ഗൗണീഭക്തിയുടെ എട്ടാമത്തെ അംഗം ”സഖ്യം” ആകുന്നു. സഖാവിന്റെ ഭാവം എന്നോ കര്മ്മം എന്നോ സഖ്യശബ്ദത്തിന് അര്ത്ഥം പറയാം. നിഷ്കളങ്കവും പരമവുമായ പ്രേമാതിശയത്താല് തുല്യനിലയില് വര്ത്തിക്കുന്ന രണ്ടു വ്യക്തികളാണ് സഖാക്കള്. ”സമാധാനഃ ഖ്യായതേ ലോകൈരിതി സഖാ” എന്ന് സഖീശബ്ദത്തിന് പണ്ഡിതന്മാര് വ്യുത്പത്തി കല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഗുണങ്ങള്, വയസ്സ്, വേഷഭൂഷാദികള് മുതലായവയാല് ഒരാള് മറ്റൊരാള്ക്ക് തുല്യനെന്ന് ജനങ്ങളാല് പറയപ്പെടുന്നവനാണ് സഖാവ്. സുഹൃത്തെന്നും സഖാവിനെ പറയാവുന്നതാണ്. അതിനാല് സഖ്യത്തിന് സൗഹൃദം എന്നുകൂടി ഒരു പേരുണ്ട്. ഗൗണീഭക്തിക്കു വിഷയം സഗുണപരമേശ്വരനാണല്ലോ. ധര്മ്മസംസ്ഥാപനത്തിനുവേണ്ടി ലോകത്തില് ലീലാവിഗ്രഹം കൈക്കൊണ്ട് ആവിര്ഭവിക്കുന്ന ആ ഈശ്വരന്റെ അവതാരമൂര്ത്തികളോട് സുഹൃദ്ഭാവത്തില് വര്ത്തിക്കുന്ന ഭക്തനാണ് ഈശ്വരന്റെ സഖാവ്. ആ സഖാവിന് ഈശ്വരന്റെ നേരെ ഉണ്ടാകുന്ന പരമപ്രേമരൂപമായ ഭക്തിക്കു ഭക്തിശാസ്ത്രങ്ങളില് ”സഖ്യ”മെന്ന പേരാണ് നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
സഖ്യഭക്തിക്ക് വിഷയം ഈശ്വരനും ആശ്രയം ഈശ്വരന്റെ സഖാക്കളുമാകുന്നു. ഈശ്വരനോട് എല്ലാ വ്യവഹാരങ്ങളിലും സൗഹൃദം പുലര്ത്തുന്നവരാണു സഖ്യാസക്തന്മാരായ ഭക്തന്മാര്. ശ്രീരാമാവതാരത്തില് സുഗ്രീവനും, വിഭീഷണനും, ശ്രീകൃഷ്ണാവതാരത്തില് ഉദ്ധവരും അര്ജ്ജുനനും കുചേലബ്രാഹ്മണനും സഖാക്കളെന്നനിലയില് ആണു വര്ത്തിച്ചിരുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള ഭക്തശ്രേഷ്ഠന്മാര്ക്ക് ഈശ്വരന്റെ നേരെ ഉണ്ടാകുന്ന നിരതിശയമായ പ്രേമം സഖ്യഭക്തിക്ക് ഉദാഹരണമാകുന്നു.
വിഷയസേവകൊണ്ട് സാധാരണ മനുഷ്യര്ക്ക് വിഷയങ്ങളില് രതിയുണ്ടാകുന്നതുപോലെ ഈശ്വരസേവകൊണ്ടു ഭക്തജനങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തില് ഈശ്വരവിഷയകമായ രതിയുണ്ടാകുന്നു. ആ രതി ഭക്തിരസമായി പ്രകടമാകുന്നത് ശാന്തം, ദാസ്യം, സഖ്യം, വാത്സല്യം, മാധൂര്യം എന്ന് അഞ്ചുവിധത്തിലാണ്. അപൂര്വം ചില ഭക്തന്മാര്ക്കു മാത്രമേ ഈശ്വരന്റെ നേരെ സഖ്യഭക്തി പുലര്ത്തുവാന് സാധിച്ചിട്ടുള്ളൂ. ഭൂരിപക്ഷം ഭക്തജനങ്ങളും ദാസ്യമാര്ഗമാണ് അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഈശ്വരനെ മഹാപ്രഭു എന്നുള്ള നിലയില് കാണുമ്പോള് ജീവന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദാസ്യം തനിയേ അംഗീകരിച്ചുപോകും. ഈശ്വര മാഹാത്മ്യത്തിന് അത്ര വലിയ പ്രഭാവമുണ്ട്. ശ്രീകൃഷ്ണാവതാരത്തില് സഖ്യഭക്തി പുലര്ത്തിയിരുന്ന ഭക്തന്മാരെ നാലുതരത്തില് വിഭജിച്ചിട്ടുണ്ട്. സുഹൃത്ത്, സഖാവ്, പ്രിയസഖന്, നര്മ്മസഖന് എന്നപേരിലാണ് അവര് അറിയപ്പെടുന്നത്.
