പാശ്ചാത്യരാജ്യത്ത് ഒരു നിരീശ്വര ഭരണകൂടം വീക്ഷണം സ്വീകരിക്കാന് നിര്ദോഷികളായ പൗരന്മാരെ നിര്ബന്ധിച്ച കാര്യം ഇവിടെ പരാമര്ശിക്കുന്നത് പ്രസക്തമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഗ്രാമീണരെ മതപരിവര്ത്തനം ചെയ്യിക്കാന് ഗവണ്മെന്റ് അതിന്റെ പ്രചാരണ വിഭാഗത്തെ നിയോഗിച്ചു. നിര്ദോഷികളായ ഗ്രാമീണരോട് അവര് ചോദിച്ചു. ”നിങ്ങളെന്തിനാണു പള്ളിയില് പോകുന്നത്? എന്താണ് നിങ്ങള് ദൈവത്തോടു പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്നത്?” ഗ്രാമീണര് പറഞ്ഞു,” ഈശ്വരന് ഞങ്ങള്ക്കു ഭക്ഷണം തരുന്നു”.
നിരീശ്വരവാദികള് അവരേയും കൂട്ടി പള്ളിയിലെത്തിയിട്ട് ഭക്ഷണത്തിനുവേണ്ടി ദൈവത്തോട് പ്രാര്ത്ഥിക്കാന് പറഞ്ഞു. നിഷ്കളങ്കമായ ഭക്തിയോടെ ഗ്രാമീണര് പ്രാര്ത്ഥന തുടങ്ങി. പ്രാര്ത്ഥന കഴിഞ്ഞപ്പോള്, ഭക്ഷണം കിട്ടിയോ, എന്ന് ഉദേ്യാഗസ്ഥന്മാര് അവരോടു ചോദിച്ചു. അമ്പരന്നുപോയ ഗ്രാമീണര് നിഷേധാര്ഥത്തില് തലയാട്ടി.
തുടര്ന്ന് ഈ ഉദ്യോഗസ്ഥര് തങ്ങളോട് ഭക്ഷണത്തിനുവേണ്ടി പ്രാര്ത്ഥിക്കാന് ഗ്രാമീണരോട് പറഞ്ഞു. അവര് അത് അനുസരിച്ചു. ഉടന്തന്നെ, വിജയഭാവത്തില്, നിരീശ്വരവാദികള് ഒരു കുട്ട നിറയെ അപ്പം അവിടെയെത്തിച്ചു. ഗ്രാമീണര്ക്കു സന്തോഷമായി. ഗവണ്മെന്റ് പ്രതിനിധികള് ദൈവത്തേക്കാള് സഹാതാപം കാണിക്കുന്നവരും ഉപകാരം ചെയ്യുന്നവരുമാണെന്ന് അവര്ക്കു തോന്നി.
കഷ്ടം, ഒരു ഭഗവദ്ഭക്തനെങ്കിലും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് ആ ഗ്രാമീണരുടെ വിശ്വാസം തകര്ക്കപ്പെടുകയില്ലായിരുന്നു. പ്രാരംഭ ഭക്തരുടെ ഇളംഭക്തി എപ്പോഴും തകര്ച്ചയ്ക്കു വിധേയമാകാവുന്നതാണ്. എന്നാല് ഭക്ഷണം വരുന്നത് ദൈവത്തില് നിന്നുതന്നെയാണ്, നിരീശ്വരവാദികളില് നിന്നല്ല.
ആ ഗ്രാമീണര്ക്ക് ധര്മശാസ്ത്രങ്ങളുമായി അല്പമെങ്കിലും പരിചയമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് നിരീശ്വരവാദികള് അവരുടെ ദുഷ്ടമായ പദ്ധതിയില് ഒരിക്കലും വിജയിക്കില്ലായിരുന്നു. സാധുക്കളായ ഗ്രാമീണര് നിരക്ഷരരായിരുന്നു. അതിനാല്, ഭഗവാനു മാത്രമേ ഭക്ഷണം നല്കാന് കഴിയൂ എന്നവര്ക്കു മനസ്സിലാക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഭൂമി, ധാന്യങ്ങളുത്പാദിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കില്, തങ്ങളുടെ അത്യന്തം പുരോഗമിച്ച ഭൗതികശാസ്ത്രം ഉണ്ടെങ്കില്പ്പോലും അപ്പമോ മറ്റു ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളോ നല്കാന് നിരീശ്വരവാദികള്ക്ക് ഒരിക്കലും സാധ്യമാവില്ല.
