447. ഭക്തിഗമ്യാഃ ഭക്തികൊണ്ടു പ്രാപിക്കപ്പെടാവുന്നവള്. ഇൗശ്വരോന്മുഖമായ അനുരാഗം എന്നാണ് ഒരാചാര്യന് ഭക്തിയെ നിര്വചിക്കുന്നത്. തന്നെക്കാള് ശ്രേഷ്ഠമായ ഏതിന്റെയെങ്കിലും നേര്ക്കുള്ള ബഹുമാനാദരങ്ങളെയും ഭക്തി എന്നുപറയാം. പരാശക്തിയായ മൂകാംബികയ്ക്കുതന്നെത്തന്നെ നിരുപാധികം സമര്പ്പിക്കാന് കഴിയുന്ന ഭക്തന് ദേവിയെ പ്രാപിക്കാന് കഴിയും. ദേവിയെ പ്രാപിക്കുന്ന ഭക്തന് പിന്നെ പരാജയമോ ദുഃഖമോ ഇല്ല. നിര്വികല്പമായ ശാന്തി ലഭിക്കും.
448. ദുഃഖഹന്ത്രീഃ ദുഃഖത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവള്. മനസ്സിനോ ശരീരത്തിനോ ഉണ്ടാകുന്ന അസ്വസ്ഥതമൂലം ദുഃഖം ഉണ്ടാകാം. ദുഃഖകാരണം എന്തായാലും, ദുഃഖം എത്ര തീവ്രമായാലും ലോകമാതാവായ മൂകാംബികയെ അഭയം പ്രാപിച്ചാല് ആ ദുഃഖം നശിക്കും. ദേവീ കാരുണ്യത്തിനു നശിപ്പിക്കാനാകാത്ത ദുഃഖമില്ല.
449. ചതുര്വര്ഗപ്രദായിനീഃ ധര്മ്മം, അര്ത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നീ നാലു പുരുഷാര്ത്ഥങ്ങളും തന്ന് അനുഗ്രഹിക്കുന്നവന്.
450. സംസാരസാഗരോത്താരപാത്രീഭൂതപദാംബുജാഃ സംസാര സാഗരം കടക്കാനുള്ള യാനപാത്രമായ പാരാംബുജമുള്ളവള്. മൂകാംബികാദേവിയുടെ പാദസ്മരണകൊണ്ട് സമുദ്രംപോലെ ദുഷ്കരമായ സംസാരം തരണംചെയ്യാന് സാധിക്കും. സ്വന്തം ശക്തികൊണ്ട് സംസാര സാഗരത്തില് മുങ്ങിത്താഴാനേ കഴിയൂ.
…. തുടരും
