‘ഒരാമ്പല്പോലാവൂ’; ഒരിടത്തുതന്നെ ഇരുന്ന് ഇതള് വിടര്ത്തുക; വണ്ടുകള് താനേ വന്നുകൊള്ളും. കേശബ്ചന്ദ്രസേനനും ശ്രീരാമകൃഷ്ണനും തമ്മില് വലിയൊരു വൈരുദ്ധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീരാമകൃഷ്ണന്, ലോകത്തില് എന്തെങ്കിലും പാപമോ ക്ലേശമോ എതിര്ക്കേണ്ട വല്ല ദോഷമോ ഉള്ളതായി ഒരിക്കലും സ്വീകരിച്ചില്ല.
കേശബ്ചന്ദ്രസേനന് ഒരു വലിയ സമുദായ പരിഷ്കര്ത്താവും നേതാവും ബ്രാഹ്മണസമാജത്തിന്റെ പ്രതിഷ്ഠാപകനുമായിരുന്നു. ഒരു വ്യാഴവട്ടം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ദക്ഷിണേശ്വരത്തെ ആ നിശ്ശബ്ദനായ ദേവദൂതന്, ഭാരതത്തില് മാത്രമല്ല ലോകമെങ്ങുംതന്നെ ഒരു പരിവര്ത്തനം വരുത്തിയിരിക്കുന്നു. മുനിമാരുടെ വശത്താണ് ശക്തി.
അവര് ജീവിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും മാത്രം ചെയ്ത് സ്വവ്യക്തിത്വത്തെ ഉപസംഹരിക്കുന്നു. ‘ഞാന്’ എന്നോ ‘എന്റെ’ എന്നോ അവരൊരിക്കലും പറയാറില്ല.ഉപകരണമായിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അവര് ധന്യരാകുന്നു. അത്തരക്കാരാണ് ക്രിസ്തുമാരെയും ബുദ്ധന്മാരെയും ഉളവാക്കുന്നത്.
അവര് ചിരഞ്ജീവികള്, തികച്ചും ഭഗവല്ലീനര് ആദര്ശസത്ത പൂണ്ടവര്, നിരപേക്ഷകര്, കര്ത്തൃത്വബോധമറ്റവര്, ഇവരാണ് ശരിയായ പാലകന്മാര്, ജീവന്മുക്തന്മാര്, നിശ്ശേഷം നിസ്വാര്ത്ഥന്; ഇടുങ്ങിയ വ്യക്തിത്വം തീര്ത്തും അടിച്ചു തുരത്തപ്പെട്ടവര്, ആശയേ ഇല്ലാത്തവര് അവര് തത്വം മാത്രം വ്യക്തികളല്ല.
