495. വര്ദ്ധമാനഃ – വരാഹാവതാരത്തില് ഒരു ചെറുവിരലിന്റെ വലിപ്പമുള്ള പന്നിക്കുട്ടിയായാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ നാസാപുടത്തില് നിന്നു ഭഗവാന് പുറത്തുവന്നത്. ഉടനേതന്നെ അതു വളരാന് തുടങ്ങി. ഭൂമി ആ വരാഹത്തിന്റെ തേറ്റയില് ഒരു ചെറിയ മുത്തങ്ങപോലെ പറ്റിയിരിക്കത്തക്കവണ്ണമാണ് വാരഹം വളര്ന്നത്. വാമനാവതാരത്തില് ത്രിവിക്രമനായി വളര്ന്ന് മൂന്നുലോകങ്ങളും രണ്ടടിയായി വളര്ന്നത് മറ്റൊരുദാഹരണം. ഭഗവാന് വര്ദ്ധമാനനാകുന്നതിന് ഉദാഹരണങ്ങള് ഇനിയും പലതുള്ളത് ഒഴിവാക്കുന്നു.
496. കാരുണ്യാമൃതവര്ഷകഃ – കാരുണ്യമാകുന്ന അമൃതം വര്ഷിക്കുന്നവന്. ഭഗവാന്റെ കാരുണ്യം അമൃതുപോലെ ഉജ്ജീവകശക്തിയുള്ളതാണ്. കാളിയന്റെ വിഷം കലര്ന്ന യമുനാജലം കുടിച്ചുമരിച്ചുവീണ പശുക്കളും കിടാങ്ങളും ഗോപബാലന്മാരും ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പീയുഷാമൃതവര്ഷിയായ ശ്രീകടാക്ഷം പതിച്ചപ്പോള് ജീവിച്ചെഴുന്നേറ്റത് നാരായണീയം 54-ാം ദശകത്തില് വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ കാരുണ്യാമൃതവര്ഷം ഭക്തര്ക്കു പുതുജീവിതം കൊടുത്തതിന് ഉദാഹരണങ്ങള് നിരവധിയാണ്.
497. വിശ്വഃ – വിശ്വം രൂപമായവന്. വിഷ്ണുസഹസ്രനാമത്തിലെ ഒന്നാമത്തെ നാമം വിശ്വം എന്നാണ്. ഈ സഹസ്രനാമത്തിലെ വിശ്വഃ എന്ന പുല്ലിംഗത്തിലുള്ള പ്രയോഗം അര്ത്ഥതലത്തില് വിശ്വം എന്ന നാമത്തില് നിന്നു ഭിന്നമല്ല. വിശ്വത്തില് പുരുഷത്വം ആരോപിച്ച് വിശ്വഃ എന്നു മാറ്റി എന്നേയുള്ളൂ. വിഷ്ണു എന്നോ ലക്ഷ്മിയെന്നോ ശിവനെന്നോ പാര്വതി എന്നോ ഒക്കെ കേള്ക്കുമ്പോള് നാം ചിത്രങ്ങളില് കാണുന്ന പുരുഷന്റെയോ സ്ത്രീയുടെയോ രൂപം മനസ്സില് തെളിയും. അരൂപവും അവ്യാകൃതവുമായ ബ്രഹ്മതേജസ്സ് ഉള്ക്കൊള്ളാനുള്ള കഴിവ് മനുഷ്യര്ക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ചിത്രങ്ങളിലും വിഗ്രഹങ്ങളിലും സ്തോത്രങ്ങളിലുമൊക്കെ സ്ത്രീപുരുഷസങ്കല്പം വേണ്ടിവരുന്നു. ഭാഷയില് അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള് ആണിനെയോ പെണ്ണിനെയോ നപുംസകത്തെയോ കുറിക്കുന്ന പ്രത്യയങ്ങള് ചേര്ക്കേണ്ടിവരുന്നു. ”ഓര്ക്കിലൊരാണല്ല പെണ്ണുമല്ലാത്തവന്” എന്ന പ്രയോഗത്തില് എഴുത്തച്ഛന് ഈ ഗതികേടു വ്യക്തമാക്കുന്നു. അല്ലാത്തവന് എന്നോ അല്ലാത്തവള് എന്നോ അല്ലാത്തത് എന്നോ പറയാം. ഈ മൂന്നുകൂട്ടത്തിലും പെടാത്ത ഭഗവാനെ കുറിക്കാന് നമ്മുടെ ഭാഷയ്ക്കു കഴിവില്ല. ഗുരുവായൂരപ്പന് വിശ്വവും വിശ്വയും വിശ്വനുമാകാം. ‘വിശ്’ എന്ന ധാതുവില്നിന്നാണ് വിശ്വശബ്ദം ഉണ്ടായത്. താന് സൃഷ്ടിച്ച പ്രപഞ്ചത്തില് ചൈതന്യമായി പ്രവേശിച്ചവന് എന്നു ഈ നാമത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം.
(തുടരും)
ഡോ. ബി.സി.ബാലകൃഷ്ണന്
