വയനാട്ടില് ആദിവാസി കോളനികള്ക്ക് ഒട്ടേറെ പരാധീനതകളുണ്ടെങ്കിലും അരീക്കോട് പണിയ കോളനിയുടെ സ്ഥിതി അതിലും ഏറെ ശോചനീയമാണ്. വാസയോഗ്യമായ വീട് ഇവര്ക്കൊരു സ്വപ്നംമാത്രം. കോളനിയിലെ മുഴുവന് ആളുകളും, താമസിക്കുന്ന കൂരകള്ക്ക് പുറത്തിറങ്ങിനില്ക്കുവാന് പോലുമുളള ഇടമില്ല. വീട് വയ്ക്കുവാന് സ്ഥലമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് സര്ക്കാര് വീടനുവദിച്ചാലും കാര്യമില്ല. ഇവര്ക്കാവശ്യം ഭൂമിയാണ്. പലരും പറയുന്നതു വിശ്വസിച്ച് വനത്തില് കയ്യേറുവാനും ഇവര് പോയിരുന്നു.എന്നാല് ഇതൊരു കബളിപ്പിക്കല്മാത്രമാണെന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടായതോടെ ഇവര് മടങ്ങിപ്പോന്നു. ഒരു തുണ്ട് ഭൂമിക്കായി ഇവര് കയറി ഇറങ്ങാത്ത സര്ക്കാര് ഓഫീസുകളില്ല. മുന് സര്ക്കാരിന്റെആശിക്കും ഭൂമിഇവര്ക്ക് ആശിപ്പിക്കുന്ന ഭൂമിമാത്രമായിരുന്നു. കോളനിയില് ഒരാള് മരിച്ചാല് മറവു ചെയ്യാന് രണ്ടു കിലോമീറ്ററകലെ വനത്തില്പോകണം.
കോളനിയില് വീടുകള് ഒന്നിനുമുകളില് ഒന്നെന്ന നിലയില് നില്ക്കുന്നതിനാല് രോഗങ്ങള് ഇവരുടെ സന്തതസഹചാരികളാണ്. ഭക്ഷണം പാകംചെയ്യുവാന് ഒരു കഷണം വിറക് വേണമെങ്കില് രണ്ടു കിലോമീറ്ററകലെ നെയ്ക്കുപ്പ വനത്തില് പോകണം. വല്ലപ്പോഴും ലഭിക്കുന്ന കൃഷിപ്പണി ഉപേക്ഷിച്ച് വിറകുണ്ടാക്കുവാന് പോകുന്നതും ഇവര്ക്കൊരു പണിതന്നെയാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകള്ക്ക് മുമ്പ് ചെട്ടിമാരുടെ പണിയാളന്മാരായി എത്തിയവരാണ് അരീക്കോട് കോളനിക്കാര്. അന്നൊക്കെ വയലിലും, കരയിലുമായി എന്നും ഇവര്ക്ക് പണിയുണ്ടായിരുന്നു. കൃഷികള് നഷ്ടമായതോടെ ചെട്ടിമാര് കൃഷി ഉപേക്ഷിച്ചതോടെ അന്നംമുട്ടിയത് ഈ പാവങ്ങള്ക്കാണ്. കോളനിയിലെ പകുതിയോളമാളുകള്ക്ക് റേഷന് കാര്ഡ്പോലുമില്ല. കോളനിയിലെ മൂന്ന് വീടുകളില് മാത്രമാണ് വൈദ്യുതി എത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഇതിനായി സ്ഥാപിച്ച വൈദ്യുതി പോസ്റ്റ് ഏതു നിമിഷവും നിലംപൊത്താവുന്ന അവസ്ഥയിലാണ്. അടുത്തകാലത്ത് കോളനിയില് നിര്മ്മിച്ച വീടുപോലും ചോര്ന്നൊലിക്കുകയാണ്. നിര്മ്മാണത്തിലെ അപാകതമൂലം അടുപ്പ് കത്തിച്ചാല് പുകമുഴുവന് വീടിനുളളില് നിറഞ്ഞ് പുറത്ത് കഴിയേണ്ട അവസ്ഥയാണ് കോളനിയിലെ കൃഷ്ണന്കുട്ടിക്കും കുടുംബത്തിനുമുളളത്.
അരീക്കോട് പണിയ കോളനിക്കാര്ക്ക് കയറിക്കിടക്കുവാന് ഒരു തുണ്ട് ഭൂമിക്കായി പ്രക്ഷോഭ പരിപാടികള്ക്ക് നേതൃത്വം നല്കുമെന്ന് വാര്ഡ്മെമ്പര് സുചിത്രരാജന് പറഞ്ഞു. മാറിമാറി വന്ന ഭരണാധികാരികള് ഈ കോളനിയോട് കാണിച്ച അവഗണനയുടെ ഫലമാണ് ഇവര് ഇന്നനുഭവിക്കുന്നത്. ഇവര് മനുഷ്യരാണെന്ന പരിഗണനപോലും ഇവര്ക്ക് നാളിതുവരെ ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്നും സുചിത്ര പറഞ്ഞു.
