അനന്തരൂപോ ജീവാത്മാ തിഗ്മതേജാഃ സ്വയംഭവഃ
കാലാതീതോ യുഗദ്ധ്യക്ഷോ ഗുരുവായു പുരേശ്വരഃ
948. അനന്തരൂപഃ – അവസാനമില്ലാത്ത രൂപങ്ങളുള്ളവന്. കാലദേശപരിധികള്ക്കതീതമായ രൂപമുള്ളവന് എന്നും വ്യാഖ്യാനിക്കാം. ഈ പ്രപഞ്ചം ഭഗവാന്റെ രൂപമാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ളതെല്ലാം ഭഗവാന്റെ രൂപങ്ങളാണ്. ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളും വിവിധ ലോകങ്ങളും ഓരോ ലോകത്തുമുള്ള സൂര്യചന്ദ്രഗ്രഹനക്ഷത്രാദികളും വിവിധ ദേവന്മാരും ദനുജന്മാരും മനുഷ്യരും ജീവനുള്ളതും ജീവനില്ലാത്തതും ചരവും അചരവും ഗോചരവും അഗോചരവുമായി ഉള്ളതെല്ലാം ഭഗവാന്റെ രൂപങ്ങളാണ്. ഭഗവാന്റെ വിശ്വരൂപം കണ്ട അര്ജ്ജുനന് അതിനെക്കുറിച്ചും പറയുന്നത്.
”അനേകബാഹുദരവക്ത്രനേത്രം പശ്യാമിത്വാം സര്വതോനന്തരൂപം
നാന്തം ന മദ്ധ്യം നപുനസ്സവാദിം പശ്യാമി വിശ്വേശ്വര വിശ്വരൂപ”
(വിശ്വേശ്വരനും വിശ്വരൂപനുമായ ഭഗവാനേ, അനേകം കൈകളും ഉദരങ്ങളും വക്ത്രങ്ങളും നേത്രങ്ങളും ഉള്ളവനായും അനന്തരൂപങ്ങള് ഉള്ളവനായും നിന്തുരുവടിയെ എല്ലായിടത്തും ഞാന് കാണുന്നു. അങ്ങയുടെ ആദിയും മദ്ധ്യവും അന്തവും ഞാന് കാണുന്നില്ല. ഭഗവദ്ഗീത 11-16) എന്നാണ്. ഈ ശ്ലോകത്തിലെ അനന്തരൂപഃ എന്ന പദത്തിന് ആദിയും മദ്ധ്യവും അന്തവുമില്ലാത്ത രൂപമുള്ളവനെയും അവസാനമില്ലാത്ത രൂപങ്ങളുള്ളവന് എന്നും വ്യാഖ്യാനിക്കാം.
ആദിശേഷനായ അനന്തനായി രൂപം പൂണ്ടവന് എന്നും ഈ നാമത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം. ”അനന്തശ്ചാസ്മി നാഗാനാം” ്(നാഗങ്ങളില് അനന്തന് ഞാനാണ്. ഭഗവദ്ഗീത 10-28) എന്നു ഭഗവാന്തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
949. ജീവാത്മഃ – ജീവാത്മായി രൂപം പൂണ്ടവന്. പരമാര്ത്ഥ സ്വരൂപിയായ ഗുരുവായൂരപ്പന് പ്രപഞ്ചചേതനയായി വര്ത്തിക്കെത്തന്നെ എല്ലാ ജീവികളിലും ജീവാത്മായും വര്ത്തിക്കുന്നുവെന്നു മുന്പു പലതവണ പലരീതിയില് പറഞ്ഞു. ”മമൈവാം ശോ ജീവലോകേ ജീവഭൂതഃ സനാതനഃമനഃ ഷഷ്ഠാനീന്ദ്രിയാണി പ്രകൃതിസ്ഥാനി കര്ഷതി” (എന്റെ സനാതനമായ അംശം ജീവനായി ജീവലോകത്തില് മനസ്സുള്പ്പെടെ ആറായിത്തീര്ന്ന ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ആകര്ഷിക്കുന്നു. ഭഗവദ്ഗീത 15-7) എന്നു ഭഗവാന്തന്നെ പറയുന്നു. ജീവനായി ജീവികളില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നതിനാല് ജീവാത്മാവെന്നു നാമം.
950. തിഗ്മതേജാഃ – തിഗ്മമായ തേജസ്സുള്ളവന്. തിഗ്മം എന്ന പദത്തിന് വളരെ തീഷ്ണതയുള്ളത്, ചുട്ടെരിക്കുന്നത് എന്നര്ത്ഥം. തിഗ്മതേജസ്സെന്ന പദം സൂര്യ പര്യായവുമാണ്. സൂര്യന് ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ ഒരു മൂര്ത്തിയാണല്ലോ; പതിനായിരം ആദിത്യന്മാര് ഒരുമിച്ചുദിച്ചാലുള്ള തേജസ്സുള്ളവനായി ഭഗവാനെ പുരാണങ്ങള് വിവരിക്കുന്നു. പ്രളയാഗ്നിയായി ലോകങ്ങളെ ചുട്ടെരിക്കുന്നവനെന്നും വ്യാഖ്യാനിക്കാം.
(തുടരും)
