മൂന്നാമത്തെ വിഘ്നം സംശയമാണ്. ”ഇദമ് ഏവ സ്യാത് ന ഏവം സ്യാത് ഇതി ഉഭയകോടി സ്ഫുഗ് വിജ്ഞാനം സംശയഃ” ”ഇത് ഇങ്ങനെയാണ്, ഇങ്ങനെയല്ല എന്നിങ്ങനെ ആണ്-അല്ല അഥവാ ഉണ്ട്-ഇല്ല, വേണം-വേണ്ട എന്നീ രൂപത്തില് വിരുദ്ധമായ രണ്ടുപക്ഷത്തും വന്നുംപോയുമിരിക്കുന്ന വിജ്ഞാനമാണ് ‘സംശയം’ എന്ന യോഗവിക്ഷേപം. യോഗമാര്ഗ്ഗത്തിലായാലും ലോകമാര്ഗ്ഗത്തിലായാലും ഏതെങ്കിലും ഒരുപക്ഷത്ത് ഉറച്ചുനില്ക്കാതെ ചാഞ്ചാടിക്കളിക്കുന്നത് ബലക്ഷയത്തിനും ധനനഷ്ടത്തിനും സമയനഷ്ടത്തിനും കാരണമാകും. അതുകൊണ്ട് സഫലത ലഭിക്കില്ല എന്നുമാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവര്ക്ക് നമ്മില് വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിനും അത് കാരണമാകും.
സംശയം ഒരു ചുഴിയാണ്. ഈ യോഗപ്രതിപക്ഷത്തില് നിന്നും കരകയറാന്, ”ഓം ബ്രഹ്മണേ ഹൃദയായ നമഃ, ഓം വിഷ്ണവേ ശിരസേ സ്വാഹാ, ഓം രുദ്രായ ശിഖായൈ വഷട്, ഓം ഈശ്വരായ കവചായ ഹുമ്, ഓം സദാശിവായ നേത്രത്രയായ വൗഷട്, ഓം സര്വാത്മനേ അസ്ത്രായ ഫട്” എന്നിങ്ങനെ ദേവതക്കും തനിക്കും ഷഡംഗം ചെയ്യുകയും ഷഡംഗ മന്ത്രങ്ങളാല് ദേവിയെ പൂജിക്കുകയും വേണം. ഷഡംഗം ചെയ്യുന്നവന് വേഗത്തില് ബുദ്ധിയുറയ്ക്കും. വേദവിഷയത്തില് ശിഷ്യന്മാര്ക്ക് ബുദ്ധിയുറക്കാതെ, സംശയക്കയത്തില് മുങ്ങിത്താഴുന്ന സമയത്ത്, സംശയം നീക്കി വേദാര്ത്ഥത്തെ എളുപ്പത്തില് ബോധിപ്പിക്കാന് ഋഷിമാര് ശിക്ഷാ, കല്പം, നിരുക്തം, വ്യാകരണം, ഛന്ദസ്സ്, ജ്യൗതിഷം എന്നിങ്ങനെ ആറ് അംഗങ്ങള് രചിച്ച്, ശിഷ്യന്മാര്ക്ക് വേദാര്ത്ഥബോധനമുണ്ടാക്കി. ഇവ വേദത്തിന്റെ ആറംഗങ്ങള് എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
മനുഷ്യന് ആചാരനിഷ്ഠ ഇല്ലാതെവരുമെന്ന് അറിയാവുന്ന ഈശ്വരന്, വിശ്വസിക്കാന് കൊള്ളില്ലാത്ത മനുഷ്യര്ക്കുപകരം, തന്റെ വിശ്വസ്തരായ അഗ്നി, സൂര്യന്, മുതലായ ദേവതകളെ ഉപയോഗിച്ചാണ് വേദാര്ത്ഥത്തെ ഉപദേശിച്ചത്. പശു,പക്ഷികള്, വൃക്ഷങ്ങള് തുടങ്ങി ഒരു പുല്ക്കൊടിക്കും അരിച്ചു നടക്കുന്ന ഉറുമ്പിനുപോലും നിഷ്ഠയുണ്ട്. ആയതിനാല് വേദാര്ത്ഥബോധത്തിന് ഇവകളെയാണ് ഈശ്വരന് ഉദാഹരിച്ചത്. ദേവതക്കും തനിക്കും ഷഡംഗം ചെയ്യുന്നവന് ഒരിക്കലും പിഴയ്ക്കില്ല. അത്രയും മാസ്മരിക ശക്തിയെ ഉള്ക്കൊള്ളുന്നതാണ് ഷഡംഗക്രിയ.
