്കാരം നേടാനുള്ള സമയം കിട്ടുന്നില്ല.
(തുടരും)
സ്വാമി യതിവരാനന്ദ
