ഭക്തിനിരതമായ ജീവിതത്തിന്റെ മഹത്വം പ്രചരിപ്പിക്കുവാന് സഗുണബ്രഹ്മത്തിന്റെ മഹിമകള് പ്രകീര്ത്തിക്കാനും ഈശ്വരന് തന്റെ ഭക്തന്മാരെ ഭൂമിയിലേക്കയക്കുന്നു. എന്നാല് ഭക്തന്മാര്ക്കുപോലും ചെയ്യാന് കഴിയാത്ത രണ്ടു കാര്യങ്ങളുണ്ട്.
ഒന്നു ജഗദോദ്ധാരണം. മറ്റൊന്ന് ധര്മ്മസ്ഥാപനം. മഹത്തായ ഈ രണ്ട് ഉദ്ദേശങ്ങള് സാധിക്കുന്നതിനു ഈശ്വരന്തന്നെ അവതരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. അങ്ങനെ ദിവ്യാവതാരം കൈക്കൊള്ളുന്നതുവഴി പരിശുദ്ധിയും മാതൃകാപരവുമായ ഒരു ജീവിതരീതിയും മനുഷ്യന്റെ ആദര്ശപരമായ മഹത്വവും സ്വജീവിതത്തില്കൂടി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ശാശ്വതമൂല്യങ്ങളായ സത്യം ധര്മ്മം നീതി നിയമത്തോടും പരിശുദ്ധ പ്രേമത്തോടുമുള്ള ഭക്തി ഇവയുടെ അനശ്വര പ്രതീകമാണ് അവതാര പുരുഷന്. ഒരു കേന്ദ്രതത്വത്തേയും സാന്മാര്ഗ്ഗാദര്ശത്തേയും ഉയര്ത്തിപ്പിടിച്ചു ആത്മാര്പ്പണത്തിന് ഒരു പ്രതേ്യകവേദി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു തന്നു. അവതാരപുരുഷന് തന്റെ ജീവിതാനുഷ്ഠാനത്തിലൂടെ ധര്മ്മത്തിന്റെ അതുല്യവൈഭവത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഉപാധിസ്വരൂപം, ജീവിതരീതി, പ്രവൃത്തിരംഗം, കര്മ്മസ്വഭാവം, ബോധനമാര്ഗ്ഗം ദിവ്യലീലകളുടെ വൈവിധ്യം കര്മ്മനിര്വഹണത്തിനു വിനിയോഗിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഈ
ശ്വരശക്തിയുടെ അളവ് തുടങ്ങി അവതാരമൂര്ത്തികള് സ്വീകരിക്കുന്നതെല്ലാം അതത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യത്തിനു യോജിച്ച വിധത്തിലായിരിക്കും.
ധര്മ്മത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതിപാദനം പെട്ടെന്നു ദിവ്യമാതാവിനെ ഒരുല്കൃഷ്ടഭാവത്തിലേക്കെത്തിച്ചു. ആജ്ഞാശക്തവും അന്തര്മുഖത്വവുമാര്ന്ന അമ്മ ബോധമണ്ഡലത്തിന്റെ സമുന്നതകോടിയില് പ്രശോഭിക്കയാണെന്നു ഞങ്ങള്ക്ക് തോന്നി. ഗുരു തുടര്ന്നു.
മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമൂല്യം ധര്മ്മമാണ്. സാന്മാര്ഗ്ഗികമായ ഉള്ക്കാഴ്ച ഉദിച്ച് അത് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അന്തര്ധാരയായി പ്രവഹിക്കുമ്പോള് ജീവിതം അനുഗൃഹീതമായി ഭവിക്കുന്നു. ധര്മ്മം പുലരുമ്പോള് ശാന്തിയും സുഭിക്ഷതയും സമാധാനവും ലോകത്തെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.
ധര്മ്മമൂര്ത്തിയുടെ ദിവ്യകരങ്ങള് സ്വാര്ത്ഥതയുടെയും മമതയുടെയും തമോമയമായ മാന്ദ്യത്തിന്റെയും കളങ്കങ്ങളെ മനുഷ്യമനസ്സില് നിന്ന് തുടച്ചുമാറ്റി വിശുദ്ധിയുടെ പ്രതീകമായും സര്ഗാത്മക കര്മ്മങ്ങളുടെ ഉപാധിയായും മാറ്റുന്നു.
