കര്‍മയോഗം തുടര്‍ച്ച
പലരും പലവിധത്തിലുള്ള നീച കര്‍മങ്ങളനുഷ്ഠിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ചിലര്‍ ചോദിക്കാറുണ്ട്. അതിന്റെ കാരണം നീചപ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നവരുടെ മനസ്സിലും ബുദ്ധിയിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും ജന്മാനാല്‍ തന്നെയുള്ളത് അമിതമായ ആഗ്രഹവും അമിതമായ വാശിയും (പകയും വിദ്വേഷവും) ആണ്. ഈ വികാരങ്ങളാണ് അവരെ അതിന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ അത്യാഗ്രഹവും ക്രോധവും (വാശിയും) ആണ് മനുഷ്യനെ പാപകര്‍മത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്‌ക്കുന്നത്. ഇതു രണ്ടും മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയേയും വിവേകത്തേയും ചിന്താശക്തിയേയും ചൈതന്യരഹിതമാക്കുന്നു. ഈ രണ്ടുശത്രുക്കളും ആന്തരികമായി നിലനില്‍ക്കുന്നതിനാല്‍ നമ്മളില്‍ തന്നെയുള്ള ശത്രുക്കളെ നിഗ്രഹിച്ച് നാം വിവേകികളായി തീരണം. അത്യാഗ്രഹം, ദ്വേഷം ഇവ രണ്ടും നമ്മുടെ ബുദ്ധിയേയും വിവേകത്തേയും നശിപ്പിക്കുന്ന ശത്രുക്കളാണെന്നോര്‍മിച്ച് കര്‍മയോഗിയായി സ്വധര്‍മം അനുഷ്ഠിക്കണം.
ജ്ഞാനകര്‍മസനന്യാസയോഗം
ജ്ഞാനകര്‍മ സംന്യാസയോഗാന്തര്‍ഗതമായ അറിവ് അനവധി സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി നിലനില്‍ക്കുന്നതാണ്. ധര്‍മത്തിന് ഗ്ലാനി സംഭവിക്കുകയും അധര്‍മം വളരുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ നന്മ ചെയ്യുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കാനും തിന്മ ചെയ്യുന്നവരെ നിഗ്രഹിക്കാനും കാലം അതിന്റെ ഭാഗം അഭിനയിപ്പിക്കുന്നു. എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവര്‍ എന്നിലെത്തിച്ചേരുന്നു. കര്‍മമാര്‍ഗമാണ് സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് പ്രാപ്യമായ എളുപ്പ വഴി. മാനവരാശിക്കു പോലും കര്‍മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പ്രകൃതി കര്‍മവുമായി ബന്ധനത്തിലേര്‍പ്പെടുന്നുമില്ല. കര്‍മങ്ങളൊന്നും മഹാചൈതന്യമായ ഈശ്വരനെ ബാധിക്കുന്നുമില്ല.
ഋഷിവര്യന്മാര്‍ക്ക് കര്‍മവും, അകര്‍മവും വികര്‍മവും വളരെ വ്യക്തമായി അറിവുള്ളതാണ്. കര്‍മത്തില്‍ കര്‍മരാഹിത്യത്തേയും കര്‍മരാഹിത്യത്തില്‍ കര്‍മത്തേയും അനുഭവിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നവരാണ് യോഗികള്‍. എന്റെ ശരീരം അതിന്റെ കര്‍മമനുഷ്ഠിക്കുന്നു എന്ന വിഭാവത്തില്‍ കര്‍മബന്ധിതരാകാതെ അവര്‍ കര്‍മമനുഷ്ഠിക്കുന്നു. യാദൃച്ഛികമായി ലഭിക്കുന്ന പ്രതിഫലത്തില്‍ അവര്‍ സന്തുഷ്ടരുമായി തീരുന്നു. അവര്‍ എല്ലാം ബ്രഹ്മാര്‍പ്പണമായി തന്നെ ചെയ്യുന്നു. ചിലര്‍ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച് കര്‍മമനുഷ്ഠിക്കുന്നു. മറ്റു ചിലര്‍ ഈശ്വരാര്‍പ്പണമായി കര്‍മം ചെയ്യുന്നു. മറ്റു ചിലര്‍ ആത്മസംയമനത്തിലൂടെ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിക്കുന്ന കര്‍മം ചെയ്യുന്നു.
പലയോഗികള്‍ പലവിധ യജ്ഞങ്ങളനുഷ്ഠിക്കുന്നു. തപോയജ്ഞം യോഗയജ്ഞം, സ്വാധ്യായയജ്ഞം, ദ്രവ്യ യജ്ഞം എന്നിവ ഇതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. എല്ലാ കര്‍മവും ജ്ഞാനത്തില്‍ പര്യവസാനിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ജ്ഞാനികളില്‍ നിന്നും സാധാരണക്കാര്‍ ജ്ഞാനം സമ്പാദിക്കണം. ഈ അറിവിലൂടെ എല്ലാവിധ പാപങ്ങളില്‍ നിന്നും മോചനം നേടാനാകും. എല്ലാവിധ കര്‍മത്തിന്റേയും പരിസമാപ്തി ജ്ഞാനത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ട് ജ്ഞാനത്തിന് തുല്യമായി മറ്റൊന്നുമില്ല. അത് ശ്രദ്ധയിലൂടെ ശാന്തിലക്ഷ്യം വെച്ച് നേടണം. എല്ലാത്തിനേയും സംശയിക്കുന്നവന്‍ സര്‍വനാശത്തിലേക്ക് പ്രയാണം ചെയ്യുന്നു. അതിനാല്‍ ശ്രേഷ്ഠമായൊരു ജീവിതത്തിനും കര്‍മനിരതരാകുന്നതിനും അറിവു നേടി ജ്ഞാനിയാകുക തന്നെ വേണം. (ഭഗവദ്ഗീതാസന്ദേശം നിത്യജീവിതത്തില്‍’എന്ന പുസ്തകത്തില്‍നിന്ന്)
