കര്ത്തവ്യങ്ങള് നിരവധിയാണ്. കര്ത്തവ്യനിരതരായി കഴിയുന്നവരും ഒട്ടനേകമാണ്. സാമൂഹ്യപ്രവര്ത്തനങ്ങളിലും മനുഷ്യസേവനപരമായ കാര്യങ്ങളിലും സ്വയം വ്യാപ്യതരായി കഴിയുന്ന എത്രയോ പേരുണ്ട്. എന്നിട്ടും ആത്മീയതയുടെ ഉന്നതങ്ങളിലേക്ക് ഉയരുന്നവരുടെ സംഖ്യ തുലോം ചുരുങ്ങിപോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്.
ധാര്മ്മികമായി അനുഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്ന കര്ത്തവ്യം ആത്മീയോത്ക്കര്ഷത്തെ ത്വരിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. അതിലേക്ക് നിങ്ങളുടെ കര്മ്മങ്ങളെ ഈശ്വരചിന്തകള് ഭാവവിശുദ്ധിയുംകൊണ്ട് ആത്മീയസാധനയായി പരിവര്ത്തനം ചെയ്യണം. സ്വസ്വരൂപാവബോധത്തില് അധിഷ്ഠിതനായി അഹന്തയറ്റ സാമ്യാവസ്ഥയുടെ സ്വതന്ത്രഭാവത്തില് പ്രവര്ത്തിക്കുകയാണ് കര്മ്മയോഗത്തിലെ ക്രിയാകൗശലം. മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കാനുള്ള സാമര്ത്ഥ്യവും പൂര്ണത്വത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അഭിനിവേശവും ധര്മ്മശുദ്ധിയും സേവനാഭിമുഖ്യവും നിങ്ങളുടെ കര്ത്തവ്യനുഷ്ഠാനത്തില് പ്രതിഫലിക്കണം. അത്തരം കര്ത്തവ്യപരായണതയില് ഈശ്വരന് പ്രസാദിക്കും.
ജീവിതം ഒരു നാടകമാണ്. ഓരോരുത്തര്ക്കും അഭിനയിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ഈശ്വരന് വേഷം നല്കിയെന്നുമാത്രം. ഈ ദിവ്യനാടകത്തില് നിങ്ങള്ക്ക് അഭിനയിക്കാനുള്ള ഭാഗം ഏതുതന്നെയായും അത് നിങ്ങളുടെ പരമമായ കഴിവും സാമര്ത്ഥ്യവും ഉപയോഗിച്ച് മികവുറ്റതാക്കണം. ജീവിത നാടകത്തില് അഭിനയിക്കുന്ന വേഷത്തെ ഈശ്വര സമ്പര്ക്കത്തിനുള്ള ഉപാധിയായിത്തീര്ക്കണം. യഥാര്ത്ഥമായ കര്ത്തവ്യാനുഷ്ഠാനം ആത്മീയസ്വഭാവമാര്ന്നതാണ്. അത് കേവലമായ പ്രാപഞ്ചികവൃത്തിയല്ല. ഈശ്വരനെ പ്രസാദിപ്പിക്കുക എന്നതായിരിക്കണം അതിന്റെ പ്രമുഖലക്ഷ്യം.
