മക്കളെ,
ജീവിതത്തില് അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ തെറ്റു ചെയ്യാത്തവരും തെറ്റുപറ്റാത്തവരുമായി ആരും ഉണ്ടാവില്ല. ചെയ്തുപോയ തെറ്റുകളെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ച് വിഷമിക്കുന്നവര് ധാരാളമുണ്ടാകും. എന്നാല് കഴിഞ്ഞുപോയതിനെക്കുറിച്ചോര്ത്തു വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പ്രയോജനമില്ല. കഴിഞ്ഞതു കഴിഞ്ഞു. ഇനിയും അവയെക്കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചു വിഷമിക്കുവാന് തുടങ്ങിയാല് ഉള്ള ശക്തികൂടി നഷ്ടമാകും.
അതിനാല് തെറ്റു തിരുത്താനും ഇനി തെറ്റു ചെയ്യാതിരിക്കാനുമുള്ള പരിശ്രമമാണ് വേണ്ടത്. ഇനി ചെയ്യുന്നത് നല്ല കര്മ്മങ്ങളായാല് അതു മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കും. അതാണു വേണ്ടത്. നല്ലതു ചിന്തിക്കാനും പ്രവര്ത്തിക്കാനുമുള്ള ആഗ്രഹവും അതിനുവേണ്ടിയുള്ള ശ്രമവും മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയെയാണു കാണിക്കുന്നത്.
തെറ്റു ചെയ്തുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കില് അതിനെ ഓര്ത്തിരുന്നു വിലപിച്ചു സമയം നഷ്ടമാക്കുകയല്ല വേണ്ടത്. പശ്ചാത്താപത്തില്നിന്നും ഊറിവരുന്ന കണ്ണുനീരിന് കഴുകിക്കളയുവാനാവാത്ത പാപങ്ങളില്ല. എന്നാല് ശരിയേതെന്ന് അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ തെറ്റാവര്ത്തിക്കുവാന് പാടില്ല. ശരിയായ മാര്ഗ്ഗത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാന് വേണ്ട ശക്തി മനസ്സിനു പകരണം.
ഒരു ചെറിയ കുട്ടി പന്തെടുത്ത് അമ്മയെ എറിഞ്ഞാലും അമ്മ അതെടുത്തു ചിരിച്ചുകൊണ്ടു നില്ക്കും. കുട്ടിയെ എടുത്ത് ഉമ്മ വയ്ക്കും. എന്നാല് കുട്ടി വളര്ന്നതിനു ശേഷമാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതെങ്കില് അമ്മ പൊറുക്കുകയില്ല. അതുപോലെ നാം ഇതുവരെ ധാരാളം തെറ്റുകള് അറിയാതെ ചെയ്തുപോയിട്ടുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ നിമിഷംവരെ നാം എങ്ങനെ ജീവിച്ചുവെന്നതിനെ കുറിച്ച് ഓര്ത്തു ദുഃഖിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അതു ‘ക്യാന്സല്ഡ് ചെക്കാണ്’. പെന്സിലും അതിനടുത്തു റബ്ബറുമുണ്ട്. എഴുതിയാലുടനെ മായ്ക്കുകയും ചെയ്യാം. പക്ഷേ ഒന്നുരണ്ടുതവണയേ മായ്ക്കുവാന് കഴിയൂ. കൂടെക്കൂടെ മായ്ക്കാന് ശ്രമിച്ചാല് പേപ്പറു കീറും. അറിവില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകള് അവിടുന്നു ക്ഷമിക്കും. എന്നാല് തെറ്റാണെന്നറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിട്ട്, വീണ്ടും ആവര്ത്തിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്. അതു പാടില്ല.