ബ്രഹ്മാവിനെ ഹൃദയത്തിലേറ്റുക. ‘നമസ്കാരം’ പറയുക. വിഷ്ണുവിനെ ശിരസ്സിലേറ്റുക, ‘സ്വാഹാകാരം’ പറയുക. രുദ്രനെ ശിഖയിലേറ്റി വഷട്കാരം പറയുക. ഈശ്വരനെ കവചമാക്കി ‘ഹുമ്’ എന്നുപറയുക. സദാ ശിവനെ നേത്രത്രയങ്ങളിലാക്കി ‘വൗഷട്’ എന്നുപറയുക. സര്വാത്ഥായ ആത്മതത്വത്തെ അസ്ത്രമാക്കി വില്ലില് തൊടുത്തുകൊണ്ട് ‘ഫട്’ എന്നുപറയുക. ഈ ആറുക്രിയകളും ചെയ്യുമ്പോള് സംശയഭാവം ഇല്ലാതാകും. ”നമഃ, സ്വാഹാ, വഷട്, ഹുമ്, വൗഷ്ട്, ഫട്” എന്നിങ്ങനെ അവ്യയ രൂപങ്ങളായ ആറുശബ്ദങ്ങളിലാണ് മന്ത്രം അവസാനിക്കുന്നത്. അവ്യയം എന്നാല് വ്യയമില്ലാത്തത് എന്നാണര്ത്ഥം. വ്യയമെന്നത് ഇളക്കമാണ്. ഇളക്കമാണ് സംശയം. അവ്യയശബ്ദങ്ങള് ഉച്ചരിച്ചാല് മാത്രം പോരാ. മുദ്രാ രൂപത്തില് ക്രിയ ചെയ്യുകയും വേണം. മാത്രമല്ല അവ്യയാര്ത്ഥത്തെ ഭാവിക്കുകയും വേണം.
പാമരനായ ഗുരുവില്നിന്ന് ഈ വിജ്ഞാനം ലഭിക്കില്ല. ആയതിനാല് വേദവേദാംഗങ്ങളുടെ പൊരുളറിഞ്ഞ ഗുരുവിനെത്തന്നെ ശരണം പ്രാപിക്കണം. തന്ത്രാനുഷ്ഠാനങ്ങള് ശീലിക്കണം. മന്ത്രോച്ചാരണം സസ്വരം അഭ്യസിക്കണം. സര്വോപരി ദേവനിലെന്നപോലെ ഗുരുവിന്റെ വചനത്തില് വിശ്വാസം വേണം. പ്രപഞ്ചം മുഴുവന് കൃഷി ഭൂമിയാണ്. അന്നം കൊടുത്താല് അന്നം കിട്ടും. ജലം കൊടുത്താല് ജലം കിട്ടും. വെളിച്ചം കൊടുക്കൂ വെളിച്ചം കിട്ടും- കൊടുത്ത അത്രയുമല്ല പതിന്മടങ്ങ്. നൂറുമേനി, ആയിരം മേനി. സ്വന്തം സംശയത്തെ വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കരുത്. അത് യോഗമാര്ഗ്ഗത്തിലെ വിഘ്നമാണ്. വിശ്വസിക്കുന്നവനെ സംശയത്തിലാഴ്ത്തരുത്. അവിടെ ബുദ്ധിഭേദം ഉണ്ടാകും. ബുദ്ധിഭേദം ബ്രഹ്മഹത്യയാണ്. ഗുരുവിന് ശിഷ്യനില് സംശയം ജനിപ്പിക്കാം. സംശയം ജനിപ്പിക്കുന്ന ഗുരുവിന് അതിനെ താമസം വിനാ പരിഹരിക്കാനറിയാം. മൂന്നാം ദിവസത്തെ അനുഷ്ഠാനം, പൂജ മൂന്നാമത്തെ വിഘ്നത്തെ ഹരിക്കുന്നു. നാലാമത്തെ പകലിലേക്ക് യാത്രയാവാം. മറക്കരുത് ഈ വര്ണനം സൂര്യഗതിയുടെതാണ്.
(തുടരും)
