കാട്ടില് നടക്കുമ്പോള് പെട്ടെന്നു മനോജ്ഞമായ ഒരു പനിനീര്പുഷ്പം അതിന്റെ ഇലയും മുള്ളും ചില്ലയുമായി കെട്ടിപ്പിണഞ്ഞുകിടക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തും പോലെ, ഉപനിഷത്തുകള് പഠിക്കുമ്പോള് അതുകളിലെ അനേകം അസംഗത വിഷയങ്ങളാകുന്ന നൂലാമാലകളില്ക്കൂടി അലഞ്ഞുതിരിയുന്നതിനിടക്കു പൊടുന്നനവേ ഒരുന്നതതത്ത്വം അവതരിപ്പിക്കുന്നതു കാണാം.
ഗീതയില് ആ തത്ത്വങ്ങള് യഥാസ്ഥാനങ്ങളില് ഭംഗിയായി ക്രമപ്പെടുത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു. അതിവിശിഷ്ടകുസുമങ്ങളെക്കൊണ്ടുമാത്രം നിര്മ്മിതമായ ഒരു മാലയോ- പൂച്ചെണ്ടോപോലെയാണ് ഗീത. ഉപനിഷത്തുകള് ശ്രദ്ധയെപ്പറ്റി പാലേടത്തും സവിസ്തരം പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഭക്തിയെ പ്രസ്താവിക്കുന്നില്ലെന്നുതന്നെ പറയാം.
നേരെമറിച്ച് ഗീതയില് ഭക്തിവിഷയം വീണ്ടും വീണ്ടും പരാമര്ശിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നുമാത്രമല്ല, അവിടെ ഭക്തിയുടെ നിസ്സര്ഗ്ഗജഭാവം അതിന്റെ പരമോച്ചാവസ്ഥയെ പ്രാപിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
