ഒരുവന്റെ കര്മ്മങ്ങള് ശുദ്ധമാകണമെങ്കില് അയാള് അവയെ ഈശ്വരാര്പ്പണമായി നിഷ്ക്കാമതയോടെ നിര്വ്വഹിക്കണം. കര്മ്മങ്ങള് കര്മ്മങ്ങള്ക്കുവേണ്ടി നിര്വ്വഹിക്കുക. ഇതാണ് ധാര്മ്മികോല്ക്കര്ഷത്തിന്റെ പരമകാഷ്ഠ.
പക്ഷേ,മഹോന്നതമായ ഈ ആദര്ശത്തില് എത്തിച്ചേരണമെങ്കില് ആദ്യമായി സ്വന്തം കര്മ്മങ്ങളെ ഈശ്വരാര്പ്പണബുദ്ധിയോടെ അനുഷ്ഠിച്ചു ശീലിക്കണം. നിങ്ങള് ചെയ്യുന്ന കര്മ്മങ്ങള്ക്കു പ്രതിഫലമോ പ്രത്യുപകാരമോ പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. പ്രതിഫലം തീര്ച്ചയായും വന്നു ചേരും. പക്ഷേ നിങ്ങളതു പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.
പ്രതിഫലത്തില് മനസ്സ് ആസക്തമാകരുത്. നിങ്ങളുടെ സകല കഴിവുകളും ശ്രദ്ധയും ഏകാഗ്രതയും കര്മ്മാചരണത്തില് വിനിയോഗിക്കണം.
കര്മ്മങ്ങള് ഈശ്വരാര്പ്പണമാകണമെങ്കില് ആദ്യം ഈശ്വരനെ സ്മരിക്കണം. ഈശ്വരനെ സ്മരിക്കുമ്പോള് അഹന്തയ്ക്കോ,വികാരങ്ങള്ക്കോ മനസ്സില് സ്ഥാനമുണ്ടാകുകയില്ല. അപ്പോള് എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും ധാര്മ്മികമാവും.
ഈശ്വരസ്മരണ എന്നു പറഞ്ഞാല് ഈശ്വരനാണ് തന്റെ സകല കായികചേഷ്ടകളുടെയും മാനസിക വൃത്തിയുടെയും സുസ്ഥിരസാക്ഷിയെന്നും അവിടുന്ന് സകല കര്മ്മങ്ങളുടെയും പ്രചോദകനും കര്ത്താവും ഫലദാതാവും ആണെന്നും ഉള്ള ബോധമാണ്.
ഈശ്വരന് ഉള്ളില് കുടികൊള്ളുന്ന സാക്ഷിചൈതന്യമാണെന്നു നിങ്ങള് ഓര്മ്മിക്കുന്നപക്ഷം പാപാചരണത്തിനും ദ്രോഹചിന്തക്കും നിങ്ങള്ക്കു കഴിവുണ്ടാകുകയില്ല. ഈശ്വരഭയം ജ്ഞാനോദയത്തിന്റെ ആരംഭമാണ്.
അതുപോലെ ഈശ്വരനാണ് പ്രചോദകനും കര്ത്താവും ഫലദാതാവും എന്നു സ്മരിക്കുകയാണെങ്കില് നിങ്ങളുടെ കര്മ്മങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് അഹങ്കരിക്കാന് സാധിക്കുകയില്ല. നിങ്ങളുടെ യോഗ്യതകള്,നേട്ടങ്ങള്,കഴിവുകള് ഇവയെപ്പറ്റി സ്വയം അഭിമാനിക്കുകയില്ല. നിങ്ങള് വിനയാന്വിതരാകും.
ദിവ്യജ്ഞാനം ഉദിക്കും. നിങ്ങളുടെ എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളിലും അവയുടെ നേട്ടങ്ങളിലും ഈശ്വരന്റെ ഇച്ഛയും അനുഗ്രഹവും കണ്ടെത്താന് കഴിയും.
(സമ്പാ:കെ.എന്.കെ.നമ്പൂതിരി)