‘ഇത്രയും നാള് ഞാന് ധാരാളം തെറ്റുകള് ചെയ്താണു ജീവിച്ചത്. പ്രാര്ത്ഥിക്കാന് തക്ക ശുദ്ധി എന്റെ മനസ്സിനില്ല. അതിനാല് മനസ്സ് നന്നായതിനുശേഷം പ്രാര്ത്ഥിക്കാം’ എന്നു ചിന്തിക്കരുത്. കടലിലെ തിരയടങ്ങിയിട്ടു കുളിക്കാമെന്നു വിചാരിച്ചാല് കുളിക്കാന് പറ്റില്ല. ഡോക്ടര് രോഗിയോട്, രോഗം ഭേദമായിട്ട് തന്റെയടുത്തു വന്നാല് മതിയെന്നു പറഞ്ഞാല് എങ്ങനെ ശരിയാകും? രോഗം മാറാനാണു ഡോക്ടറെ സമീപിക്കുന്നത്. അതുപോലെ മനസ്സ് ശുദ്ധമാക്കിത്തരേണ്ടത് ഈശ്വരനാണ്. അതിനുവേണ്ടിയാണ് നാം അവിടുത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നത്. ഈശ്വരനെ ആശ്രയിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുവാന് കഴിയൂ.
സ്വന്തം തെറ്റുകളെയും പരാജയങ്ങളെയും കുറിച്ചോര്ത്തു നാം വിലപിച്ചിരിക്കരുത്. ജീവിതമാകുന്ന വലിയ മൂലധനം ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ മുന്പിലുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു നേടാന് കഴിയുന്ന വലിയ ലാഭത്തെക്കുറിച്ചു നാം ചിന്തിക്കണം. ദുഃഖങ്ങളുടെ നടുവിലും ജീവിതത്തിനു ചൈതന്യം പകരുന്നതു ശുഭാപ്തിവിശ്വാസമാണ്. ആ ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം നാം ഒരിക്കലും കൈ വെടിയരുത്. ഒരിക്കല് കുറെ ഒച്ചുകള് ഇഴഞ്ഞുപോവുകയായിരുന്നു.
എതിരെ കുറെ പക്ഷികള് പറന്നുവരുന്നു. പക്ഷികള് ഒച്ചുകളോടു ചോദിച്ചു, ”നിങ്ങളെങ്ങോട്ടു പോവുകയാണ്?” ”ഇന്നയിടത്തൊരു കാടുണ്ട്. അവിടേക്കു പോവുകയാണ്.” അപ്പോള് പക്ഷികള് പറഞ്ഞു, ”ഞങ്ങള് അവിടെ നിന്നാണു വരുന്നത്. ആ കാട്ടിലൊരു പഴവുമില്ല, ഒരു ഇലയുമില്ല, ആകെ ഉണങ്ങി നില്ക്കുകയാണ്. എന്തിനാണു വെറുതെ അങ്ങോട്ടു പോകുന്നത്?” ഒച്ചുകള് പറഞ്ഞു, ”ഇല്ലില്ല. ഞങ്ങളവിടെ എത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും അവിടുത്തെ വൃക്ഷങ്ങള് തളിരിടാന് തുടങ്ങും.”
നോക്കുക. അവര് ഒന്നും മുന്നില് കാണുന്നില്ലെങ്കിലും ആത്മവിശ്വാസം കളയുന്നില്ല. അതുപോലെ മക്കള് തളരാതെ മുന്നോട്ടു പോകണം. ഒരു തെറ്റു ചെയ്തുപോയാല് തെറ്റില് പശ്ചാത്തപിക്കുക, തെറ്റ് ആവര്ത്തിക്കില്ലന്ന് ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുക, സത്കര്മ്മങ്ങള് അനുഷ്ഠിക്കുക, ഈശ്വരനെ ഉപാസിക്കുക തുടങ്ങിയവ പാപം ക്ഷയിക്കാനുംശരിയായ ദിശയില് മുന്നോട്ടു പോകാനും സഹായിക്കും. കൃപ നമ്മെ തീര്ച്ചയായും രക്ഷിക്കും.
