ഈശ്വരന് കരുണാവാരിധിയാണ്. ആ ഈശ്വരനെ സുദൃഢമായി ആശ്രയിക്കുമ്പോള് സകല ദുരിതങ്ങളേയും സഹിക്കാനും സകലപരിതസ്ഥിതികളേയും ധൈര്യത്തോടും സമചിത്തതയോടുംകൂടി നേരിടുവാനും ഒടുവില് കര്മ്മമണ്ഡലത്തിനുപരി ഉയരാനും ആവശ്യമായ ശക്തി ഈശ്വരന് നിങ്ങള്ക്ക് സമ്മാനിക്കും. പ്രാരാബ്ദങ്ങളെ ധീരതയോടും ശാന്തതയോടും യാഥാര്ത്ഥ്യബോധത്തോടും ക്ഷമയോടും കൂടി അഭിമുഖീകരിക്കണം.
നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ തകിടം മറിക്കുവാന് ചിലര് ഉണ്ടായെന്ന് വരാം. പക്ഷേ, മക്കളേ,നിങ്ങള് ഒന്നു മനസ്സിലാക്കുവിന്. വിശ്വാസം ആരും ദാനം ചെയ്യുന്ന ഒന്നല്ല. അത് ജന്മസിദ്ധമായ ഒരനുഗ്രഹമാണ്. മിഥ്യാസങ്കല്പങ്ങള്കൊണ്ടും മുന്വിധികള്കൊണ്ടും വികാരങ്ങള്കൊണ്ടും വ്യാമോഹങ്ങള്കൊണ്ടും വിസ്മൃതികൊണ്ടും ആവരണം ചെയ്ത് വര്ത്തിക്കുന്നു. ഈ ആവരണമാകട്ടെ സത്സംഗം. ആത്മീയസാധന, നിരന്തരമുള്ള പ്രാര്ത്ഥന, ഗുരുസേവ ഇവ കൊണ്ട് അകന്നുപോകുന്നു. ദുസ്സംഗത്തെ സര്വപ്രകാരേണയും വര്ജ്ജിക്കുകതന്നെ വേണം. ദുരിതം ജനിപ്പിക്കുന്ന സഹവാസമാണ് ദുസ്സംഗം എന്നറിയുക.
ഈശ്വര വിസ്മൃതിയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ദുരിതം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഒരിക്കലും വിവാദപരങ്ങളായ ചര്ച്ചകള്ക്കും വാദപ്രതിവാദത്തിനും ഒരുങ്ങരുത്. ഉല്ക്കട വികാരങ്ങളെ ആളിക്കത്തിക്കുന്ന വിഷയങ്ങള് ചര്ച്ച ചെയ്യരുത്.
കിംവദന്തികള്, വ്യക്തിനിരൂപണങ്ങള്, ഈശ്വരനിന്ദാപരമായ വാദങ്ങള്, വ്യാജസ്തുതി, പൊളിവചനങ്ങള് എന്നിവയ്ക്കു ചെവികൊടുക്കരുത്. അത്തരം ചര്ച്ചകളില്നിന്നും വാദപ്രതിവാദങ്ങളില് നിന്നും ഒഴിഞ്ഞ് മാറുക. ഗുരുസേവയില് ആനന്ദം കണ്ടെത്തുക. ഗുരൂപദേശങ്ങളില് വിശ്വാസമര്പ്പിക്കുക. സദാസമയം ഈശ്വരസ്മരണ നിലനിര്ത്തുക. ധന്യങ്ങളായ സ്വഭാവങ്ങള് വളര്ത്താന് സ്വയം യത്നിക്കുക. ഏതവസ്ഥയിലും ധര്മ്മത്തില് ഉറച്ച് നില്ക്കുക.
വിശ്വാസവും ഭക്തിയുമെന്ന വിഷയത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവന്ന് പരാശക്തി മാതാവ് ഇങ്ങിനെ അരുളിച്ചെയ്തു:-
വിധിയുടെ കൈകളെപ്പോലും തട്ടിമാറ്റാന് ഈശ്വരവിശ്വാസവും ഈശ്വരഭക്തിയുംകൊണ്ട് സാധിക്കും. മാര്ക്കണ്ഡേയന്റെ അച്ഛനമ്മമാര് ഭക്തിനിര്ഭരരായ ദമ്പതികളായിരുന്നു. സന്താന സൗഭാഗ്യമില്ലാതിരുന്ന അവര് തപസ്സനുഷ്ഠിക്കുകയും ഈശ്വരനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടത്തുകയും ചെയ്തു.
രണ്ടുവരങ്ങളില് ഒരെണ്ണം സ്വീകരിക്കാന് ഭഗവാന് ഉപദേശിച്ചു. പതിനാറ് വയസ്സുവരെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു സല്പുത്രനെയൊ അതോ നൂറുവയസ്സുവരെ ജീവിക്കുന്ന ദുഃസ്വഭാവിയായ മകനെയാണോ വേണ്ടത് എന്നുള്ളതായിരുന്നു ആ രണ്ടുവരങ്ങള്. ആ അച്ഛനമ്മമാര്ക്ക് സല്പുത്രനെ ലഭിക്കുന്ന വരമായിരുന്നു സ്വീകാര്യം. തേജോമയമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അമ്മ പറഞ്ഞു.
