കുട്ടികള്ക്ക് പ്രായമെത്തി, സ്വന്തം കാലില് നില്ക്കുവാന് കഴിവ് വന്നു കഴിഞ്ഞാല്പ്പിന്നെ, മാതാപിതാക്കള് ആശ്രമാന്തരീക്ഷങ്ങളില് എത്തി വാനപ്രസ്ഥജീവിതം നയിച്ച് ധ്യാനജപാദികളിലും, ലോകസേവനത്തിലും മുഴുകി ആത്മീയോന്നതിക്കായി ശ്രമിക്കണം. അതിനുവേണ്ടി തുടക്കംമുതലേ ഈശ്വരനോട് മാത്രം ബന്ധം വയ്ക്കുന്ന മനസ്സിനെ വാര്ത്തെടുക്കണം. അല്ലെങ്കില്, കുട്ടികളായാല്പ്പിന്നെ പേരക്കുട്ടിയെ കാണുവാനായിരിക്കും ആഗ്രഹം. മനസ്സങ്ങനെ പോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് നമുക്കോ, അവര്ക്കോ യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ല; നമ്മുടെ ജന്മം നഷ്ടം! അതേസമയം സാധന ചെയ്യുകയാണെങ്കില്, നമ്മുടെ ആത്മീയശക്തി നമുക്കും ലോകത്തിനും പ്രയോജനം ചെയ്യും. അതിനാല്, അനവധികാര്യങ്ങളില് ചിന്ത വയ്ക്കാതെ, മനസ്സിനെ പൂര്ണമായും ഈശ്വരനിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടാന് ശീലിക്കണം.
ഒരു പാത്രത്തിലുള്ള എണ്ണ അനേകം പാത്രങ്ങളിലേക്ക് പകരുന്നതിനനുസരിച്ച് എണ്ണ നഷ്ടമാകുന്നതുപോലെ, മനസ്സിനെ പലതില് ബന്ധിക്കുന്നതുമൂലം നമ്മുടെ ഉള്ള ചൈതന്യം കൂടി നഷ്ടമാകുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. വെള്ളം മുഴുവന് ടാങ്കിലേക്കൊഴിച്ചാല്, തുല്യമായി എല്ലാ പൈപ്പിലും കിട്ടും. അതിനാല് ഏത് കര്മം ചെയ്യുമ്പോഴും മനസ്സിനെ ഈശ്വരനിലേക്കൊഴുക്കുക. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് കിട്ടിക്കൊള്ളും. കുട്ടികള്ക്കും, ബന്ധുക്കള്ക്കും വേണ്ടി അധികം സമ്പാദിച്ചുവയ്ക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതലക്ഷ്യമാകരുത്; ആത്മീയ പുരോഗതിയായിരിക്കണം ലക്ഷ്യം.