ശ്രീകൃഷ്ണനേക്കാള് പ്രായം കൂടിയവരും അദ്ദേഹത്തെ സുഹൃദ്ഭാവത്തില് നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നവരുമാണ് സുഹൃത്തുക്കള്. സുഭദ്രന്, ബലഭദ്രന്, മണ്ഡലീഭദ്രന്, ഗോഭടന്, ഇന്ദ്രഭടന് തുടങ്ങിയവര് അതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാകുന്നു.
ശ്രീകൃഷ്ണനേക്കാള് പ്രായം കുറഞ്ഞവരും എന്നാല് വ്യവഹാരത്തില് തുല്യഭാവത്തില് വര്ത്തിച്ചിരുന്നവരും ആയ വിശാലന്, ദേവപ്രസ്ഥന്, വൃഷഭന്, ഓജസി മുതലായ ഭക്തന്മാര് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഖാക്കളായിരുന്നു.
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ സമവയസ്കന്മാരായ സുദാമാവ്, ശ്രീദാമാവ്, ദാമാവ്, വസൂദാമാവ്, അംശു, ഭദ്രസേനന് തുടങ്ങിയവര് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രിയസഖന്മാരാണ്.
എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും തുല്യത പുലര്ത്തിപ്പോന്ന അര്ജ്ജുനന്, സുബലന്, വാസന്തന്, ഉജ്വലന് തുടങ്ങിയവര് ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ നര്മ്മസഖന്മാരായിരുന്നു. അവര് ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ രഹസ്യലീലകളില്പ്പോലും സഹകരിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടാണു നര്മ്മസഖഭാവത്തില് എത്തിച്ചേര്ന്നത്.
സഖ്യഭക്തിയുടെ ജീവനശക്തി, സുദൃഢമായ മൈത്രിയാകുന്നു. അവതാരമൂര്ത്തിയായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അലോകസാധാരണമായ വൈഭവം കൂടെക്കൂടെ കാണാന് കഴിഞ്ഞിട്ടുപോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബാല്യസഖന്മാരായ ഗോപബാലന്മാര് ഒരു ചങ്ങാതിയായിട്ടുമാത്രമേ അദ്ദേഹത്തെ വീക്ഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ആ ബാലന്മാര് ഗോപാലകൃഷ്ണനെ കളിയാക്കുകയും അടിക്കുകയും മറ്റും ചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്. എന്നാലും ആ ഗോപബാലന്മാരും ബാലകൃഷ്ണനും തമ്മിലുള്ള മൈത്രീബന്ധം സുദൃഢമായിരുന്നു.
കൃഷ്ണസ്യ വിഷ്വക് പുരുരാജിമണ്ഡലൈ-
രഭ്യാനനാഃ ഫുല്ലദൃംശോ വ്രജാര്ഭകാഃ
സഹോപവിഷ്ടാ വിപിനേ വിരേജ്ജൂ-
ശ്ച്ഛദാ യഥാംഭോരുഹകര്ണ്ണികായാഃ
എന്ന് ഭാഗവതത്തില് ശ്രീകൃഷ്ണനും ഗോപകുമാരന്മാരും കൂടി സൗഹൃദപൂര്വ്വം ഒന്നിച്ചിണങ്ങി ഇരിക്കുന്നത് മനോഹരമായി വര്ണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നു.
…. തുടരും
