വിനയശീലനായ,ശുദ്ധാത്മാവായ,നിര്ദ്ധനനായ, പൂന്താനത്തിന്റെ ഭക്തിയെയും ഭഗവാന് കടഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ഗുരുവായൂര്ക്ഷേത്രത്തില്നിന്നും ഇല്ലത്തേയ്ക്ക് പോകണമെന്നില്ലാതായി . പത്നിയെക്കുറിച്ച് ഓര്ക്കുമ്പോള് പോകാതിരിക്കാനും തോന്നുന്നില്ല . മനമില്ലാമനസ്സോടെ പൂന്താനം ഇടയ്ക്കിടെ ഇല്ലത്തേയ്ക്ക് പോയിവരാറുണ്ടായിരുന്നു .
എല്ലാ തിങ്കളാഴ്ചയും ഗുരുവായൂരില് ഭജന നടത്തുന്ന പതിവ് പൂന്താനത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. എത്ര അവശതയായാലും അത് മുടക്കാറില്ല. അതുമാത്രമല്ല, പൂന്താനത്തിന്റെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടില് എപ്പോഴും ഒരു കൃഷ്ണവിഗ്രഹം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. ഗുരുവായൂര് വരാന് പറ്റാത്ത സമയത്ത് അദ്ദേഹം ഈ വേണുഗോപാലവിഗ്രഹത്തെ പുറത്തെടുത്ത് ഗുരുവായൂരപ്പനായി സങ്കല്പിച്ച് പൂജ നടത്തുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഉപാസനാമൂര്ത്തിയെ ഒരുനിമിഷംപോലും വിട്ടുപിരിയാതെ പൂന്താനം ജീവിച്ചു .
ജരാനരകളും വാര്ദ്ധക്യവും നമ്മുടെ ശരീരത്തെ തളര്ത്തും. കൃഷ്ണപ്രിയനായ പൂന്താനത്തിനും അത് ബാധകമായിരുന്നു. അല്ലെങ്കില്ത്തന്നെ ഭഗവാന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് ഭക്തന്റെ ദേഹമല്ലല്ലോ, ദേഹിയെ മാത്രമാണല്ലോ . വാര്ദ്ധക്യത്താല് അവശനായ പൂന്താനത്തിന് യാത്ര ചെയ്യുവാന് പറ്റാതെയായി. തന്റെ കയ്യിലെ കൃഷ്ണവിഗ്രഹം ആഞ്ഞം മാധവന് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന് പൂന്താനം സമ്മാനമായി നല്കി. ഗുരുവായൂരിലുള്ള സ്വന്തം ഗൃഹത്തില് (നാരായണാലയം) അദ്ദേഹം ആ വിഗ്രഹം കൊണ്ടുവച്ച് ആരാധിച്ചിരുന്നു.
വാര്ദ്ധക്യത്തിന്റെ അവശതമൂലം പൂന്താനം ഇല്ലത്തുതന്നെ ഒതുങ്ങി. പ്രിയപത്നിയുടെ വിയോഗവും ഗുരുവായൂരില് ചെന്ന് ഉണ്ണിക്കണ്ണനെ കാണാന് സാധിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്ന ദുഃഖവും പൂന്താനത്തിന് അസഹനീയമായിരുന്നു. രോഗശയ്യയില് കിടന്ന് അദ്ദേഹം ഗുരുവായൂരപ്പനെ പാദാദികേശമായും കേശാദിപാദമായും വര്ണിച്ച് സ്തുതിച്ചു . ഒരുനാള് ഭഗവാന് പൂന്താനത്തിന് ദര്ശനം നല്കി പറഞ്ഞു .
‘ഇനി എന്നെ കാണാന് ഗുരുവായൂര്ക്ക് വരണമെന്നില്ല. പൂന്താനത്തിനെ കാണാന് ഞാന് ഇങ്ങോട്ട് വരും. പൂന്താനത്തിന്റെ ഇടത്തുപുറത്ത് ഞാനുണ്ടാകും .’
പൂന്താനത്തിനു സന്തോഷമായി. ഇല്ലത്തിന്റെ ഇടതുഭാഗത്ത് ഭഗവാന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട സ്ഥലത്തു പൂന്താനം പണിയിച്ച ക്ഷേത്രമാണ് വാമപുരം (ഇടത്തുപുറം). ചതുര്ബാഹുവായ മഹാവിഷ്ണുവിനെ അവിടെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു ഈ വാമപുരത്തപ്പനെ പ്രാര്ഥിച്ചുകൊണ്ടാണ് തൊണ്ണൂറാം വയസ്സില് അദ്ദേഹം ‘ ശ്രീകൃഷ്ണകര്ണ്ണാമൃതം’ രചിച്ചത്.
9061897058
ജന്മഭൂമി ഓണ്ലൈന്