379 – പ്രാണഃ – പ്രാണന്, ജഡത്തെ ജീവിയാക്കുന്ന ചൈ തന്യം. ജീവന്, ജീവാത്മാവ്. പ്രാണദനായ ഭഗവാന് തന്നെയാണ് പ്രാണനായി പ്രാണിയെ ചേഷ്ടിപ്പിക്കുന്നത്.
380 – അനിലാത്മജസേവിതഃ – വായുപുത്രനാല് സേവിക്കപ്പെട്ടവന്. പുരാണേതിഹാസങ്ങളില് പ്രസ്തുതരായ ഹനുമാനും ഭീമസേനനും വായുവിന്റെ പുത്രരായിരുന്നു. ഗുരുവായൂരപ്പന് ശ്രീരാമനായി അവതരിച്ചപ്പോള് ഭഗവാന്റെ മുഖ്യസേവകന് ഹനുമാനായിരുന്നു. രാമകഥ നിലനില്ക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ജീവിച്ചിരിക്കാന് വരം ലഭിച്ച ഹനുമാന് ഇപ്പോഴും ഭഗവാനെ സേവിക്കുന്നു.
മഹാഭാരതകഥാപാത്രമായ ഭീമനെ ഭഗവാന്റെ സേവകനെന്ന് പറയാമെങ്കിലും ഹനുമാനോളം നിസ്വാര്ഥവും പൂര്ണവുമായ ദാസഭാവം ഭീമന് പ്രാപിക്കാനായില്ല.
381 – ആദിഭൂതഃ – എല്ലാത്തിനും ആദിയായി ഭവിച്ചവന്. എല്ലാ ലോകങ്ങളും ലോകങ്ങളിലുള്ള ജീവികളും ജഡവസ്തുക്കളും ചൂട്, തണുപ്പ്, ഇരുട്ട്, വെളിച്ചം തുടങ്ങിയ പ്രതിഭാസങ്ങളും ഭഗവാന്റെ വിഭൂതികളുടെ അല്പാംശം മാത്രമാണ്. അവയെല്ലാം ഭഗവാനില് നിന്നുണ്ടായി. എല്ലാത്തിനും ആദികാരണമാകയാല് ആദിഭൂതന് എന്നു നാമം.
382. അനാദ്യനന്തഃ – ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തവന്. എല്ലാ ബ്രഹ്മാണ്ഡമണ്ഡലങ്ങള്ക്കും ആദിഭൂതനാണ് ഭഗവാന് എന്ന് മുന്നാമം സൂചിപ്പിച്ചു. എല്ലാത്തിനും ആദിഭൂതനായ ഭഗവാന് ആദിയും അന്തവും ഇല്ല. കാലം രൂപപ്പെടുന്നത് ഭഗവാനില് നിന്നാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഭഗവാന് കാലാതീതനാണ്. കാലം കൊണ്ട് ഭഗവാന് ക്ഷയ വും നാശവുമില്ല.
383. ക്ഷാന്തിക്ലാന്തിവിവര്ജിതഃ – ക്ഷാന്തിയും ക്ലാന്തിയും ഇല്ലാത്തവന്. ക്ഷാന്തി എന്ന പദത്തിന് സഹനം, ക്ഷമ, കാത്തിരിക്കല് എന്നര്ഥം. മനുഷ്യര്ക്കും ദേവന്മാര്ക്കും മറ്റും ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ടായാല് അനുകൂലമായ കാലം കാത്തിരുന്നേ പറ്റൂ. ഭഗവാന് ആഗ്രഹങ്ങളില്ല. ലോകനന്മയ്ക്കായി തീരുമാനങ്ങളുണ്ടാകാം. ഉണ്ടായാല് അത് സ്വാഭാവികമായി നടപ്പിലാകും. അതുകൊണ്ട് ഭഗവാന് ക്ഷാന്തിവിവര്ജിതനാണ്. മനുഷ്യനായി അവതരിക്കുമ്പോള് മറ്റു മനുഷ്യരെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നതുകൊണ്ട് കാത്തിരിക്കുന്നതായും ദുഃഖം സഹിക്കുന്നതായും അഭിനയിക്കേണ്ടിവരും. അത് ക്ഷാന്തിയല്ല. അവതാരലീലയാണ്. ക്ലാന്തി തളര്ച്ചയാണ്. മനുഷ്യരുടെ ബുദ്ധിയും ശരീരവും കുറെ നേരം പ്രവര്ത്തിച്ചാല് ക്ഷീണിക്കും. പിന്നെ വിശ്രമവും ആഹാരവും കൊണ്ട് ഊര്ജം വീണ്ടെടുക്കണം. ഭഗവാന് ശരീരവും നമ്മുടേതുപോലെ ശരീരബദ്ധമായ ബുദ്ധിയും ഇല്ല. ശുദ്ധചൈതന്യമാണ് ഭഗവദ്രൂപം. അതിന് ഉത്പത്തിയും നാശവും ഉറക്കവും ഉണര്വും തളര്ച്ചയും ഉത്സാഹവുമൊന്നും ബാധകമല്ല.
(തുടരും)
ഡോ. ബി.സി.ബാലകൃഷ്ണന്
