ഭക്തന് ഒരു വ്യാപാരിയല്ല. ഭക്തിയെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു വിലപേശലുമില്ല. ഈശ്വരനെ സമീപിക്കുന്നതില് ഭക്തനു ഒരു വ്യാപാരമനസ്ഥിതി ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. കാരണം അയാള് യാചകനല്ല. മാതാവ് മാത്രമാണ്. ഈശ്വരനെ ഒഴികെ അയാള് യാതൊന്നും ദര്ശിക്കുന്നില്ല. യാതൊന്നും അനേ്വഷിക്കുന്നില്ല.
ഒന്നും അഭിലഷിക്കുന്നില്ല. യാതൊന്നും സ്മരിക്കുകയോ യാതൊന്നും അറിയുകയോ യാതൊന്നും അനുഭവിക്കുന്നുമില്ല. ഈശ്വര പരിപൂരിതനാണയാള്. തന്മൂലം അഹന്തയില്ല. ഈശ്വരന്റെ തൃക്കരങ്ങളില് ഒരു ഉപകരണം മാത്രം. അപ്പോള് ആര് ആരെ പ്രേമിക്കുന്നു! പ്രേമത്തിന്റെ അനിര്വചനീയമായ സ്വഭാവം വിശദീകരിക്കാനാവാത്തതാണ്. പ്രേമത്തിലുള്ള ദ്വൈതം പരിമിതികളോടും നാനാത്വത്തോടുംകൂടിയ ദ്വൈതമല്ല.
ഭക്തന്റെയും ഭഗവാന്റെയുമിടയ്ക്ക് അകല്ച്ചയില്ല. ഈശ്വരനുമായുള്ള താദാത്മാനുഭൂതിയില് അവശേഷിക്കുന്ന ദ്വൈതഭാവമാണതെന്നു പറയാം.രൂപത്തിന്റെ അവലംബമില്ലാതെ ഒരാള്ക്ക് ആത്മീയാനുഭൂതിയുടെ വേദിയിലേക്കുയരുക സാദ്ധ്യമല്ല. ഈ രൂപം മനോമണ്ഡലത്തിലെ ലൗകിക പ്രതിഫലനങ്ങളെയെല്ലാം തുടച്ച് മാറ്റുന്നു. ആ രൂപമാണ് ഇഷ്ടദേവതയുടെ സഗുണസ്വരൂപം. ഭക്തിയെ പ്രകീര്ത്തിക്കാനും പ്രചരിപ്പിക്കാനുമായി ലോകത്ത് അവതരിക്കുന്ന മുക്ത പുരുഷന്മാര്പോലും ഈ ഈശ്വര സ്വരൂപത്തില് ആകൃഷ്ടരായി ഭവിക്കുന്നു.
അവരുടെ കണ്മുമ്പില് ആ സ്വരൂപം പ്രതൃക്ഷപ്പെടുന്നതോടെ അവര്ക്ക് ദേഹബോധവും പ്രപഞ്ചബോധവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഒരു ഈശ്വര പ്രേമാനേ്വഷകന് പ്രധാനമായിട്ടുള്ള രണ്ട് അവലംബങ്ങളാണ് ഈശ്വരനാമവും ഈശ്വരസ്വരൂപവും. നാമത്തിനു മാധുര്യവും രൂപത്തിനു സൗന്ദര്യവും നല്കുന്നത് ഭക്തിയാണ്. നാമവും രൂപവും ആകുന്ന സോപാനം വഴി ഭക്തന് ഒടുവില് ആത്മീയാനുഭൂതിയുടെ ഈശ്വരാനുഭൂതിയുടെ പരമ ശ്രേണിയിലെത്തുന്നു.
ശ്രീ രമാദേവി
