ശൂന്യത, യഥാര്ത്ഥത്തില് ശൂന്യതയല്ല. അത് പൂര്ണതയാകുന്നു. അത് നിഷേധാത്മകമല്ല; അത് തീര്ത്തും ധനാത്മകമാവുന്നു. അതില്നിന്നാണ് സര്വ്വവും ജനിക്കുന്നത്, അതിലേക്കാണ് സര്വ്വവും തിരിച്ചുപോകുന്നതും. എല്ലാ നിലനില്പ്പിനും അതാകുന്നു ഉറവിടവും അടിത്തറയുമാകുന്നത്. അതിനാല്, ഞാന് ശൂന്യതയെന്നു പറയുമ്പോഴൊക്കെയും വേറും ശൂന്യതയെന്ന് ഒരിക്കലും അര്ത്ഥമാക്കുന്നില്ല! എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ശൂന്യതയെന്നത് എന്തിന്റെയെങ്കിലും അഭാവമല്ല. മറിച്ച് അത് ശൂന്യതയുടെതന്നെ സാന്നിദ്ധ്യമാകുന്നു. ഇനിയിപ്പോള് നിങ്ങള്ക്കതു മനസ്സിലാക്കാനാവും. കാരണം, നിങ്ങള്ത്തന്നെ അതിലാണ്, അത് നിങ്ങളിലും. ഒരിക്കല് ഒരു ശിഷ്യന് ജോഷുവിനോടു ചോദിച്ചു: നിങ്ങള് പഠിപ്പിക്കുന്നു, നാം നമ്മുടെ കൈകള് ശൂന്യമാക്കണമെന്ന്, എന്നാല് എന്റെ കൈയ്യില് യാതൊന്നുമില്ല; ഞാനിനി എന്തുചെയ്യണം? വൃദ്ധനായ ആ ഗുരു ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: അതു പുറത്തേക്കറിയൂ! പക്ഷേ, എന്റെ കൈയ്യില് യാതൊന്നുമില്ല. എനിക്കെങ്ങനെ അതിനെ പുറത്തേക്കെറിയാനാവും? പുറത്തേക്കെറിയാനാവില്ലെങ്കില്, നിങ്ങളതിനെ പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകൂ! പുറത്തേക്കു പായിക്കൂ! എന്നാല്, മനസ്സില് യാതൊന്നുമില്ലാതെ എന്റെ നേരെ നിന്നേക്കരുത്!
















