പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികളേ നിങ്ങളില് വിജ്ഞാനദീപം കൂടുതല് ദീപ്തിയോടെ പ്രകാശിക്കണം. എന്നാല് മാത്രമേ യഥാര്ത്ഥമായ ഭക്തിയുടെ നീരുറവ ഹൃദയങ്ങളില് പൊട്ടിവിടരുകയുള്ളൂ. സത്വതത്വങ്ങള് നിങ്ങളുടെ പ്രജ്ഞയില് അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടണം.
ഈശ്വര പ്രേരിത വചനങ്ങള് നിങ്ങളുടെ നാവുകളില് നിന്നു ഉതിരുമ്പോള് മാത്രമേ അദ്ധ്യാത്മിക മാര്ഗ്ഗത്തിലെന്നപോലെ ആന്തരികജീവിതത്തെ സമ്പന്നമാക്കുന്ന പ്രക്രിയയിലും നിങ്ങള്ക്ക് സ്തുത്യര്ഹമായ പുരോഗതി ആര്ജ്ജിക്കാനാവുകയുള്ളൂ.
ഈ വിഷയപ്രപഞ്ചം മായികമാണ്. അനിത്യമാണ്. അവിദ്യാന്ധകാരത്താല് ആവ്യതവുമാണ്. വ്യാമോഹിത ദൃഷ്ടിക്ക് ഒരു കഷ്ണം കയറ് മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തില് പാമ്പാണെന്നു തോന്നുമല്ലോ! അതുപോലെയാണ് ഈ ലോകം യഥാര്ത്ഥമാണെന്നും നിരുപാധികം നിലനില്ക്കു. ധാമമാണെന്നും ജ്ഞാനവിഹീനന് കാണുന്നത്.ജ്ഞാനക്കണ്ണ് തുറക്കണം. യഥാര്ത്ഥമല്ലാത്തവയെ ആ നിലയില് കാണണം. അങ്ങിനെ വിഭ്രാന്തി അവസാനിപ്പിക്കുക.
അവതാരമായി ആവിര്ഭവിക്കുമ്പോള് ഈശ്വരന് രൂപത്തിലും ധര്മ്മത്തിലും മനുഷ്യത്വം അവലംബിക്കുമെങ്കിലും മാനുഷികമായ ദൗര്ബല്യങ്ങളാലും ചപലതകളാലും സ്പര്ശിക്കപ്പെടുന്നില്ല. സ്വന്തമായി നേടുവാന് അവിടത്തേയ്ക്ക് ഒന്നുമില്ല. അങ്ങനെയാണെങ്കില് പിന്നെ ആരെയാണ് അവിടുന്നു ധ്യാനിക്കുന്നത്?
ഗുരുവിനെ ശരണം പ്രാപിച്ച് ഗുരുവില്നിന്നും പരിത്രാണകമായ മഹാമന്ത്രം ഉപദേശരൂപേണ സ്വീകരിച്ചശേഷവും ജീവിതസഹജമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും കഷ്ടപ്പാടുകളും ഉണ്ടാവുമ്പോള് വിലപിക്കുകയും ഈശ്വരനോട് പരാതിപറയുകയും ചെയ്യുന്ന സാധകന്മാരുണ്ട്. ഇത് ഭക്തിയാണോ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ലക്ഷണം ഇതാണോ! ദൗര്ബല്യത്തിന്റെ ബാഷ്പകണങ്ങള് ബഹിര്ഗമിക്കുന്ന കാലത്തോളം ഈശ്വരനോട് പരാതിപറയുന്ന കാലംവരെ ഒരുവന് ഭക്തിയുടെ കവാടത്തില് പ്രവേശിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ധരിക്കുവിന്. അതേ കുട്ടികളേ ഈ സത്യം അമ്മയ്ക്ക് നിങ്ങളോട് തുറന്നു പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. എന്തെന്നാല് നിങ്ങളെ ഉപദേശിക്കുവാനും ദുര്ബലതകളെ ചൂണ്ടികാണിക്കുവാനും നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം അമ്മയല്ലാതെ മറ്റാരാണുള്ളത്.
– ശ്രീ രമാദേവി
