517. ക്ഷോഭവിനാശകഃ – ഭഗവാന് ക്ഷോഭിച്ചാല് വിശ്വം നശിക്കും. അല്പസമയത്തേയ്ക്ക് ക്ഷോഭം എടുത്തണിയുമെങ്കിലും ഉടനേതന്നെ ഭഗവാന് ക്ഷോഭം ഉപേക്ഷിക്കും. പ്രകൃതിക്ഷോഭവും ജനക്ഷോഭവും ഭഗവാന്റെ ക്ഷോഭത്തിന്റെ അനുരണനങ്ങളാണ്. അവ പടര്ന്നു പ്രചരിക്കാതെ ഭഗവാന് ശ്രദ്ധിക്കും.
യഥാര്ത്ഥത്തില് ഭഗവാന് ഒരിക്കലും ക്ഷോഭിക്കുന്നില്ല. ഭഗവാനു ക്ഷോഭമേ ഇല്ല. കുട്ടിയുടെ കുസൃതി മറ്റുള്ളവര്ക്കു ശല്യമായിത്തീരുമ്പോള് അമ്മ കുട്ടിയോടു കാണിക്കുന്ന കോപം വാത്സല്യത്തിന്റെ രൂപഭേദം മാത്രമാണ്. അതുപോലെ രാവണനും കുംഭകര്ണ്ണനും ജരാസന്ധനുമൊക്കെ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന പരാക്രമങ്ങള് വാത്സല്യത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും കണ്ടുരസിക്കെത്തന്നെ അവരെ നശിപ്പിക്കുന്നതായി അഭിനയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ. അഹങ്കാരംകൊണ്ട് അവര് ലോകത്തിനുണ്ടാക്കുന്ന ക്ഷോഭത്തെ നശിപ്പിക്കാന് വേണ്ടി ഭഗവാന് ക്ഷോഭം അഭിനയിക്കുന്നു.
ശ്ലോകം 107 ഹര്ഷകഃ ഹവ്യഭൂക് ഹവ്യഃ ഹിതാഹിതവിഭാവകഃ വ്യാമോ വ്യാപനശീലശ്ച സര്വവ്യാപീ മഹേശ്വരഃ
518.ഹര്ഷകഃ – ഹര്ഷിപ്പിക്കുന്നവന്. ഹര്ഷിപ്പിക്കുക എന്നതിന് ആനന്ദിപ്പിക്കുക, പ്രസാദിപ്പിക്കുക, ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുക എന്നിങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ട അര്ത്ഥങ്ങള് ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ സ്മരണപോലും ഹര്ഷകമാണ്. സര്വതാപങ്ങളുമകറ്റി ആനന്ദമൂര്ച്ഛയും രോമാഞ്ചവുമുളവാക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ പീയൂഷാം ഭോവര്ഷിയായ ശ്രീ കടാക്ഷം ലഭിക്കാന് ഭാഗ്യമുണ്ടായ ഗോപസംഘത്തിന്റെ അനുഭവം നാരായണീയം സരസമായി വര്ണിക്കുന്നുണ്ട്. കാളിയന്റെ വിഷം കലര്ന്നു ജലം കുടിച്ച് പശുക്കളും ഗോപന്മാരും മരിച്ചുവീണു. ഭഗവാന്റെ കടാക്ഷമാകുന്ന അമൃതവര്ഷം ഏറ്റപ്പോള് അവര്ക്കെല്ലാം ജീവന് തിരിച്ചുകിട്ടി. ”കിം കിം ജാതോ ഹര്ഷവര്ഷാതിരേകഃ സര്വാം ഗേഷ്വിത്യുത്ഥിതാ ഗോപസംഘാഃ ദൃഷ്ട്വാ ഗ്രേ ത്വാം ത്വത്കൃതം തദ്വിദന്തസ്ത്വാമാലിംഗന് ദൃഷ്ടനാനാപ്രഭാവാഃ (ഇതെന്ത്, ഇതെന്ത്? എല്ലാ അംഗങ്ങളിലും അത്യധികമായ ഹര്ഷവര്ഷം ഉണ്ടാകുന്നുവല്ലോ” എന്ന ചിന്തയോടെ എഴുന്നേറ്റ ഗോപന്മാര് മുന്നില് ഭഗവാനെ കണ്ടപ്പോള് ഭഗവാന്റെ ലീലയാണിത് എന്നറിഞ്ഞ് ഭഗവാനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. നാരായണീയം 55-ാം ദശകം വായിക്കുക). ഗോപബാലന്മാരുടെ ഭാഗ്യം നമുക്കില്ലെങ്കിലും ഭഗവാന്റെ കാരുണ്യാമൃതംകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ഹര്ഷവര്ഷം നാമെല്ലാം അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങള് വിശകലനം ചെയ്തു നോക്കിയാല് ഇത്തരം സന്ദര്ഭങ്ങള് കണ്ടെത്താം. നാമാരും അതു ചെയ്യാറില്ല. അതിനുള്ള പ്രേരണ ഈ നാമത്തില് നിന്നുണ്ടാകുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
(തുടരും)
ഡോ. ബി.സി.ബാലകൃഷ്ണന്
