നിങ്ങളുടെ ദുഷ്പ്രവൃത്തികളെ സാധൂകരിക്കാന് വേണ്ടി ചിലര് പുണ്യഗ്രന്ഥങ്ങള് ഉദ്ധരിക്കാറുണ്ട്. തങ്ങളുടെ ബുദ്ധിക്ക് പ്രചോദനം തരുന്നത് ഈശ്വരനാണെന്നു തന്മൂലം ഒരു പ്രവൃത്തിക്കു ഉത്തരവാദി തങ്ങളല്ലെന്നും അവര് അവകാശപ്പെടുന്നു.
ഈശ്വരനാണ് പ്രചോദകനെന്നു കര്ത്താവുമെന്നു അറിയുന്നതുതന്നെയാണ് ജ്ഞാനം. വെറും വാക്കുകള് വാരി പ്രയോഗിക്കുന്നത് ജ്ഞാനത്തിന്റെ ലക്ഷണമല്ല. അതൊരു പ്രസംഗകല മാത്രമാണ്. ഈശ്വര മഹത്വത്തിന്റെ ഗാഢാനുഭൂതി സിദ്ധിക്കണം. ഏതിന്റെയും യഥാര്ത്ഥമായ സ്വരൂപത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു പ്രകാശനാളം ഈശ്വരനില്നിന്നുദിക്കും. ഈ പ്രകാശമാണ് ജ്ഞാനം. ഈ ജ്ഞാന പ്രകാശത്തിലാണ് ഒരാള് അവിദ്യയുടെയും അഹങ്കാരത്തിന്റെയും യഥാര്ത്ഥ രൂപം കണ്ടെത്തുന്നത്. ജ്ഞാനം, ഉദയം ചെയ്യുമ്പോള് പ്രകൃതിയോട് താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുക സാദ്ധ്യമല്ല. അപ്പോള് സകലകര്മ്മങ്ങളും നിര്വഹിക്കുന്നത് ഈശ്വര ശക്തിയാണെന്ന ബോധം കൈവരുന്നു. ഈ അവസ്ഥയില് കര്ത്തൃത്വഭാവം നശിക്കുകയും ഈശ്വരന്റെ ഉപകരണമായിത്തീരുകയും ചെയ്യും.
അജ്ഞാനത്തില് മുഴുകി ജ്ഞാനിയെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്ന കപടനാട്യക്കാരനു കര്മ്മാചരണത്തിലേര്പ്പെടുമ്പോള് തന്റെ ആന്തരിക തമസ്സ് സ്വയം പ്രകടമാവും. പരീക്ഷണ മുഹൂര്ത്തത്തില് അജ്ഞാന പ്രകടനം നീരാവിയായിപോകും. വിവേകപൂര്ണമായ ജ്ഞാനം അയാളില് ഉദിച്ചിട്ടില്ലെന്നാണു ഇത് തെളിയിക്കുന്നത്.
നിങ്ങള് ഈശ്വരനെ സമ്പൂര്ണം അഭയം പ്രാപിക്കുമ്പോള് ആത്മഭാവത്തില് ഈശ്വരശക്തി അനാവൃതമാകും. ഈ ശക്തികൊണ്ട് എല്ലാ വാസനകളെ ജയിക്കുവാനും മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനും കഴിവുണ്ടാകും. ഈശ്വരകൃപയില് നിന്നുദിക്കുന്ന ജ്ഞാനത്തിനു മാത്രമേ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാന് സാധിക്കുകയുള്ളൂ.
