ദ്വിദ്യാഹൃദ്യാഹൃദ്ഗതാത്വത്പ്രസാദാത്
സേവേ നിത്യം ശ്രീകരംത്വത്പദാബ്ജം
ഭാവേമുക്തേര്ഭാജനം രാജമൗലേ
അല്ലയോരാജമൗലേ(ചന്ദ്രചൂഡാ), അങ്ങയുടെ പ്രസാദത്താല്ഹൃദയത്തിലുള്ളആദ്യയായഅവിദ്യ(മായ) പുറത്തേയ്ക്കു പോയി പകരംഹൃദ്യയായവിദ്യ(ജ്ഞാനം) ഹൃദയത്തെ പ്രാപിച്ചു. നിത്യമായതും ശ്രീകരമായതും(ഐശ്വര്യദായകമായതും) ആയ അങ്ങയുടെ പാദപദ്മങ്ങളെ ഞാന് സേവിക്കുന്നു. ഞാന് മുക്തിക്കു ഭാജനമായി(പാത്രമായി) ഭവിക്കേണമേ.
ദൂരീകൃതാനി ദുരിതാനി ദുരക്ഷരാണി
ദൗര്ഭാഗ്യദുഃഖദുരഹങ്കൃതിദുര്വചാംസി
സാരംത്വദീയചരിതം നിതരാം പിബന്തം
ഗൗരീശമാമിഹ സമുദ്ധര സത്കടാക്ഷൈഃ
അല്ലയോഗൗരീശാ, എന്റെദുരിതങ്ങളും,മോശമായതലയിലെഴുത്തും,ദൗര്ഭാഗ്യവും, ദുഃഖവുംദുരഹങ്കാരവും,ദുര്വ്വചനവുംദൂരേക്കു നീക്കപ്പെട്ടു.അങ്ങയുടെസാരവത്തായകഥാമൃതം നന്നായി പാനം ചെയ്തുകഴിയുന്ന എന്നെ അങ്ങ്ഉത്തമകടാക്ഷത്താല് സമുദ്ധരിക്കേണമേ(സംസാരസാഗരത്തില് നിന്ന് ഉദ്ധരിച്ച് മുക്തി നല്കേണമേ).
സോമകലാധരമൗലൗ
കോമളഘനകന്ധരേമഹാമഹസി
സ്വാമിനി ഗിരിജാനാഥേ
മാമകഹൃദയം നിരന്തരംരമതാം
ചന്ദ്രക്കലധരിക്കുന്ന ശിരസ്സോടുകൂടിയവനും മനോഹരമായകര്മേഘം പോലെകറുത്തനിറമാര്ന്ന കഴുത്തോടുകൂടിയവനും മഹത്തായതേജസ്സോടുകൂടിയവനും സ്വാമിയും ആയ ഗിരിജാനാഥനില്എന്റെഹൃദയം നിരന്തരംരമിക്കുമാറാകട്ടെ.
സാരസനാ തേ നയനേ
താവേവകരൗ സ ഏവകൃതകൃത്യഃ
യായേയൗയോ ഭര്ഗം
വദതീക്ഷേതേസദാര്ചതഃസ്മരതി
യാതൊരു നാവ് ഭര്ഗ്ഗനെ(ശിവനെ) കീര്ത്തിക്കുന്നുവോ ആ നാവ്കൃതകൃത്യയാകുന്നു. യാതൊരു നേത്രങ്ങള് ശിവനെ ദര്ശിക്കുന്നുവോ ആ നേത്രങ്ങള് കൃതകൃത്യരാകുന്നു. യാതൊരുകരങ്ങള്ശിവനെ എപ്പോഴുംഅര്ച്ചിക്കുന്നുവോ ആ കരങ്ങള്കൃതകൃത്യരാകുന്നു. യാതൊരുവന് ശിവനെ സ്മരിക്കുന്നുവോ അവന് കൃതകൃത്യനാകുന്നു(കൃതാര്ത്ഥനാകുന്നു).
അതിമൃദുലൗമമചരണാ
വതികഠിനം തേ മനോ ഭവാനീശ
ഇതിവിചികിത്സാംസന്ത്യജ
ശിവകഥമാസീദ്ഗിരൗതഥാവേശഃ
എന്റെകാലുകള്അതിമൃദുലങ്ങളാണ്.ഇവന്റെ മനസ്സാകട്ടെ അത്യധികംകഠിനമാണ്. ഇങ്ങനെയുള്ളസംശയങ്ങള്അങ്ങ് പരിത്യജിച്ചാലും. അല്ലയോ ഭവാനീപതേ, ഈ സംശയത്തോടെഅങ്ങ് പര്വതത്തില്എങ്ങിനെ പ്രവേശിച്ചു?.
എന്റെ(ഭക്തന്റെ) മനസ്സ്കഠിനമാണ്. അതിനാല്തന്റെമൃദുലപാദങ്ങളാല്അവിടെഎങ്ങിനെ പ്രവേശിക്കുംഎന്നു ഭഗവാന് സംശയിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതാണു മനസ്സിലേക്കു പ്രവേശിക്കാന് ഭഗവാന്വൈമുഖ്യംകാണിക്കുന്നത്. പക്ഷേ അതേമൃദുലപാദങ്ങള് ഉപയോഗിച്ചാണുകഠിനമായഹിമഗിരിയില് ഭഗവാന് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അതിനാല്കടുപ്പമുള്ളഎന്റെ മനസ്സില് പ്രവേശിക്കുവാനുള്ളവൈമുഖ്യം അനാവശ്യമാണ്എന്ന് ഭക്തന് ഭഗവാനെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു.
