515. ശാന്തമൂര്ത്തിഃ – ശരീരബദ്ധനായി തുടര്ന്നാലും ദേഹി മുക്തനാണ്. ഈ അവസ്ഥയെ ശാന്തി എന്നുപറയും. ആ ശാന്തി ഭഗവാന്റെ മൂര്ത്തിയാണ്. ഗുണങ്ങള്ക്കും വികാരങ്ങള്ക്കും അതീതമായ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ശാശ്വത ഭാവമാണു ശാന്തത. ആശാന്തിയുടെ മൂര്ത്തരൂപമായി കണ്ണുകൊണ്ടു കണ്ടറിയാവുന്ന രൂപത്തില് ശാന്തമൂര്ത്തിയായി ഗുരുവായൂരില് ഭഗവാന് വിരാജിക്കുന്നു. നാരായണീയത്തിലെ ഒന്നാം ശ്ലോകത്തിന്റെ അര്ത്ഥം മനനം ചെയ്താല് ശാന്തമൂര്ത്തിയെ സാക്ഷാത്കരിക്കാം.
516. ക്ഷുബ്ധഃ – ക്ഷുബ്ധന്, ക്ഷോഭിച്ചവന്. ഭഗവാന് വികാരങ്ങള്ക്ക് അതീതനാണ്. സത്വഗുണ പ്രധാനനും ശാന്തനുമാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ഭഗവാന് ക്ഷോഭം ഉണ്ടാകാറില്ല. എങ്കിലും എന്റെ ഭക്തര്ക്ക് ആപത്തുണ്ടാകുമ്പോള് ഭഗവാന് ക്ഷുബ്ധനാകും. മുതലയുടെ പിടിയില്നിന്നു രക്ഷപ്പെടാനാകാതെ ഗജേന്ദ്രന് തന്നെ സ്തുതിച്ചപ്പോള് ഭഗവാന് ക്ഷോഭിച്ചു. ഗരുഡാരൂഢനായി പാഞ്ഞെത്തി (നാരായണീയം 26-ാം ദശകം). രാജസഭയില്വച്ച് ദുശ്ശാസനന് പാഞ്ചാലിയെ വസ്ത്രാക്ഷേപം ചെയ്യാന് തുനിഞ്ഞപ്പോള് പാഞ്ചാലി ഭഗവാനെ വിളിച്ചുകരഞ്ഞു. വളരെ അകലെയായിരുന്നുവെങ്കിലും ഭഗവാന് ക്ഷുബ്ധനായി. പാഞ്ചാലിയെ അപമാനത്തില്നിന്നു രക്ഷിച്ചു. ഇങ്ങനെ തന്റെ ഭക്തര്ക്ക് ആപത്തുണ്ടാകുമ്പോള് ഭഗവാന് ക്ഷുബ്ധനാകുന്നതിന് പല ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്. പ്രഹ്ലാദനെ രക്ഷിക്കാന്വേണ്ടി ക്ഷോഭിച്ച കഥ മുന്പു പറഞ്ഞു.
ഭഗവാന്റെ മറ്റൊരു വിധത്തിലെ ക്ഷോഭത്തെപ്പറ്റി തത്ത്വവിത്തുകളായ ആചാര്യന്മാര് പറയുന്നുണ്ട്. കാലവും കര്മ്മവും പ്രപഞ്ചവും ഒന്നുമില്ലാത്ത അനന്തതയില് ആദ്യന്തങ്ങളില്ലാത്ത നിര്വികാരമായ ബ്രഹ്മചൈതന്യത്തില് സൃഷ്ട്യദിവാഞ്ചുര എന്ന ക്ഷോഭം ഉണ്ടായി എന്നും ആ ക്ഷോഭത്തില് നിന്ന് പ്രകൃതിയും പുരുഷനും ഉണ്ടായി എന്നും പുരുഷനെ സാക്ഷിയാക്കി പ്രകൃതി പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നും ഒരു വാദമുണ്ട്. വളരെ സങ്കീര്ണമായ ഒരു പ്രക്രിയയുടെ സാരാംശമാണ് ഇവിടെ പറഞ്ഞത്. സൃഷ്ടിക്കുവേണ്ടി ക്ഷോഭിച്ച ബ്രഹ്മതത്ത്വമായി ഈ നാമം ഭഗവാനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു എന്നും വ്യാഖ്യാനിക്കാം.
517. ക്ഷോഭവിനാശകഃ – ക്ഷോഭത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവന്. മുന്നാമങ്ങളില് ഗുരുവായൂരപ്പനെ സൗമ്യനായും ശാന്തമൂര്ത്തിയായും ക്രൂരനായും ക്ഷുബ്ധനായും അവതരിപ്പിച്ചു. ഈ നാമം ക്ഷോഭത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനായി സ്തുതിക്കുന്നു. സ്വന്തം ക്ഷോഭത്തെയും വിശ്വക്ഷോഭത്തെയും ഭഗവാനു നിയന്ത്രിച്ചേ തീരൂ.
(തുടരും)
ഡോ. ബി.സി.ബാലകൃഷ്ണന്
