ശ്രദ്ധ, സാധന, നിയമവിധേയമായ ജീവിതം ഇവയിലൂടെ നിങ്ങള് ആദ്യമായി മാനസികമായ അജ്ഞതയെ വര്ജ്ജിക്കണം. അജ്ഞത നിലനില്ക്കുമ്പോള് സാധന സാദ്ധ്യമല്ല. ധര്മ്മാചരണവും സാദ്ധ്യമല്ല. നന്മകളെ വികസിപ്പിക്കുവാന് കഴിയുകയില്ല. നീതിതത്വങ്ങള് മനസ്സിലാവുകയില്ല. പരിശുദ്ധ പ്രേമം അനുഭവിക്കുവാനുള്ള കഴിവുണ്ടാകുകയില്ല. അജ്ഞതയുള്ളപ്പോള് സ്നേഹം വെറും മമതാബന്ധമായി അധഃപതിക്കും. അസത്യം സത്യമായി തേര്വാഴ്ച നടത്തും. അഹന്ത ആത്മാവായി അഭിനയിക്കും. തമസ്സിനെ സാത്വിക ശാന്തതയായി തെറ്റിദ്ധരിക്കും.
സംശയമുക്തമായ പരമോത്കൃഷ്ട വിജ്ഞാനത്തില് പൃഥക് കല്പനയില്ല. അവിടെ ജ്ഞാതാവും ജ്ഞാനവും നിര്വിശേഷമാണ് ജ്ഞാനവും സത്യവസ്തുവും അനന്യമായിരിക്കും. ഈ അവസ്ഥ പ്രാപിച്ചു കഴിഞ്ഞാല് ഒരുവന് എങ്ങിനെ ജ്ഞാനത്തില്നിന്നോ സത്യവസ്തുവില്നിന്നോ വ്യതിരിക്തമായി കഴിയാന് പറ്റും. ഗുരു ഈ അവസ്ഥ പ്രാപിച്ചവരാണ് തന്മൂലം ഗുരുവിന് അഹന്തയില്ല. താന് ഗുരുവാണെന്ന ഭാവംപോലും ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല.
ഒരു സത്യാന്വേഷകന് മാതൃകാപരമായ ശിഷ്യത്വം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നതാണ് ആദ്ധ്യാത്മീകരംഗത്തെ നിയമം. ഗാഢമായ ഈശ്വരാനുഭൂതിയുടെ ധാര്മ്മികാധികാരവും ആദര്ശധന്യമായ സദാചാരവും ഗുരുവിന്റെ ഗുണങ്ങളായിരിക്കണം. അങ്ങനെ ഗുരുവും ശിഷ്യനും സന്ധിക്കുമ്പോള് ഒരു ആദ്ധ്യാത്മിക ഐക്യം മാത്രമല്ല ആശയവിനിമയവും സാധിക്കും. ഐക്യം ശിഷ്യന്റെ പക്ഷത്താണു ഉണ്ടാവേണ്ടത്. അത് വിശ്വാസം ഭക്തി ശരണാഗതി ഇവയിലൂടെയാണു സംഭവിക്കുന്നത് എന്നറിയുക.
