നിത്യംയോഗിമനഃ സരോജദലസഞ്ചാരക്ഷമസ്ത്വത്ക്രമഃ
ശംഭോതേന കഥംകഠോരയമരാഡ്വക്ഷഃകവാടക്ഷതിഃ
അത്യന്തംമൃദുലംത്വദങ്ഘ്രിയുഗളം ഹാ മേ മനശ്ചിന്തയ
ത്യേതല്ലോചനഗോചരംകുരുവിഭോഹസ്തേന സംവാഹയേ
അല്ലയോശംഭോ, അങ്ങയുടെകാലടികള് നിത്യവുംയോഗികളുടെ മനസ്സുകളാകുന്ന താമരപ്പൂവുകളുടെ ഇതളുകളില്സഞ്ചരിക്കുന്നതിനു കഴിവുള്ളവയാണ്. ആ കാലടികള്കൊണ്ട്ഏതുപ്രകാരമാണ്കഠിനമായതുംവാതിലുപോലെഉറപ്പുള്ളതുമായകാലന്റെമാറിടത്തിനു ക്ഷതി(തകര്ച്ച)യുണ്ടായത്?. ഹേവിഭോ, അങ്ങയുടെകാലടികള്അത്യന്തംമൃദുലമാണ്എന്ന്എന്റെ മനസ്സ്ചിന്തിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെമൃദുലമായകാലടികള് എനിക്കു ദര്ശിക്കുവാന് സാധിക്കേണമേ. ഹാ, ഞാന് ആ കാലടികളെകൈകളാല്തലോടാം.
ഏഷ്യത്യേഷ ജനിം മനോസ്യകഠിനം തസ്മിന്നടാനീതിമ
ദ്രക്ഷായൈഗിരിസീമ്നി കോമളപദന്യാസഃ പുരാഭ്യാസിതഃ
നോചേദ്ദിവ്യഗൃഹാന്തരേഷുസുമനസ്തല്പേഷുവേദ്യാദിഷു
പ്രായഃസത്സുശിലാതലേഷു നടനം ശംഭോകിമര്ഥംതവ
ഇവന് ഇനിയും ജനിക്കും.ഇവന്റെ മനസ്സ്കഠിനമാണ്.ഞാന് അതില് നടനം ചെയ്യും.എന്നുവിചാരിച്ചിട്ട്എന്റെരക്ഷയ്ക്കായിട്ടാണല്ലോ പര്വതഭൂമിയില്കോമളമായപാദങ്ങള്വെച്ച്അങ്ങ് മുന്പ് നൃത്തംഅഭ്യസിച്ചത്. ഇല്ലെങ്കില് അല്ലയോ ശംഭോ, ദിവ്യങ്ങളായഗൃഹങ്ങളുടെഅന്തര്ഭാഗങ്ങളും പുഷ്പശയ്യകളും(ഉത്തമമനസ്സുകളാകുന്ന തല്പവും) നല്ല വേദികളും ധാരാളമായിഅവിടുത്തേയ്ക്ക് നൃത്തംചെയ്യുവാന് ഉണ്ടായിരിക്കേ പാറപ്പുറത്തുള്ളഅങ്ങയുടെ നൃത്തംഎന്തിനു വേണ്ടിയാണ്?.
ഭഗവാന് പാറപ്പുറത്ത് നൃത്തംചെയ്തു പരിശീലിക്കുന്നത് ഭക്തന്റെകാഠിന്യമേറിയ മനസ്സില് നൃത്തംചെയ്യുവാനായിട്ടാണ്എന്നുആചാര്യസ്വാമികള്സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
കഞ്ചിത്കാലമുമാമഹേശ ഭവതഃ പാദാരവിന്ദാര്ചനൈഃ
കഞ്ചിദ്ധ്യാനസമാധിഭിശ്ച നതിഭിഃകഞ്ചിത്കഥാകര്ണനൈഃ
കഞ്ചിത്കഞ്ചിദവേക്ഷണൈശ്ച നുതിഭിഃകഞ്ചിദ്ദശാമീദൃശീം
യഃ പ്രാപ്നോതിമുദാത്വദര്പിതമനാ ജീവന് സ മുക്തഃഖലു
ഉമാമഹേശ്വരനായ ഭഗവാനേ, യാതൊരുവന് അങ്ങയില്അര്പ്പിക്കപ്പെട്ട മനസ്സോടുകൂടിയവനായി; മോദത്തോടെ അല്പകാലംഅങ്ങയുടെ പാദപദ്മപൂജകളും അല്പകാലം ധ്യാനസമാധിനമസ്കാരാദികളും അല്പകാലംകഥാശ്രവണങ്ങളും അല്പകാലംദര്ശനങ്ങളും അല്പകാലംസ്തുതിഗീതങ്ങളും അനുഷ്ഠിച്ച്അങ്ങയില്തന്നെ മനസ്സുറപ്പിച്ച്ജീവിക്കുന്നുവോ അവന് മുക്തനാകുന്നു.
… തുടരും
