819. ബര്ഹിസ്ഃ – ഇന്ധനത്തിന്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ചു വര്ദ്ധിക്കുന്നവന്. അഗ്നി. ബര്ഹത്തിന് വര്ദ്ധിക്കല് എന്നര്ത്ഥം. ശോഭിക്കുന്നവന്, കുശപ്പുല്ലില് വസിക്കുന്നവന്, ആകാശത്തില് വ്യാപിക്കുന്നവന് എന്നിങ്ങനെയും ഈ പദത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം അഗ്നിക്കുചേരും (ഈ തൊട്ടുള്ള പത്തു നാമങ്ങള് ഗുരുവായരൂപ്പനെ അഗ്നിയുടെ രൂപത്തില് സ്തുതിക്കുന്നു)
820. ശുഷ്മഃ – ശോഷിപ്പിക്കുന്നവന്. അഗ്നി സ്പര്ശിക്കുന്ന ഏതു വസ്തുവും ശോഷിപ്പിക്കുമെന്നതിനാല് ഈ പേര്. ശോഷിപ്പിക്കുന്ന സ്വഭാവമുള്ള സൂര്യനെയും വായുവിനെയും കുറിക്കാനും ഈ പദം ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്.
821. വായുസഖഃ – വായു സഖാവായുള്ളവന്. വായുവിന്റെ സഹായം ഉണ്ടായാല് അഗ്നി കൂടുതല് ആളിപ്പടര്ന്നു കത്തും. അഗ്നി ആളിക്കത്തുമ്പോള് വായു സഹായിക്കാനെത്തും.
822. ആശ്രയാശഃ – ആശ്രയമാകുന്നതിനെ ഭക്ഷിക്കുന്നവന്. അഗ്നിക്കു ജ്വലിക്കണമെങ്കില് ആശ്രയമായി ഇന്ധനം വേണം. ആ ഇന്ധനത്തെത്തന്നെ അഗ്നി എരിച്ചുകളയും. അതിനാല് ആശ്രയാശന് എന്നുപേര്.
823. വിഭാവസുഃ – വിഭ വസുവായുള്ളവന്. വിഭ എന്ന പദത്തിന് പ്രകാശം എന്നര്ത്ഥം. വസുവിന് ധനം എന്നും പ്രകാശമാകുന്ന ധനമുള്ളവന്. പ്രകാശവും ചൂടുമാണ് സമ്പത്തുകള്.
824. ജ്വാലാമാലീഃ – ജ്വാലകളാകുന്ന മാലയണിഞ്ഞവന്. അഗ്നിജ്വാലകളെ അഗ്നിയുടെ അലങ്കാരമായ മാലകളായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന അലങ്കാര പ്രയോഗം
825. കൃഷ്ണവര്ത്മാഃ – കറുത്തവഴിയുള്ളവന് എന്നു പദാര്ത്ഥം. തീകത്തുമ്പോള് ആകാശത്തേയ്ക്കുയരുന്ന പുകയെ അഗ്നിയുടെ വഴിയായി കരുതുന്ന അലങ്കാലി കല്പന.
പോകുന്ന വഴിയെല്ലാം കരിച്ചു കറുപ്പാക്കുന്നവന് എന്നും വ്യാഖ്യാനിച്ചുകാണുന്ന അഗ്നി വ്യാപിക്കുന്ന പ്രദേശത്തുള്ള ചെടികളും മരങ്ങളുമെല്ലാം എരിഞ്ഞു കരിയും ചാമ്പലുമാകും. ആ കരിയുടെ കറുപ്പ് കണ്ട് അഗ്നിയുടെ വഴി തിരിച്ചറിയാം.
826. ഹൂതഭുക്ഃ – ഹുതത്തെ ഭുജിക്കുന്നവന്. ഹോമിച്ച നെയ്യും മറ്റു വസ്തുക്കളുമാണ് ഹുതം. അഗ്നി ദേവനെയും ദേവന്മാരെ ഉദ്ദേശിച്ച് അഗ്നിയില് അര്പ്പിക്കുന്ന ഹവിസ്സിനെ അഗ്നി ഭുജിക്കുമ്പോള് ആ ഹവിസ്സിന്റെ ഭാഗം ദേവന്മാര്ക്കു ലഭിക്കുന്നു. അങ്ങനെ പുഷ്ടിനേടി തൃപ്തരാകുന്ന ദേവന്മാര് യാഗം നടത്തുന്നവരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. ആ അനുഗ്രഹം സമ്പത്തായും ശക്തിയായും കീര്ത്തിയായും ജ്ഞാനമായും വിജയമായും യാഗകര്ത്താവിനെ സമ്പന്നനാക്കുന്നു.
(തുടരും)
