വേദകാലം സ്ത്രീയെ കണ്ടെതെങ്ങിനെ എന്ന ചോദ്യം പല കോണുകളില്‍ നിന്നുമുയരാറുണ്ട്. സ്ത്രീക്ക് സമൂഹത്താല്‍ യാതൊരു സ്ഥാനവും ഇല്ലായിരുന്നു എന്നും അവര്‍ അടിമകളെ പോലെ കരുതപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നും വിദ്യാസമ്പന്നര്‍ പോലും കരുതുന്ന അവസ്ഥയുണ്ട്. അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം ഭാരതീയ തത്വദര്‍ശനങ്ങളെയും പുരാണങ്ങളെയും തിരഞ്ഞു പിടിച്ച് ആക്രമിച്ചു കൊണ്ടുള്ള അപവാദ പ്രചരണങ്ങളാണ്.
വൈദേശികമായുള്ള ഈ ബൗദ്ധികാക്രമണത്തില്‍ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ തന്നെ പല വ്യക്തികളും ഭാഗഭാക്കാവുകയും ചെയ്തതിനാലാണ്. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ സ്വന്തം മതം പ്രചരിപ്പിക്കാനുള്ള ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞുമുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ നേരിടാന്‍ പലപ്പോഴും ഭാരതത്തിനായില്ല. പക്ഷേ, അതിന്റെ ആന്തരിക ശക്തിക്ക് ഒരു പോറല്‍ പോലുമേല്പിക്കുവാന്‍ വാളിന്‍ തുമ്പില്‍ മതം മാറ്റാനെത്തിയവര്‍ക്കായില്ല. ഭാരതത്തിന്റെ മതം ഗ്രന്ഥങ്ങളിലല്ല സമ്പൂര്‍ണമാകുന്നത്. ഉറവ വറ്റാതെ ഇന്നും ഗമിക്കുന്ന ആത്മീയതയിലാണ്. അത്, സത്യത്തെ ഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടാണ് സനാതനമാകുന്നത്. അതീതത്തെ നിരന്തമായ ഉപാസനയിലൂടെ, ധ്യാനത്തിലൂടെ ഉണര്‍ത്തിയെടുത്തവരുടെ, ഇപ്പോഴും സചേതനാബദ്ധമായ ഭവ്യ ആത്മതരംഗിണിയാണത്.
വേദകാലം സ്ത്രീയെ എപ്രകാരമാണ് ബഹുമാനിച്ചിരുന്നത് എന്ന് വേദങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് , ഉപനിഷദാദി സമുജ്ജല ഗ്രന്ഥസമുച്ചയമാണ് സാക്ഷി. വേദങ്ങക്കെമുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ നിന്നും സന്ദര്‍ഭമോ അക്കാലഘട്ടത്തിലെ ജനജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സാമാന്യ ധാരണ പോലുമില്ലാതെ തങ്ങളുടെ വാദഗതിക്കനുകൂലമായി ചില ഭാഗങ്ങള്‍ മാത്രമെടുത്ത് വ്യാഖ്യാനിക്കുകയാണ് ഇന്ന് പലരും. ഇത്തരം വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ നിഷ്‌ക്കളങ്ക ഹൃദയങ്ങളെ വഴിതെറ്റിക്കുകയേ ഉള്ളൂ. പലപ്പോഴും ആശയപരമായി വഴി തെറ്റിയ ഇക്കൂട്ടര്‍ സംവാദങ്ങളില്‍ വേദോപനിഷത്തുകള്‍ എന്താണോ ഉദ്ദേശിച്ചത് അതിന് നേര്‍വിപരീതമായി വാദിക്കും.
